Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Ο Ολυμπιακός αδικήθηκε καταφανώς στο παιχνίδι με την Κηφισιά. Η αποβολή του Ρέτσου δεν ήταν αυστηρή – ήταν ανύπαρκτη. Από εκεί και πέρα οι περισσότερες από τις άλλες κρίσιμες φάσεις κινήθηκαν στο όριο. Το οφσάιντ στο πρώτο γκολ της Κηφισιάς, το οφσάιντ στο ακυρωθέν γκολ του Ελ Αράμπι είναι οριακές περιπτώσεις και όποιος παίρνει ξεκάθαρη θέση υπέρ της μίας η της άλλης πλευράς, μάλλον το κάνει με οπαδικά γυαλιά. Το ακυρωθέν γκολ εξαιτίας χεριού του Μασούρα, το οφσάιντ στη φάση πέναλτι του Ρόντινέι, το πέναλτι της Κηφισιάς ήταν, κατά τη γνώμη μου, σαφώς πιο καθαρές περιπτώσεις. Αλλά η ανύπαρκτη αποβολή του Ρέτσου και το γεγονός ότι οι άλλες φάσεις του “50-50” πήγαν απέναντι στους Ερυθρολεύκους ξανά, όπως και στον Βόλο, όπως και με την ΑΕΚ, δικαιολογεί τον εκνευρισμό τους.
Ευτυχώς για τον Ολυμπιακό, επικράτησε τελικά η ψυχραιμία, η ομάδα δεν αποχώρησε από το γήπεδο και νίκησε κιόλας, μένοντας ζωντανή στην διεκδίκηση του τίτλου.
Από εκεί και πέρα, υπάρχουν δυο δεδομένα.
Πρώτον, ο τρόπος που επιλέγει ο Ολυμπιακός να διαμαρτυρηθεί, τα διαγγέλματα του Κούγια, οι απειλές για μηνύσεις στους διαιτητές (έγιναν; δεν ξέρω) και όλες αυτές οι γραφικότητες, όχι απλώς δεν βοηθούν την ομάδα, αλλά αντιθέτως σκορπούν στους πέντε ανέμους το δίκιο της. Η σκέψη όλων όσων έχουμε ζήσει την εικοσαετή κυριαρχία των Πειραιωτών μετά από τέτοιες συμπεριφορές είναι , νομίζω, κοινές και όχι υπέρ του Ολυμπιακού. Εννοώ ότι αν στους διαιτητές της Κηφισιάς έπρεπε να γίνει μήνυση , τότε μερικές δεκάδες άλλοι από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 μέχρι τα μέσα της περασμένης δεκαετίας έπρεπε να είναι φυλακή χωρίς δίκη! Και αν ο Ολυμπιακός έπρεπε να αποχωρήσει την Κυριακή, τότε οι αντίπαλοί του έπρεπε να έχουν αποχωρήσει από το πρωτάθλημα σε κάμποσες σεζόν. Υπερβολές βέβαια, στις οποίες όμως σε οδηγούν οι ίδιοι οι Ερυθρόλευκοι με την στάση τους και με τα πρόσωπα που επιλέγουν να τους εκπροσωπούν. Προσωπικά δεν έχω πρόβλημα να συζητησω με κάθε φίλαθλο, οπαδό ή δημοσιογράφο του Ολυμπιακού νιώθει αδικημένος την τελευταία διετία, εφόσον δεν με χλεύαζε, κοροϊδεύε, υποτιμούσε όταν διαμαρτυρόταν η δική μου ομάδα, ή η ΑΕΚ ή ο Παναθηναϊκός. Δυστυχώς δεν ξέρω και πολλούς τέτοιους – η αλαζονεία της κυριαρχίας κάποιες φορές επιστρέφει και σε δαγκώνει στον πισινό. Όσοι θυμήθηκαν τώρα την “παράγκα” του Θωμά αλλά τότε έγραφαν και πανηγύριζαν για την “καρδιά του πρωταθλητή” δεν με αφορούν.
Από την άλλη και επειδή είμαι δημοσιογράφος, με αφορά η αλήθεια. Και η αδικία είναι αδικία. Εφόσον ο Ολυμπιακός αδικείται συστηματικά, είναι υποκρισία να μην το γράφουμε και να μην το αναδεικνύουμε. Πέρα από τα δικά του πολλά και σημαντικά λάθη ποδοσφαιρικού σχεδιασμού, στα δικά μου μάτια ο Ολυμπιακός κινδυνεύει να μείνει μακριά από την κορυφή και εξαιτίας των διαιτητικών αποφάσεων εις βάρος του. Το “φτιάξτε ομάδα” να κερδίζετε και τους διαιτητές το έλεγαν αυτοί. Προσωπικά, δεν προτίθεμαι τώρα, στα γεράματα να γίνω όσα κοροϊδευα.
Υ.Γ. Το πέναλτι στον Βέρμπιτς είναι τόσο οφθαλμοφανές που μονάχα ως ακατανόητη (για να μην πώ κάτι άλλο) μπορώ να χαρακτηρίσω την στάση του VAR, ο οποίος δεν κάλεσε τον διαιτητή να το δει.
Υ.Γ.2: Την ώρα που η συζήτηση στο ελληνικό πρωτάθλημα γίνεται ξανά τοξική και αφορά σε όλα τα άλλα, εκτός από το ποδόσφαιρο, ο ΠΑΟΚ ανεβάζει στη σκηνή ένα ακόμα “διαμάντι” των ακαδημιών του, τον 18χρόνο Τζίμα. Θεωρώ ότι ακόμα και ο πλέον κακοπροαίρετος δεν μπορεί παρά να παραδεχθεί ότι μέχρι στιγμής και για διάφορους λόγους, ο “Δικέφαλος” είναι η ομάδα για να βλέπεις στην τρέχουσα Σούπερ Λίγκα.
Πηγή: Sport DNA
