Του Δημήτρη Καρύδα
Πριν από τρία χρόνια περίπου ο Εργκίν Αταμάν, ο πιο πετυχημένος προπονητής στην ιστορία της Εφές και του Τουρκικού μπάσκετ ήταν στα…. Σκοινιά του ρινγκ! Παρά την προσθήκη του Γουίλ Κλάιμπερν ένα χρόνο νωρίτερα οι προβλέψεις για ένα 3peat της Εφές είχαν διαψευστεί πανηγυρικά και οι Τούρκοι είδαν την ομάδα με το δεύτερο μεγαλύτερο μπάτζετ της ιστορίας τους (μετά από εκείνη του 2012) να μην παίζει ούτε στα πλέι οφ.
Η τελευταία χάρη που χρώσταγε η ομάδα στον Αταμάν για τα δύο σερί ευρωπαϊκά ξεπληρώθηκε άμεσα: Τον ενημέρωσαν ότι δεν θα συνεχίσει και παρότι η σεζόν δεν είχε τελειώσει ακόμη ο Αταμάν ανακοίνωσε το τέλος της συνεργασίας και βγήκε γρήγορα στην προπονητική αγορά. Η συμφωνία του με τον Παναθηναϊκό έμοιαζε σχεδόν με μονόδρομο!
Οι πράσινοι που μετά την τριετία Πασκουάλ (και τα cameo περάσματα του Πιτίνο) αλλά και για αρκετά χρόνια πριν από αυτή έψαχναν εις μάτην ένα εμβληματικό προπονητή. Ο Αταμάν ήρθε με τις τιμές και τη δόξα που αρμόζει σε ένα προπονητή που έχει κερδίσει δύο Ευρωλίγκες και που στο μυαλό αρκετών θα μπορούσε να έχει μια ακόμη αν ο COVID δεν έβαζε βίαιο τέλος στη σεζόν του 2020. Από το αεροδρόμιο μέχρι το αγαπημένο του στέκι στην Αθήνα, τον Αστέρα Βουλιαγμένης, στήθηκε ένα πράσινο χαλί που περνούσε και από το ΟΑΚΑ.
Η πρώτη χρονιά ήταν ότι ακριβώς είχαν ονειρευτεί στον Παναθηναϊκό. Ο Αταμάν σε ρόλο σουλτάνου έδινε απλά εντολές και αυτές ήταν υποχρεωτικό σχεδόν να εκτελεστούν άμεσα! Από την επιλογή της αεροπορικής εταιρείας που θα ταξίδευαν τα τσάρτερ της ομάδας μέχρι και το ξενοδοχείο που θα έμενε στις πόλεις που έπαιζε αγώνα για την EuroLeague. Οι λιγοστοί που δεν έβλεπαν με καλό μάτι όχι τις συγκεκριμένες συνήθειες του Αταμάν αλλά τη μπασκετική πρακτική του προτίμησαν να μη μιλάνε ειδικά από τη στιγμή που μετά τον Φεβρουάριο η ομάδα πέταγε!
Το δίδυμο Ναν-Σλούκα ήταν ότι πιο κοντινό υπήρχε στο αντίστοιχο Λάρκιν-Μίτσιτς, ο Παναθηναϊκός όχι μόνο επέστρεψε στα Final Four αλλά πήρε το τρόπαιο στο Βερολίνο και έκανε μια ασύλληπτη ανατροπή στους τελικούς των ελληνικών πλέι οφ. Αν κάποιος ρωτούσε τον μέσο οπαδό του Παναθηναϊκού που ήταν ερωτευμένος με τον Αταμάν πόσο καιρό θα έμενε στην ομάδα θα σου απαντούσε: «για πάντα». Προφανώς και είμαστε αρκετά μεγάλοι για να πιστεύουμε το «πάντα» των ερωτευμένων και το ποτέ των πιωμένων!
Τα προβλήματα αρχίζουν
Η δεύτερη σεζόν του Αταμάν κατέδειξε όλα τα προβλήματα. Στο ΟΑΚΑ άρχισαν να αντιλαμβάνονται ότι ο Τούρκος δεν έδινε μεγάλη σημασία στο μπάσκετ, στην προετοιμασία, στο λεπτομερειακό σκάουτινγκ αλλά κυρίως στη διαχείριση των παικτών. Ήθελε να έχει ευχαριστημένους τους δύο σούπερ σταρ του και άρχισε πια να γίνεται πολύ χτυπητή μια συνήθεια που συνόδευε τον Αταμάν και στην Εφές.
Όπως ακριβώς δεν δίνει το χέρι του σε παίκτη την ώρα που αποχωρεί από το παρκέ έτσι και η επικοινωνία του με παίκτες είναι ελάχιστη. Σπάνια εως ποτέ θα καλέσει ένα παίκτη στο γραφείο του για να μιλήσουν, να του εξηγήσει τι θέλει από αυτόν ή ενδεχόμενα να του κάνει παράπονα για την απόδοση του. Όπως ακριβώς και τις μέρες της Εφές τα πάντα ήταν δημόσια! Τα παράπονα ή οι έπαινοι γίνονταν δημόσια, στις συνεντεύξεις πριν, κατά τη διάρκεια ή μετά τον αγώνα! Και όποιος κατάλαβε κατάλαβε… Φυσικά, η πρακτική και η λογική κάθε προπονητή κρίνεται
από ένα μέτρο: Αν η ομάδα κερδίζει ή όχι! Με τον Παναθηναϊκό να φτάνει σε δεύτερο σερί Final Four και να χάνει τον τίτλο του πρωταθλητή ο Αταμάν έκαψε τη μια ζωή που του είχε απομείνει. Διότι άλλο Εφές, άλλο Παναθηναϊκός. Η Τουρκική ομάδα έχει άλλο μοντέλο διοίκησης και διαφορετικό κοινό που είναι ευκαιριακό και υπόθεση των τελευταίων επιτυχημένων σεζόν. Ο κόσμιος του Παναθηναϊκού στην πλειοψηφία του ξέρει και καταλαβαίνει τι βλέπει… Χώρια που του πιστώθηκαν όχι άδικα όσα ακολούθησαν τον μοιραίο –για την ομάδα- τραυματισμό του Λεσόρ και την αδυναμία του να βρει ποιοτικό αντικαταστάτη αφού ήθελε να εμπιστευθεί μόνο παίκτες που γνώριζε καλά!
Καλοκαιρινές συστάσεις
Πέρα από την αποτυχημένη σεζόν ο Αταμάν είχε δημιουργήσει διάφορα ακόμη θέματα την περασμένη σεζόν. Το καλοκαίρι του 2025 σε μια συνάντηση περιορισμένων ατόμων στο Σούνιο του έγιναν συγκεκριμένες συστάσεις από την ιδιοκτησία της ομάδας: Όχι άλλες αναφορές σε ελληνοτουρκικά ζητήματα, όχι ανάμειξη συγγενικών του προσώπων στην καθημερινότητα της ομάδας (αποδυτήρια) ή με αναρτήσεις στα social media και μεγαλύτερη συνέπεια από τον ίδιο στις υποχρεώσεις του.
Ο Αταμάν πήρε ξεκάθαρα το μήνυμα και μπαίνοντας στη σεζόν ήξερε ότι η πίστωση που είχε έφτανε στο τέλος της. Η κλεψύδρα είχε αναποδογυρίσει. Η αλήθεια είναι ότι περιόρισε στο μίνιμουμ τις εθνικιστικές αναφορές, τα συγγενικά του πρόσωπα είχαν πολύ πιο διακριτική παρουσία στο ΟΑΚΑ και ο ίδιος προσπάθησε να μη δίνει αφορμές με αργοπορημένες αφίξεις σε προπονήσεις κλπ.
Δύο πράγματα όμως έμειναν ίδια και απαράλλαχτα: Η επιδερμική προσέγγιση του παιχνιδιού σε επίπεδο προετοιμασίας και ο τρόπος διαχείρισης των παικτών. Ο Παναθηναϊκός του 2026 όμως ήταν πλέον μια ομάδα που δεν είχε δύο σούπερ σταρ αλλά θύμιζε Μπιτκς και Ρόλινγκ Στόουνς του μπάσκετ. Με το μεγαλύτερο μπάτζετ της ιστορίας του και ένα από τα μεγαλύτερα όλων των εποχών στο Ευρωπαϊκό μπάσκετ το υποθετικό πλεονέκτημα του Αταμάν πήγε περίπατο: Η διαχείριση μιας ομάδας γεμάτης all star παίκτες ήταν αδύνατοι. Κόντρα σε κάθε λογική ο Αταμάν άρχισε να «καίει» παίκτες.
Όχι μόνο αγωνιστικά αλλά και δημόσια… Έκλεισε πολύ νωρίς το rotation της ομάδας χωρίς να σκεφτεί πόσο μακριά και μεγάλη είναι η σεζόν. Και δεν προσπάθησε ποτέ να αλλάξει τις μπασκετικές του απόψεις ώστε να αξιοποιήσει απόλυτα τις τεράστιες δυνατότητες ενός ρόστερ. Και πλήρωσε το μονοδιάστατο μπάσκετ της ομάδας. Ο ίδιος δεν δέχτηκε ούτε αποδέχθηκε ποτέ την κριτική του κόσμου (κυρίως) γιατί από τον τύπο είχε μεγάλη ασυλία ή ανοχή.
Σε οποιαδήποτε «ενοχλητική» ερώτηση έδειχνε στην ουσία τρία δάκτυλα όσα και οι EuroLeague που είχε κερδίζει θυμίζοντας στους περισσότερους και παλαιότερους αντίστοιχε συμπεριφορές από τον Ζέλικο Παβλίστσεβιτς ή πιο πρόσφατα από τον Πίνι Γκέρσον! Δεν αντιλαμβανόταν όμως ότι κάθε φορά που έδειχνε το 7ο τρόπαιο στην οροφή του ΟΑΚΑ και το μετέτρεπε σε προσωπικό λάφυρο ή επίτευγμα έχανε κάτι παραπάνω στα αποδυτήρια και στην εξέδρα
Τελικά τι ήταν ο Αταμάν
Φυσικά το τέλος της συνεργασίας των δύο πλευρών να έρθει με τη λήξη της σεζόν. Θεωρητικά μπορούσε να έχει έρθει και λίγο νωρίτερα μετά από τον αποκλεισμό από τη Βαλένθια αλλά δόθηκε πίστωση χρόνου στον Τούρκο κόουτς κυρίως γιατί ορισμένοι προπονητές που επελέγησαν ως λύσεις ανάγκης δεν είχαν τη διάθεση να ρισκάρουν.
Η αναβάθμιση του Χρήστου Σερέλη είχε αποκλειστεί από πολύ νωρίς οπότε δόθηκε μια τελευταία ευκαιρία στον Αταμάν να αντιστρέψει το κλίμα και να σώσει εκτός από τη χρονιά και τη δουλειά του. Η ιστορία του 2026 και η υπόθεση Αταμάν θυμίζει έντονα το 1997 όταν ένα χρόνο μετά την κατάκτηση του πρώτου Ευρωπαϊκού ο Μπόζινταρ Μάλκοβιτς είχε διαλύσει την πρωταθλήτρια ομάδα, μετέτρεψε τον Παναθηναϊκό σε ένα ετερόκλητο θίασο κοινοτικών παικτών και «κατάφερε» να μην παίξει ούτε σε ένα τελικό (πρωτάθλημα, κύπελλο, Κύπελλο πρωταθλητριών).
Ο Μάλκοβιτς ούτε ένα χρόνο μετά τον θρίαμβο του Μπερσί έφυγε κακήν κακώς από το ΟΑΚΑ. Ο Αταμάν άντεξε δύο χρόνια, βοήθησε την ομάδα να κατακτήσει τέσσερις συνολικά τίτλους, την πήρε από τη 17η θέση και την ξανάφερε στην κορυφή αλλά όλα αυτά πρέπει να κριθούν και μέσα από ένα ακόμη πρίσμα: Ότι διαχειρίστηκε μερικά από τα μεγαλύτερα μπάτζετ που έχει διαχειριστεί προπονητής στην ιστορία του συλλόγου. Σίγουρα πάντως όταν θα εμφανιστεί ξανά στο ΟΑΚΑ θα πάρει το χειροκρότημα που του αξίζει για τα καλά και αν δείξει το 7ο λάβαρο πρωταθλητή Ευρώπης στην οροφή κανείς δεν θα…. παρεξηγηθεί!
Και κάτι ακόμη: Ο Αταμάν από την πρώτη στιγμή ήταν αυτό ακριβώς που έδειχνε. Δεν κορόιδεψε κανένα, δεν ήταν διπρόσωπος και ήταν διαφορετικός σε στιλ και λογική από αυτό που έχουμε συνηθίσει να αντιπροσωπεύει ο μέσος προπονητής της εποχής μας.
Πηγή: Sportal
