Του Ιάσονα Θεριού
Γεννημένος στην παγωμένη Σόλνα της Σουηδίας, αλλά το βορειοαφρικανικό αίμα του δεν πάγωσε ποτέ.
Ήταν εκεί, έρεε μέσα του, χαρίζοντάς του αυτή τη μια κάποια αλητεία που χαρακτηρίζει τους συντοπίτες του στο χορτάρι.
Ταχύτατα πόδια, ντρίμπλες με την μπάλα κολλημένη σε αυτά, κορυφαία τεχνική. Ο Γιασίν Αγιάρι δεν είναι ο μέσος που απλώς θα πάρει την μπάλα και θα τη μεταφέρει. Είναι αυτός που θα πάρει ρίσκα, που, αν χρειαστεί, θα μαζέψει όλη του την αυτοπεποίθηση και θα την μπουμπουνίσει. Το έκανε δις στο ντεμπούτο του στο Μουντιάλ. Δύο σουτάρες από μακριά, δύο γκολάρες.
Μόνο τη δεύτερη πανηγύρισε, δεν γινόταν να συγκρατηθεί ξανά. Στην πρώτη απλώς σήκωσε τα χέρια και ζήτησε συγγνώμη. Από ποιον; Μάλλον από το κομμάτι του εαυτού του που ακόμη αισθάνεται τη σύνδεση με την Τυνησία. «Τρελό που θα παίξουμε μαζί της στο τουρνουά», είπε, ξέροντας καλά πως το ντεμπούτο του στα Παγκόσμια Κύπελλα θα μπορούσε να έχει κόκκινο περιτύλιγμα το 2022.
Είναι η χώρα του πατέρα του. Όμως ήταν εκείνος που τον έπεισε πως θα έπρεπε να επιλέξει τη Σουηδία, τη δική του χώρα. «Ο γιος μου ήθελε να παίξει για την Τυνησία, αλλά του είπα πως έπρεπε να εκπροσωπήσει τη Σουηδία, τη χώρα που τον καλωσόρισε και τον ανέθρεψε, να δώσει κάτι πίσω», τα λόγια του Αζούζ Αγιάρι. Δίνει πολλά, μιας και εξελίσσεται σταδιακά στη νέα σταθερά της μεσαίας της γραμμής.
Παιχνίδια της μοίρας, η στιγμή του Γιασίν ήταν σχεδιασμένη κάπου στα πιο τρελά εργοστάσια του σύμπαντος. «Δεν γίνεται», είπε ο Αγιάρι. Αλλά κάποιες φορές τα πάντα ευθυγραμμίζονται. Δύο πανέμορφα γκολ, η ταυτόχρονη αναγνώριση δύο λαών κι ένα ονειρικό ντεμπούτο ανάμεσα στην κληρονομιά του ονόματός του και σε εκείνη που τώρα χτίζει για τον εαυτό του.
Πηγή: Athletestories
