Του Γρηγόρη Δημακάκου
Προπονητές δεν είμαστε, δεν σημαίνει όμως ότι δεν έχουμε το δικαίωμα να κριτικάρουμε την άρρωστη εικόνα του Ολυμπιακού. Και δεν είμαστε ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο Ολυμπιακοί από τους φίλους της ομάδας.
Πρώτο και βασικό συμπέρασμα, ο Ολυμπιακός δεν είναι Μπράγκα, να παίζει για την τριτοτέταρτη θέση. Απομακρύνθηκε ο Ντιέγκο Μαρτίνεθ για τους πειραματισμούς του και εμφανίστηκε ο Καρβαλιάλ. Η μέτρια με τον Ισπανό πορεία έγινε απογοητευτική με τον Πορτογάλο.
Οκ, δεν είναι τέτοιο το μέγεθος των «ερυθρόλευκων» για να ψωνίσουν τεχνικό από το πάνω ράφι, όχι όμως και από το καλάθι, βάζω το χέρι μου στους χύμα και τραβάω τον όποιον βγάλει η κληρωτίδα…
Παιχνίδια όπως αυτά με τη Λαμία, τον Βόλο, τον Παναιτωλικό (τυχαία η αναφορά των ομάδων) ο Ολυμπιακός οφείλει να τα ξεπερνάει με μηδενικές απώλειες, ακόμη κι όταν είναι πτώμα.
Θα μου πείτε με ποιους?
Είναι ξεφτίλα να (χρυσο) πληρώνει παίκτες τύπου Καρβάλιο, Μπιέλ (περαστικά πάντως για τον τραυματισμό του), είναι μεγαλύτερη ξεφτίλα να έχει στυλοβάτες της άμυνας τους Ντόι, Ρέτσο.
Όλη η ποδοσφαιρική Ελλάδα, ακόμα και όσοι δεν τον συμπαθούν, έχει μάτια και βλέπει ότι αυτή η ομάδα δεν τσουλάει.
Οι «ερυθρόλευκοι» θέλουν στόπερ με τσαγανό, να ηγείται της άμυνας και όχι να δέχεται 7-8 τελικές με ευθύνη του κεντρικού αμυντικού διδύμου, που μάς εκπλήσσει (δυσάρεστα) σε κάθε παιχνίδι.
Έχει δε σοβαρά θέματα και στη μεσαία γραμμή. Ο Έσε μαρκάρει, τρέχει σαν παλαβός, αλλά δεν φτάνει, δεν είναι ικανός να δημιουργήσει παιχνίδι, ούτε να κρατήσει τη μπάλα. Ούτε ο Καμαρά μπορεί. Μόνο εγώ βλέπω ότι ο μέσος από τη Γουινέα έχει πρόβλημα στατικότητας?
Ξεφορτώθηκαν το υψηλό συμβόλαιο του Εμβιλά, όμως το φάντασμά του πλανάται ακόμα πάνω από την ομάδα. Ας τον ξαναφέρουν πίσω, στα 33 του, ελεύθερος είναι. Όλοι οι υπόλοιποι δεν φτάνουν ούτε για το ένα πόδι του Γάλλου μέσου, ούτε για μια έμπνευσή του, ούτε για μια στιγμή ηρεμίας και σιγουριάς όταν είχε τη μπάλα στην κατοχή του.
Τι έχουμε δει έως σήμερα από τον φετινό Ολυμπιακό? Μόνο τις συνεργασίες του Φορτούνη με τον Ροντινέι. Δεν παίζουν καλά, τους μπλοκάρουν, τελείωσε η ομάδα, όπως συνέβη απόψε στη Λαμία. Ο
Βραζιλιάνος ήταν σκιά του εαυτού του, ίσως ήταν ο χειρότερος του γηπέδου, ο δε κάπτεν δεν κατάφερε να περάσει ούτε μία μπαλιά απ’ αυτές που έχουμε θαυμάσει, έχασε το πέναλτι, τραυματίστηκε κιόλας, όλα στραβά του πήγαν.
Όσο για τον Μασούρα, που αποτελεί την αδυναμία μου, ήταν και πάλι ένας από τους μοιραίους. Φέτος δεν είναι ο εαυτός του, αυτός που ξέρουμε. Δεν πηγαίνει ποτέ πρώτος στη μπάλα, δεν έχει σχέση με τον Μασούρα που βγάζει καλά παιχνίδια με την Εθνική.
Ο Ποντένσε έχει μείνει σωματικά στο Γουλβερχάμπτον. Τσάμπα τα λεφτά που εισπράττει. Σολμπάκεν και λοιποί συγγενείς δεν υπήρξαν ποτέ.
Ο Ολυμπιακός έφυγε από τη Λαμία ηττημένος και… ευχαριστημένος που δεν δέχθηκε περισσότερα από το ένα γκολ, το οποίο έκρινε την αναμέτρηση. Το οφείλει στον κορυφαίο παίκτη του, τον Πασχαλάκη, που προστάτεψε το όνομά του και το όνομα της ομάδας του.
Για τη Λαμία μόνο συγχαρητήρια αξίζουν. Σπάνια μια ομάδα του βεληνεκούς της δεν κλείνεται, δεν κάνει καθυστερήσεις, δεν διαμαρτύρεται συνέχεια κόντρα σε μεγάλο αντίπαλο. Οι Φθιωτοί αν και προηγήθηκαν στο ξεκίνημα του αγώνα και στρωτό ποδόσφαιρο έπαιξαν και φάσεις δημιούργησαν, πέραν του γκολ και άξιζαν περισσότερα. Ενέργειες όπως αυτές του Ακούνια, του Τσιλούλη, του Σλίβκα δεν έβγαλε απόψε κανείς παίκτης των «ερυθρόλευκων».
Με ημίμετρα, πασαλείμματα και τσόντες δεν δημιουργείται δυνατό σύνολο. Ο Ολυμπιακός θα περιοριστεί και φέτος σε έξοδο στο Γιουρόπα Λιγκ, ίσως και στο Κόνφερενς.
Θα πουν κάποιοι, ότι δεν απέχει πολύ από τους πρώτους τρεις. Πράγματι, έτσι είναι. Μιλάμε όμως για Ελλάδα, που αυτές οι μικρές διαφορές δεν καλύπτονται, είναι σπάνιες οι ανατροπές. Η Σούπερ Λιγκ δεν είναι ούτε Πρέμιερ Λιγκ, ούτε Σέριε Α. Αν σου ξεφύγουν, λίγο έστω, οι αντίπαλοί σου δύσκολα τους κυνηγάς. Είναι πιο πολλές οι πιθανότητες να ανοίξει παρά να κλείσει η ψαλίδα.
