Του Δημήτρη Καρύδα
Σε μια πόλη που ακόμη κάνουν κουμάντο εκτός από τους λογής λογής μαιντανούς του ίντερνετ με εκατομμύρια ακολούθους οι εφημερίδες ταμπλόιντ τις τελευταίες 20 μέρες ο φόβος ήταν ένας αλλά πολύ μεγάλος: Οι Νικς του 2026 θα κέρναγαν το Μεγάλο Μήλο με ένα ακόμη γύρο προδομένων προσδοκιών όπως έγινε το 1999 με τους ίδιους αντιπάλους ή είχε έρθει η ώρα που όλοι περίμεναν από το 1973;
Για πρώτη φορά στην πόλη της κριτικής, της άποψης, της εύκολης απογοήτευσης όλοι ήταν ενωμένοι. Τα ταμπλόιντ όπως η θρυλική Ποστ που συνεχίζουν να πουλάνε εκατομμύρια φύλλα καθημερινά αλλά και οι σοβαροί Τάιμς είχαν ενωθεί στην ίδια άποψη. Και μαζί τους μερικά εκατομμύρια Νεουρκέζοι που είτε αγάπησαν τη μόδα των μπλε και πορτοκαλί ρούχων και αξεσουάρ, είτε ξαναθυμήθηκαν τους ξεχασμένους ηττοπαθείς και χωρίς μοίρα στον ήλιο Νικς.
Ξαφνικά ονόματα που για κάποιους ήταν και παραμένουν θρύλοι και σε άλλους απλά κάτι θύμιζαν όπως ο ο Γουίλις Ριντ, ο Γουόλτ «Κλάιντ» Φρέιζιερ, ο Ντέιβ ΝτεΜπούσερ, ο Μπιλ Μπράντλεϊ, ο Φιλ Τζάκσον, ο Ερλ «The Pearl» Μονρό· οι Νικς που κατέκτησαν τα πρωταθλήματα του 1970 και του 1973, και τις δύο φορές απέναντι στους Λος Άντζελες Λέικερς έγιναν οικεία. Οσοι θυμούνται τους Νικς πρωταθλητές το 1973 είναι πια μεγάλοι σε ηλικία, πιθανώς άνω των 70. Οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους αυτά τα 53 χρόνια έφερναν στο μυαλό τους την ομάδα όταν αναφερόταν σε κάποια ατάκα ταινίας του Γούντι Αλεν ή για τους πολύ φανατικούς όλα αυτά ξεπηδούσαν μέσα από δεκάδες βιβλία που έχουν γραφτεί όλα αυτά τα χρόνια για τους μυθικούς Νικς. Τα φαρδιά πέτα στα σακάκια που ήταν της μόδας το 1973 έχουν αποσυρθεί πολλά χρόνια νωρίτερα.
Το Μάντισον Σκουέαρ Γκάρντεν δεν σταμάτησε ποτέ να είναι ένας μπασκετικός ναός και όσοι το έχουμε πατήσει μια φορά και έχουμε ζήσει την ατμόσφαιρα ενός ματς των Νικς το ξέρουμε καλά. Αλλά μέσα σε αυτές τις πέντε δεκαετίες το κτίριο λίγες φορές αποκτούσε ζωντάνια. Οι οπαδοί των Νικς είχαν ελάχιστους λόγους να πανηγυρίσουν. Τις μοναχικές σεζόν του Μπερνάρ Κινγκ που σκόραρε όπως ο…..Μπράνσον τον τελευταίο μήνα αλλά δεν είχε συμπαίκτες. Μετά ήρθε η εποχή του Πάτρικ Γιούιν που συνδέθηκε με μια από τις πιο διαδεδομένες θεωρίες συνωμοσίας στην ιστορία του ΝΒΑ και αφορά τον παγωμένο φάκελο του ντραφτ που έστειλε τον γίγαντα του Τζορτζτάουν στη Νέα Υόρκη.
Μόνο που ο Γιούιν παρέα με τον Οουκλι, τον Σταρκς και τον συγχωρεμένο Αντονι Μέισον τράκαραν πάνω σε ένα άλλο γίγαντ στους τελικούς του 1994. Τον Χακίμ και τους Χιούστον Ρόκετς. Πέντε χρόνια αργότερα οι Νικς έκαναν μια αδιανόητη κούρσα μέχρι τους τελικούς αλλά εκεί υποκλίθηκαν στους Σπερς από τους οποίους χρειάστηκε να περιμένουν 27 χρόνια για να πάρουν ρεβάνς. Ο Σπρίουελ, ο Χιούστον, ο Γουόρντ, ο Λάρι Τζόνσον, ο Κερτ Τόμας έμειναν θολές αναμνήσεις για τους φίλους των Νικς που πιο εύκολα μπορούν να πουν απέξω τη δωδεκάδα της πρωταθλήτριας ομάδας του 1973.
Μπράνσον όπως λέμε Ριντ
Ηρθε λοιπόν η ώρα να το δούμε και αυτό. Οι Νικς πρωταθλητές στο ΝΒΑ, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου μετά από 53 πικρές σεζόν για μια ομάδα που πάντοτε ήταν η πιο δημοφιλής της πόλης. Οι σημερινοί Νικς μάλλον βρέθιηκαν σε απόλυτη αρμονία με τη Νέα Υόρκη του Μαμντάνι, χάρη στην προσέγγισή τους που δεν αντιμετωπίζει τα πράγματα ως παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος αλλά ως συλλογική προσπάθεια επίλυσης προβλημάτων. Κάποτε ο Γουίλις Ριντ πέρασε σε σφαίρα του μύθου όταν μπήκε κουτσαίνοντας στο παρκέ του Μάντισον σκόραρε τους 4 πρώτους πόντους του 7ου τελικού και παρότι μετά δεν πέτυχε ούτε ένα καλάθι συσπείρσωσε και έδωσε φοβερή ώθηση στους συμπαίκτες του,στοιχεία αρκετά για να πάρουν τον τίτλο.
