Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Η κίνηση του Κώστα Παπανικολάου, αρχηγού του Ολυμπιακού, πριν την απονομή του κυπέλλου του πρωταθλητή, να ζητήσει από τους Φουρνιέ, Γουόκαπ, Βεζένκοφ και Μιλουτίνοφ, να σηκώσουν μαζί το τρόπαιο δείχνει τι ακριβώς ομάδα είναι ο πρωταθλητής και μαρτυρά και το γιατί τελικά το κέρδισε: έχει πολλές αρετές ο Ολυμπιακός, αλλά πάνω από όλα είναι μια ομάδα στην οποία οι παίκτες αποδέχονται πως υπάρχει ιεραρχία.
Ο Παπανικολάου, ένας γεννημένος αρχηγός, δεν έκανε κάτι για τον ίδιο καινούργιο. Πέρυσι στην αντίστοιχη στιγμή είχε ζητήσει να τον συνοδέψουν στην απονομή ο Φαλ, ο Λαρεντζάκης, ο Μιλουτίνοφ και ο Γουόκαπ: και τότε υπήρχε συμβολισμός – ο Φαλ πχ ήταν τραυματίας αλλά ο Παπ ήθελε να δείξει πως κανείς δεν είχε ξεχάσει την προσφορά του κι επιπλέον αυτός και οι άλλοι τρεις ανήκαν μαζί του στο γκρουπ των πιο παλιών στην ομάδα. Φέτος η επιλογή του αρχηγού έγινε με αγωνιστικά κριτήρια: οι τέσσερις ήταν αυτοί που στην διάρκεια των τελικών είχαν την μεγαλύτερη και σταθερότερη προσφορά, αυτοί που σήκωσαν την ομάδα σε μια κατάσταση που αποδείχτηκε αρκετά περίπλοκη. Και ήταν κι αυτοί που έκαναν το κάτι παραπάνω στο πέμπτο και κρίσιμο ματς, ένα αληθινό τελικό στον οποίο ο Ολυμπιακός επικράτησε του ΠΑΟ με 89-85 και κατέκτησε το 16ου του πρωτάθλημα.
Η σοφή επιλογή
Η επιλογή του αρχηγού ήταν σοφή. Ο Γουόκαπ δεν είχε αυτή την φορά την επιθετική παραγωγικότητα που είδαμε στο προηγούμενο ματς στο ΟΑΚΑ, το οποίο παραλίγο να κερδίσει μόνος του, έπαιξε όμως σπουδαία άμυνα στον Ναν στο πρώτο ημίχρονο και είχε καθαρό μυαλό στο φινάλε απέναντι στην πίεση του ΠΑΟ που πάλι υπήρξε αποδοτική και στοχευμένη.
Ο Βεζένκοφ άναψε το φιτίλι στο ΣΕΦ: το καταπληκτικό του πρώτο δεκάλεπτο έσβησε το προηγούμενο ματς και έδιωξε τις όποιες ανασφάλειες – ο Ολυμπιακός με την διαφορά που δημιούργησε στο πρώτο δεκάλεπτο έβαλε τις βάσεις της νίκης, τα άλλα τρία ήταν ισορροπημένα. Ο Βεζένκοφ έδειξε γρήγορα πως η συνταγή ήταν απλή: ο Ολυμπιακός έπρεπε να παίξει το μπάσκετ του για να κερδίσει. Στα συν του και πέντε καθοριστικοί πόντοι στο τέλος κι ενώ η μπάλα έκαιγε.
Δίπλα του ο Μιλουτίνοφ που έκανε χθες το καλύτερο παιγνίδι του στην πεντάδα των αγώνων, όχι μόνο γιατί περιόρισε τον Λεσόρ κι όποιον άλλο βρέθηκε στα μέρη του, αλλά και γιατί χρειάστηκε να παίξει περισσότερο από ποτέ: η κουταμάρα του Ταϊρίκ Τζόουνς που αποβλήθηκε δείχνοντας ξανά γιατί ένας παίκτης σε τέτοια προσόντα αλλάζει συνέχεια ομάδες, τον υποχρέωσε να μείνει στο γήπεδο 35 λεπτά – πιο πολύ από οποιοδήποτε άλλον! Παρά τη κόπωσή του ο γίγαντας πέτυχε και δυο πολύ κρίσιμες βολές στην αγχωτική διαδικασία του τέλους δείχνοντας πιο μεγάλη ψυχραιμία από τον Τζόζεφ πχ.
Ολοι βέβαια μπορούσαν να πάνε στην άκρη και να αφήσουν τον Φουρνιέ να σηκώσει το τρόπαιο. Αν η προσφορά του Γάλλου στο Final 4 ήταν μεγάλη, στους τελικούς της Α1 αυτά που έκανε ο Φουρνιέ δεν περιγράφονται! Χθες, στο κρισιμότερο ματς της σειράς, ήταν καταπληκτικός τελειώνοντας με 4/6 δίποντα, 3/3 τρίποντα και 7 ασίστ. Και κυρίως δίνοντας ένα μάθημα σε όλους τι σημαίνει μεγάλος παίκτης. Ο Ολυμπιακός πήρε την σειρά και το πρωτάθλημα γιατί ο Φουρνιέ ήταν έτοιμος πάντα να πάρει πρωτοβουλίες και να δώσει λύσεις. Κερδίζοντας απόλυτα τις εντυπώσεις από τον Ναν που όφειλε να κάνει ό,τι κι αυτός για να οδηγήσει τον ΠΑΟ στον τίτλο, αλλά που χάθηκε και χθες αδυνατώντας να βάλει τάξη στο θολωμένο μυαλό του. Ο Ολυμπιακός είχε στους πέντε τελικούς της Α1 τον καλύτερο Φουρνιέ. Κι ο ΠΑΟ τον χειρότερο Ναν από τότε που έχει έρθει στην Ελλάδα: ο Αμερικάνος δεν τον βοήθησε όσο θα πρεπε ούτε στις δύο νίκες του. Ενώ ο Φουρνιέ και στις ήττες του Ολυμπιακού ήταν ένα παράδειγμα για όλους.
Οι δυο ομάδες έδειξαν και στο κρίσιμο τελευταίο ματς αρετές και δυσκολίες. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας, παρόλο που είδε τον Ταϊρίκ Τζόουνς να κάνει πάλι καταστροφικά πράγματα μένοντας στο γήπεδο μόνο 5 λεπτά, έκανε αυτή τη φορά αρκετά για να βοηθήσει την ομάδα του. Οι παγίδες δούλεψαν καλά, οι αλλαγές στην άμυνα ήταν λιγότερες, ο Ολυμπιακός έκλεψε και έτρεξε: κυρίως έπαιξε καλή άμυνα για σχεδόν 33-34 λεπτά κι αυτό αρκούσε για να του δώσει μεγάλες διαφορές σε όλη την διάρκεια του ματς. Ο Ολυμπιακός δεν υπέφερε στην άμυνα κανένα από τους γνωστούς σολίστες του ΠΑΟ κι ο Μπαρτζώκας πιστώνεται ό,τι ειδικά σε αυτό το ματς έπεισε τους παίκτες του ότι μπορούν να πάρουν το ματς με την άμυνα – πράγμα που τελικά έγινε. Ο Ολυμπιακός χωρίς τον Ντόρσεϊ σούταρε πάλι άσχημα (5/25 τρίποντα), αλλά κυκλοφόρησε καλύτερα την μπάλα, είχε λίγα λάθη (μόλις 11) και κυρίως κράτησε χαμηλά τους σολίστες του ΠΑΟ: θα ήταν πολύ δύσκολο να χάσει ένα ματς στο οποίο ο Ντέιβις έβαλε 6 πόντους, ο Ναν 8, ο Οσμαν 12 χάρη σε δυο τρίποντα στο τέλος, ο Γκραντ μόλις 3. Ο Μπαρτζώκας δεν έκανε το καλύτερο κοουτσάρισμα του στους τελικούς, αλλά το χθεσινό ήταν το καλύτερό του στη σειρά: μίλησε κι αυτός όταν έπρεπε. Το γεγονός ότι έπρεπε να «κόβει» ξένους παίκτες τον δυσκόλεψε, όσο και οι τρέλες του Τζόουνς: τουλάχιστον χθες είδε τον Πίτερς να βοηθά λίγο περισσότερο στην επίθεση, όπου βέβαια αποδείχτηκε πως αρκούσε ο επικός Φουρνιέ.
Η κατάκτηση (και) του πρωταθλήματος είναι για τον προπονητή του Ολυμπιακού μια επιβράβευση για όσα έκανε όλη την χρονιά: σε μια πολλή φορτωμένη από παιγνίδια σεζόν ο Ολυμπιακός τίμησε και το πρωτάθλημα τερματίζοντας σε αυτό αήττητος. Θα ήταν άδικο να το χάσει στο τέλος.
Το αντίο του Αταμάν
Βέβαια αν σε αυτό το κλίμα είδαμε μια ωραία σειρά αυτό οφείλεται πολύ στον ΠΑΟ και στον Αταμάν. Ο Τούρκος προπονητής έκανε στα πέντε τελευταία ματς πολλά ενδιαφέροντα κι ενώ είχε να αντιμετωπίσει τραυματισμούς που θα μπορούσαν να είναι και καλές δικαιολογίες. Δεν είχε τον Σλούκα και τον Ρογκαβόπουλο, θυσίασε τον Χουάντσο που θα ήταν τρομερά χρήσιμος για να κρατήσει τον Οσμαν (χθες αυτή η επιλογή σηκώνει συζήτηση), αλλά παρόλα αυτά κατάφερε να παρουσιάσει μια ομάδα χαλύβδινη, που σε ένα ακόμα ματς γύρισε από την κόλαση διεκδικώντας μια νίκη χάρη στο καλό παιγνίδι του Μήτογλου και κυρίως του Τολιόπουλου που έπαιξε και για τον Ναν. Ο Αταμάν έφτασε το ματς στο -4 με δυο διακριθέντες – κανείς άλλος από τους παίκτες του ΠΑΟ δεν έκανε χθες το καλύτερό του ματς στην σειρά μολονότι αυτό ήταν προαπαιτούμενο για την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Ο Τούρκος κατάλαβε πως μπορεί παίκτες όπως ο Τολιόπουλος και ο Μήτογλου να μην μπορούν να κάνουν την διαφορά στην σκληρή Ευρωλίγκα, όμως απέναντι στον Ολυμπιακό των 9 παικτών θα ήταν πολύ χρήσιμοι και σε αυτούς στηρίχτηκε. Φεύγει από την Ελλάδα έχοντας κάνει πολλά που θα έχουμε να συζητάμε για χρόνια.
Κατά τα άλλα το φινάλε των τελικών είχε τον καυγά του Ναν με τον Τζόουνς που πέρασε κι αυτός στην ιστορία. Σε μια κανονική χώρα θα έπρεπε να αναρωτιόμαστε πως γίνεται δυο μισθοφόροι Αμερικάνοι να παίζουν μπουνιές: εδώ απλώς από το περιστατικό αυτό μπορείς να καταλάβεις πόσο δύσκολη δουλειά κάνουν προπονητές, παίκτες, παράγοντες, διαιτητές, δημοσιογράφοι κτλ σε ένα περιβάλλον που συμβαίνει να υπάρχουν δυο σπουδαίες ομάδες μπάσκετ, ενώ για το ίδιο το μπάσκετ μάλλον ελάχιστοι ενδιαφέρονται.
Για την στρατηγική της τοξικότητας χρωστάω ένα ειδικό σημείωμα μόλις τα πράγματα ηρεμήσουν. Κατά τα άλλα καλό καλοκαίρι να ευχηθούμε σε όλους ευχές και του χρόνου να είναι όλοι καλύτεροι…
Πηγή: Gazzetta
