Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Η μόνη «αποτυχία» του Ιβάν Γιοβάνοβιτς στον πάγκο του Παναθηναϊκού ήταν ο αποκλεισμός από το Κόνφερενς Λιγκ. Βάζω τη λέξη σε εισαγωγικά, διότι η ευρωπαϊκή πορεία των Πρασίνων δεν μπορεί να χαρακτηριστεί αποτυχημένη. Απέκλεισαν την Μαρσέιγ, σε μια υπέρβαση που έφερε κάμποσα εκατομμύρια στα ταμεία τους, μπήκαν σε ευρωπαϊκούς ομίλους ξανά, μετά από πολλά χρόνια, και ναι, εκεί, όπως ήρθαν τα πράγματα, είχαν στα χέρια τους το εισιτήριο για τα πλέι – οφ του Κόνφερενς και το έχασαν. Αποτυχία λοιπόν, με κάποιους αστερίσκους. Η μοναδική του Γιοβάνοβιτς στον Παναθηναϊκό.
Θεωρώ πώς δεν μπορεί να ισχυριστεί κάποιος στα σοβαρά ότι ήταν αποτυχία η απώλεια του περυσινού πρωταθλήματος. Επιτυχία ήταν η διεκδίκηση μέχρι τέλους, απέναντι σε μια εξαιρετική ΑΕΚ και πάνω από τον Ολυμπιακό με το πολλαπλάσιο μπάτζετ. Επιτυχία ήταν και η κατάκτηση του κυπέλλου την πρώτη σεζόν. Ακόμα και φέτος, με την αλλαγή στο στιλ παιχνιδιού προς το επιθετικότερο και με τις σημαντικές απώλειες στην άμυνα, ο Παναθηναϊκός βρίσκεται έναν μόλις πόντο πίσω από τον πρωτοπόρο ΠΑΟΚ και κατά διαστήματα έχει παίξει πολύ καλό ποδόσφαιρο.
Συνολικά, η πορεία του ΠΑΟ επί Γιοβάνοβιτς υπήρξε όχι απλώς επιτυχημένη αλλά τρύπησε το ταβάνι που ακόμα και ο ίδιος Αλαφούζος είχε στο μυαλό του όταν έδινε στον Σέρβο τα κλειδιά του ποδοσφαιρικού τμήματος. Τα έχουν πει και τα γράψει από χθες όλοι οι ρεπόρτερ Παναθηναϊκού. Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα ο Παναθηναϊκός ξέφυγε από την μετριότητα, στα όρια της ανυποληψίας, που τον είχαν φέρει οι επιλογές της διοίκησης και επέστρεψε εκεί που επιβάλλει η ιστορία του. Αποκλειστικά χάρη στην δουλειά του Γιοβάνοβιτς και των συνεργατών του.
Το ότι όλα τα παραπάνω συνδυαζόταν με έναν σπάνιο για το ελληνικό ποδόσφαιρο και άψογο δημόσιο λόγο (σοβαρό, μετρημένο, διόλου τοξικό) υπήρξε το κερασάκι στην τούρτα. Ο Γιοβάνοβιτς είχε ένα πακέτο που δύσκολα θα μπορούσε να βρεθεί σε άλλον προπονητή. Και εξελίχθηκε έτσι σε «ασπίδα» για τον Γιάννη Αλαφούζο. Ο μεγαλομέτοχος, ο οποίος παρότι είχε βάλει πολλά λεφτά στο κλαμπ, παρέμενε σφόδρα αντιπαθής στους περισσότερους οπαδούς εξαιτίας διάφορων ακατανόητων επιλογών του, έγινε αίφνης ο άνθρωπος που έφερε και εμπιστεύθηκε τον αναμορφωτή της ομάδας. Το κύρος του σκαρφάλωσε μερικές σκάλες.
Εν συνεχεία, και χάρη σε όσα έδειξε ο Γιοβάνοβιτς, το μπάτζετ σταδιακά ανέβηκε. Το ίδιο και οι απαιτήσεις. Κατανοητό. Προφανώς έγιναν και λάθος επιλογές. Ταυτόχρονα όμως η ομάδα έκανε κανονικό πρωταθλητισμό, ανέδειξε ποδοσφαιριστές που λίγοι περίμεναν ότι είχαν τόσο μεγάλη προοπτική – ο Φώτης Ιωαννίδης πρωτίστως αλλά και ο Βαγιαννίδης και κυρίως, ο κόσμος που λόγω ξενερώματος είχε φτάσει το έσχατο σημείο της σχέσης του με την ομάδα, δηλαδή την αδιαφορία, γύρισε μαζικά στο γήπεδο και πέτυχε διαδοχικά sold – out , ακόμα και στο ΟΑΚΑ.
Όλα αυτά, κατά τη γνώμη μου επέβαλλαν δύο πράγματα: Πρώτον να δοθεί η δυνατότητα στον Γιοβάνοβιτς να διεκδικήσει το πρωτάθλημα μέχρι το τέλος της σεζόν και εν συνεχεία να κριθεί. Δεύτερον, αν επρόκειτο να αποχωρήσει, αυτό να συνέβαινε μετά από συζήτηση και αφού ο μεγαλομέτοχος θα του έδειχνε τον σεβασμό που του άξιζε.
Ο κ. Αλαφούζος έκρινε διαφορετικά. Και έδιωξε τον Γιοβάνοβιτς στη μέση της σεζόν, βασικά στη μέση της νυχτός, χριστουγεννιάτικα. Και τον έδιωξε, όπως αναφέρουν τα ρεπορτάζ με απαράδεκτο τρόπο, σαν να ήταν εχθρός του κλαμπ και όχι ο σημαντικότερος προπονητής του τα τελευταία δέκα χρόνια τουλάχιστον και ένας κύριος που τίμησε το Τρυφύλλι όσο ελάχιστοι.
Διαβάζω ότι το ρίσκο του ιδιοκτήτη της ΠΑΕ Παναθηναϊκός θα δικαιωθεί αν ο Φατίχ Τερίμ με το μεγάλο βιογραφικό και την πληθωρική προσωπικότητα πάρει το πρωτάθλημα.
Θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω. Αρχικά, ο Τερίμ δεν παραλαμβάνει μια διαλυμένη ομάδα, δέκα βαθμούς μακριά από την κορυφή. Παραλαμβάνει ένα καλά δουλεμένο σύνολο σε απόσταση αναπνοής από την πρώτη θέση. Τυχόν κατάκτηση του τίτλου θα πιστωθεί και στον Γιοβάνοβιτς, εξίσου ή και περισσότερο από όσο στον Τούρκο προπονητή. Μη κατάκτηση του τίτλου, θα χρεωθεί σχεδόν αποκλειστικά στον Αλαφούζο. Το ρίσκο δεν δικαιώνεται λοιπόν, αν ο ΠΑΟ το σηκώσει. Θα μπορούσε να το σηκώσει και με τον Ιβάν. Το ρίσκο απλώς θα εξελιχθεί σε παλλαϊκή κατακραυγή αν δεν το σηκώσει. Υπό αυτήν την έννοια, ο Γιάννης Αλαφούζος έβαλε στους παίκτες και την ομάδα μια έξτρα και εντελώς αχρείαστη πίεση.
Δευτερευόντως. Η αχαριστία και ο -στα όρια του ανήθικου – τρόπος με την οποίο φέρθηκε ο Αλαφούζος στον Γιοβάνοβιτς, ειδικά σε αυτόν, δεν ξεπλένεται με τίτλους. Σε βάθος χρόνου, συνήθως πληρώνεται ακριβά.
Και κάτι τελευταίο: αν ο ιδιοκτήτης του Παναθηναϊκού είχε πράγματι ενοχληθεί που όλα τα εύσημα για την ανάκαμψη της ομάδας πήγαιναν στον Σέρβο και όχι στον ίδιο, του έχω νέα: με την συγκεκριμένη κίνηση δεν πρόκειται να αποθεωθεί, ό,τι κι αν συμβεί. Στην καλύτερη περίπτωση για τον ίδιο και την ομάδα, δεν θα αποδοκιμαστεί καθολικά. Στην χειρότερη θα έχει γκρεμίσει ό,τι έχτισε τα τελευταία δυόμιση χρόνια (ναι και αυτός μαζί με τον Γιοβάνοβιτς) και θα επιστρέψει στο καλοκαίρι του 2021.
Υ.Γ. Ο άλλος Ιβάν του ελληνικού ποδοσφαίρου, ο Σαββίδης επιβεβαίωσε ότι έχει πάψει εδώ και καιρό να λειτουργεί σαν κλασσικός Έλληνας μεγαλοπαράγοντας – και αυτό το λέω για καλό. Η στήριξη στον Λουτσέσκου στην περυσινή δύσκολη χρονιά αλλά και το καλοκαίρι, όταν ο Ρουμάνος, ξενερωμένος με διάφορα πράγματα, έβγαζε γκρίνια, είναι κόντρα στη λογική του μέσου «Προεδράρα». Ο μέσος «Προεδράρας» θα είχε διώξει τον Λουτσέσκου μετά τον χαμένο τελικό με την ΑΕΚ, προτού καν γυρίσει Θεσσαλονίκη. Παλιότερα ίσως να το έκανε και ο Σαββίδης. Τώρα ευτυχώς σκέφτεται διαφορετικά. Και ο ΠΑΟΚ απολαμβάνει τα οφέλη.
Πηγή: Sport DNA
