Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Οι Αγγλοι στην Βουδαπέστη είναι σαφώς περισσότεροι και κάνουν πολύ μεγάλη φασαρία. Οι Γάλλοι είναι πιο ήσυχοι αλλά και πιο αισιόδοξοι. Ο παλιός τερματοφύλακας της Παρί Σαλβατόρε Σιρίγκου μου έλεγε προχθές στο ξενοδοχείο ότι ο μεγάλο μυστικό της πρωταθλήτριας Γαλλίας είναι πλέον αυτή η σιγουριά: πιστεύουν πως όλα θα πάνε όπως πρέπει γιατί θα κάνουν όσα ξέρουν, και τα ξέρουν καλά. Αλλά ο τελικός του Τσάμπιονς λιγκ δεν είναι μια απλή ιστορία ποτέ. Τουλάχιστον πριν αρχίσει.
Καινοτόμοι κι όχι εφευρέτες
Σύμφωνα με μια φράση που αγαπάω – και που δεν έχει σχέση με το ποδόσφαιρο, αλλά μπορεί και να έχει – η αληθινή Τέχνη πλέον δεν έχει να κάνει με την αναπαράσταση νεωτερισμών, αλλά με την καινοτομία που σχετίζεται με την αναπαράστασή. Με απλά λόγια δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια για καινούργια πράγματα, αλλά υπάρχουν πάντα νέοι τρόποι αφήγησης. Η γραμμή είναι λεπτή, αλλά κάνει όλη τη διαφορά. Στο ποδόσφαιρο του καιρού μας δεν μπορείς να προτείνεις κάτι αληθινά καινούργιο: η διαφορά βρίσκεται στις λεπτομέρειες, όπως αποδεικνύουν οι προπονητές που αγωνίζονται απόψε στον τελικό του Τσάμπιονς λιγκ. Ο Λουίς Ενρίκε και ο Μικελ Αρτέτα έχουν πολλά κοινά. Και οι δύο είναι Ισπανοί, και οι δύο πέρασαν από την Μπαρτσελόνα παρόλο που δεν είναι Καταλανοί (ο πρώτος είναι Αστουριανός, ο δεύτερος Βάσκος), και οι δύο έκαναν μεγάλες ποδοσφαιρικές καριέρες που έληξαν πρόωρα εξαιτίας τραυματισμών, και οι δύο ακολουθούν τον Γκουαρδιόλα χωρίς να τον μιμούνται (ο Λουίς τον αντικατέστησε στην Μπάρτσα Β και βρέθηκε και στο τιμόνι της πρώτης ομάδας, ο Μίκελ ήταν βοηθός του στη Σίτι), και οι δύο έχουν μια ενοχλητική αλλεργία στα όρια καθώς πιστεύουν πως μπορούν να κερδίσουν τα πάντα. Και οι δυο είναι δυο μανιακοί της λεπτομέρειας. Κυρίως και οι δυο χρειάστηκε στις ομάδες που βρέθηκαν να δουλέψουν στον τομέα της νοοτροπίας για να κερδίσουν τρόπαια που αυτές διεκδικούσαν χρόνια τώρα: ο Λουίς Ενρίκε για να κερδίσει με την Παρί Σεν Ζερμέν το Τσάμπιονς λιγκ, ο Αρτέτα για να κατακτήσει με την Αρσεναλ την Πρέμιερ λιγκ – και να κυνηγήσει απόψε το μεγάλο ευρωπαϊκό τρόπαιο σε ένα τελικό στον οποίο οι Κανονιέρηδες φτάνουν μετά από είκοσι χρόνια.
Εχουν επίσης μια ακόμα ομοιότητα: θεωρούν την ομάδα σημαντικότερη από κάθε ποδοσφαιριστή τους, χωρίς πάντως να πιστεύουν ότι η ομάδα και ο εαυτός τους είναι ένα και το ίδιο. Ο Λουίς Ενρίκε όταν ο Εμπαπέ, έφυγε για την Ρεάλ Μαδρίτης είχε πει πως είναι ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο, αλλά αν η ομάδα με τον καλύτερο παίκτη στον κόσμο κέρδιζε κάθε παιχνίδι, η Παρί Σεν Ζερμέν θα είχε οκτώ Τσάμπιονς λιγκ στην τροπαιοθήκη της, αλλά αυτός όταν πήγε στο Παρίσι δεν είχε δει ούτε ένα. Ο Αρτέτα έδειωξε κάποτε τον Οζίλ από τους «Κανονιέρηδες» απλώς γιατί όπως είχε πει η ομάδα πίεζε καλύτερα χωρίς τον δημοφιλή μαέστρο της. Οι δυο δεν θέλουν να περάσουν στην ιστορία ως κάποιοι που ανακάλυψαν ένα νέο στυλ παιγνιδιού, όπως τόσοι άλλοι, αλλά δουλεύουν πολύ με τους παίκτες τους πάνω στο αμειγώς τακτικό κομμάτι κάνοντας διαφορετικά πράγματα. Με τον ίδιο πάντως στόχο: να έχουν την κατάλληλη συνταγή, την κατάλληλη βραδιά. Οποιος την έχει θα κερδίσει απόψε.
Το άτυπο φαβορί
Η Παρί έχει τον άτυπο τίτλο του φαβορί – μολονότι ο Λουίς Ενρίκε αυτό δεν το δέχεται. Όταν χθες του επισήμαναν ότι η ομάδα του διέλυσε πέρυσι την Ιντερ στο ανάλογο παιγνίδι είπε πως εκείνο το 5-0 ήταν εντελώς συμπτωματικό. Όταν του θύμισαν ότι δυο χρόνια τώρα η ομάδα του πετά εκτός Τσάμπιονς λιγκ όλους τους εκπροσώπους της Πρέμιερ λιγκ υπενθύμισε την ήττα της Παρί από την Τσέσλι στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων. Ωστόσο είναι αλήθεια πως ειδικά τα παιγνίδια με την Μπάγερν Μονάχου αρκούν για να υπάρχει η αίσθηση πως η πρωταθλήτρια Ευρώπης έχει κάτι παραπάνω από την νέα πρωταθλήτρια Αγγίας. Στο πρώτο παιγνίδι η Παρί κέρδισε την Μπάγερν με την επίθεση της (5-4) και στην ρεβάνς την απέκλεισε με την άμυνα της (1-1).
Το ποδόσφαιρο της Παρί δεν είναι ολοκληρωτικό, αλλά ολοκληρωμένο. Ειδικά το ματς στο Αλιάνζ Αρένα, στο γήπεδο που πέρυσι στον τελικό του Τσάμπιονς λιγκ η Παρί διέσυρε την Ιντερ, η Παρί μας έδειξε ότι μπορεί να κάνει ένα πολύ τακτικό παιγνίδι οργανωμένο και στις πιο μικρές του λεπτομέρειες: για να κουραστεί ο Ολίσε πχ υπήρχε εντολή στον τερματοφύλακα .. να στέλνει την μπάλα πάντα προς την αριστερή πλευρά ώστε ο Γάλλος να πρέπει σε όλο το ματς να γυρνά είτε για να βοηθήσει στην άμυνα είτε για να πάρει την μπάλα ο ίδιος – οι κούρσες που υποχρεώθηκε να κάνει ήταν διπλάσιες από το πρώτο ματς. Από την άλλη η άμυνα είχε πάντα ως σκοπό την αντεπίθεση κι όχι απλά την κατοχή της μπάλας. Κάπως έτσι ενώ η Μπάγερν έκανε κατοχή μπάλας της τάξης του 60%, είχε ως καλύτερό της τον τερματοφύλακά της: ο Νόγιερ είχε με πέντε τουλάχιστον μεγάλες επεμβάσεις! Όταν στον Ενρίκε επισημαίνουν ότι η Αρσεναλ έπαιξε την καλύτερη άμυνα συνολικά στο Τσάμπιονς λιγκ αυτός επισημαίνει πως καμία ομάδα φέτος στην Ευρώπη δεν είχε την αμυντική προσήλωση που είχε η δική του στην ρεβάνς με την Μπάγερν. Για τον Ισπανό κόουτς η προσήλωση αυτή μπορεί να του δώσει το δεύτερο σερί τρόπαιο απόψε το βράδυ. Οι Γάλλοι δημοσιογράφοι χθες τον ρώτησαν γιατί δεν έβαλε στα αποδυτήρια της Παρί μια επιγραφή με την δήλωση του Αρτέτα ότι η Αρσεναλ θα κερδίσει σίγουρα το τρόπαιο – την έκανε μετά το ματς της Αρσεναλ με την Κρίσταλ Πάλας. Ο Ενρίκε απάντησε ότι αυτά απλά χαλάνε το μυαλό των παικτών.
Πολλές αρετές, λίγο άγχος
Η Άρσεναλ του Αρτέτα προφανώς δεν έχει να επιδείξει τέτοιου τύπου τακτικές διαφοροποιήσεις όπως αυτές που είδαμε στα ματς της Παρί με την Μπάγερν – όμως οι αρετές δεν της λείπουν. Είναι μια ομάδα πάρα πολύ αποτελεσματική και μια ομάδα πάρα πολύ προσεκτική στην άμυνα χωρίς μάλιστα η γραμμή αυτή να αποτελείται και από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές της. Υπάρχουν προφανώς μεγάλα ερωτηματικά για το κατά πόσο παίκτες όπως ο Καλαφιόρι στα αριστερά, ή ο Μπεν Γουάιτ ή ο Νάγκααρντ ή ο Τίμπερ που επέστρεψε και μάλλον θα χρησιμοποιηθεί στα δεξιά μπορεί να περιορίσουν τον Κβαρασκελια ή τον Ντεμπελε αν αυτός κινηθεί στο πλάι, ωστόσο η ανάγνωση είναι λάθος γιατί ποτέ στην Άρσεναλ οι αμυντικοί δεν είναι μόνοι τους. Ο Αρτέτα ζητά πάντα καλύψεις των αμυντικών του: η Αρσεναλ κοιτάζει την περιοχή της πιο πολύ από αυτή των αντιπάλων. Αλλά έχει μόλις κερδίσει στην Πρεμιέρ λιγκ μετά από πολύ μεγάλη προσπάθεια και έχει διώξει από πάνω της ένα άγχος: οι οπαδοί της στη Βουδαπέστη επαναλαμβάνουν συνεχώς ότι αυτό που έχουν ζήσει φέτος είναι μια καταπληκτική σεζόν η οποία μπορεί να εξελιχθεί σε ονειρική εάν η ομάδα τους τα καταφέρει και στον τελικό του Τσάμπιονς λιγκ. Κι αυτό μπορεί να αποδειχτεί σημαντικό.
Πλούσιο κι απλό ρεπερτόριο
Τι άλλο είναι σημαντικό; Το ότι η Αρσεναλ είναι μια ομάδα που έχει στο ρεπερτόριο της το 1-0. Είναι δηλαδή μια ομάδα η οποία ξέρει πως πρέπει να παίξει για να κερδίσει ένα παιχνίδι μ’ αυτό το συγκεκριμένο σκορ με το οποίο λήγουν οι τελικοί: τέσσερις από τους επτά τελευταίους έχουν λήξει έτσι. Ο Αρτετα έχει φτιάξει ομάδα που μπορεί να έχει υπομονή, μπορεί να αφήσει την μπάλα στον αντίπαλο και να αμυνθεί και μπορεί να παίξει άμυνα ακόμα και με τους κυνηγούς της όπως για παράδειγμα είχε κάνει στα παιχνίδια με την Ατλέτικο του Σιμεόνε όπου οι Εζε, Τροσάρ, Σακά και Μαρτινέλι, είχαν χρησιμοποιηθεί από τον Αρτετα για να κρατήσουν μπάλα και να παίξουν με το χρονόμετρο. Οσο για την επίθεση θέλω να πω πως ακούγονται και δικαίως τα καλύτερα για τους κυνηγούς της Παρί: ο Ντεμπελε πήρε την Χρυσή Μπάλα, ο Κβαρα κυνηγά τον τίτλο του ΜVP του Τσάμπιονς λιγκ, ο Ντουε είναι ο πιο χαρισματικός μικρός στην Ευρώπη. Αλλα και οι επιθετικοί του Αρτετα είναι ένας κι ένας- αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν μια ομάδα στο ρόστερ της οποίας υπάρχουν ο Γιοκερες, ο Σάκα, ο Εζε, ο Μαντουάκε, ο Τροσαρ ο Εντεγκαρντ ο Χαβερτς να μην βάλει γκολ. Και οι στημένες φάσεις είναι πάντα σεμιαναριακού επιπέδου: έχει χρονομετρηθεί ότι οι παίκτες του Ατρέτα εκτελούν φάουλ και κόρνερ αφού έχουν ξοδέψει κατά μέσω όρο 44 δευτερόλεπτά για την τοποθέτησή τους. Και την επιλογή της κομπίνας.
Είναι δυο διαφορετικές ομάδες, αλλά είναι ομάδες προπονητών. Δεν μπορώ να είμαι βέβαιος ότι θα δούμε ένα πολύ θεαματικό ματς. Αλλά δεν θα πλήξουμε.
Πηγή: Gazzetta
