Του Γιάννη Σερέτη
Τελικά, δεν ήταν κακό αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο που πλησιάζει στο τέλος του. Αν εξαιρέσει κάποιος τις παντός είδους εξωαγωνιστικές “τραμπιές”, τρεις – τέσσερις διαιτησίες για γέλια και για κλάματα, τα hydration διαλείμματα που τα συνηθίσαμε, μια χαρά Μουντιάλ είδαμε! Μια χαρά Μουντιάλ και σούπερ τελικό. Ο,τι κι αν γίνει, αλησμόνητος θα μας μείνει! Είναι ένας «δίκαιος» τελικός αυτός. Εφτασαν εκεί οι δυο ομάδες που το αξίζουν περισσότερο. Οπως δίκαιη ήταν και η τετράδα, με εξαίρεση ίσως τους Νορβηγούς λόγω της διαιτησίας που αντιμετώπισαν στο ματς με την Αγγλία.
Από τη μια ο αναμφισβήτητος MVP του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Λίγοι τον περίμεναν. Ομως ο «κοντός» κάνει καλύτερο Παγκόσμιο Κύπελλο από το προηγούμενο που το σήκωσε η Αργεντινή για πρώτη φορά από το 1986. Τα κάνει όλα. Παραδίδει δωρεάν μαθήματα ποδοσφαιρικής ευφυϊας. Μετά από πολλά – πάρα πολλά – χρόνια, ακόμα θα μελετούν τον τρόπο με τον οποίο ο Μέσι σκεφτόταν στο γήπεδο. Πώς και πού τοποθετούσε το σώμα του, πώς προέβλεπε τις φάσεις, πώς έκανε οικονομία στην ενέργεια και στις δυνάμεις του, πώς κατάφερε ακόμα και στα τελευταία χρόνια της καριέρας του να γίνεται απρόβλεπτος για τους αντιπάλους με τη χρήση του δεξιού ποδιού του!
Αυτός εμπνέει τους πάντες σε μια ομάδα που δείχνει ανίκητη! Πράσινο Ακρωτήρι, Αίγυπτος, Ελβετία, Αγγλία: όλες τις απέκλεισε με αίμα! Καμία εύκολα. Μια ομάδα που δεν σε πείθει ούτε με τη χημεία της, ούτε με την αμυντικής της σταθερότητα, ούτε με τη σούπερ παραγωγικότητά της. Μια ομάδα που σε πείθει ότι θα σε «δαγκώσει», θα σου ρίξει ξύλο, θα σε πεθάνει στο τρέξιμο και το πρέσινγκ μέχρι να τα καταφέρει. Και τα κατάφερε! Πανάξια. Με τους χαφ που βγάζουν λαρύγγια, τον πλούσιο πάγκο και έναν προπονητή που ξέρει την ομάδα του πολύ καλύτερα απ’ ότι ο Τούχελ τη δική του. Ναι, σύμφωνοι, τα έκανε μαντάρα ο Γερμανός μετά το 65′. Ναι, ήταν όντως ντροπιαστικός και εξευτελιστικός ο τρόπος με τον οποίο αγωνίστηκε η Αγγλία προσπαθώντας να διαφυλάξει το υπέρ της 1-0. Ναι, του αξίζει κατά τη γνώμη μας η απόλυση, διότι είναι ο βασικός υπεύθυνος του αποκλεισμού της ομάδας του και της απώλειας μιας ιστορικής ευκαιρίας. Ομως οι ίδιοι οι παίκτες τι έκαναν μέσα στο γήπεδο μετά το 65′; Εκεί είναι που πρέπει να δείξεις την προσωπικότητα που δεν έχουν οι περισσότεροι Αγγλοι καιέχουν οι περισσότεροι παίκτες της Αργεντινής.
Οι Ισπανοί όμως; Θα τους πας κι αυτούς στον τσαμπουκά; Αυτοί δεν είναι Αγγλία. Μπορούν να σου κάνουν κατοχή μπάλας 70%, να σου εκτινάξουν τον εγκέφαλο και τα νεύρα, να σε διαλύσουν ψυχολογικά μέσα στο ματς μέχρι να βρουν τις στιγμές τους. Οπως έκαναν και με τους Γάλλους. Αυτοί είναι η καλύτερη ομάδα του τουρνουά. Οι πρωταθλητές Ευρώπης. Χωρίς Κέιν και Χάαλαντ, χωρίς Μέσι και Εμπαπέ. Μ’ έναν… ταπεινό Γιαμάλ, τον Οριανθάμπαλ σέντερ φορ και τους καλύτερους χαφ της γης. Πάλι αυτοί έχουν τους καλύτερους χαφ της γης ρε φίλε, πάλι μετά από Μπουσκέτς – Τσάβι – Ινιέστα. Τόσο πολλούς και τόσο καλούς που ο Πέδρι κάθεται πια στα τελευταία ματς στον πάγκο. Ενα εκπληκτικό σύνολο με 6-7 παίκτες που μπορείς να τους δεις παντού, μια ομάδα βγαλμένη από τα πιο όμορφα ποδοσφαιρικά όνειρα του Γιόχαν Κρόιφ.
Ενα σύνολο στο οποίο μπορείς να δεις τον σέντερ φορ να κάνει τάκλιν έξω από την περιοχή του, τον Κουκουρέγια με τον Πέδρο Πόρο να φτάνουν εύκολα σε τετ α τετ, τον Ολμο να παίζει «εξάρι», «οκτάρι», δεκάρι, εξτρέμ, ό,τι θες και τον απίστευτο Ρόδρι να είναι παίκτης και προπονητής μαζί. Κόουτς ο καλύτερος του Μουντιάλ μαζί με τον Στάλε Σολμπάκεν της Νορβηγίας. Ο κύριος Ντε λα Φουέντε πήρε δύο πρωταθλήματα ως αριστερός μπακ της Αθλέτικ Μπιλμπάο στα 80’s, αλλά η τελευταία του ομάδα στη La Liga ήταν η Αλαβές το 2011! Δέκα χρόνια στις «μικρές» εθνικές της Ισπανίας και μετά… Nations League το 2023, Euro to 2024, ίσως και Mundial το 2026. Τρο-με-ρός ό,τι κι αν γίνει στον τελικό, τρομεροί και οι Ισπανοί, οι οποίοι για… εμάς τους 50άρηδες ήταν μια ζωή λούζερς στα νιάτα μας, αλλά τα τελευταία 20 χρόνια ποιος να τους πει τι για το ποδόσφαιρο; Ποιος;
Πηγή: Gazzetta
