Παραμονές του Τελικού του Μουντιάλ του 1994 και ο Ρομπέρτο Μπάτζο πονάει.
Ο αστράγαλός του έχει πρηστεί, οι γιατροί της ομάδας συστήνουν να μην αγωνιστεί. Ο «Ρόμπι» δεν ακούει κανέναν, θέτει σε κίνδυνο την καριέρα του και λέει ευθαρσώς στον Σάκι πως, αν δεν τον βάλει να παίξει, θα αποχωρήσει για πάντα από την Εθνική. Πίσω στην Ιταλία, είναι αδιανόητο να μην παίξει ο Μπάτζο, ακόμα και με ένα πόδι έπρεπε να παίξει. Η συνέχεια είναι γνωστή, ο «μικρός Βούδας» αστοχεί στην τελευταία εκτέλεση της ρώσικης ρουλέτας και τούτο στοιχειώνει ακόμη και σήμερα το κάλτσιο. Είναι το παιχνίδι με το πιο διάσημο πέναλτι στην ιστορία του ιταλικού ποδοσφαίρου. Τα “what if”, αν κατέληγε μέσα, είναι αμέτρητα, με ατέλειωτες προεκτάσεις. Σε μια παράλληλη πραγματικότητα, ο Μπάτζο έχει ευστοχήσει στο πέναλτι, η Ιταλία έχει κατακτήσει με ακόμα πιο παραμυθένιο τρόπο σε σχέση με το ’82 το Παγκόσμιο Κύπελλο και το όνομά του έχει μπει δίπλα σε εκείνα του Πελέ και του Μαραντόνα. Αλλά όχι. Ο Μπάτζο χάθηκε στη δίνη του ταλέντου του, δεν λύγισε σε τρομακτικούς τραυματισμούς, όμως τον διέλυσε ένα πέναλτι.
Πηγή: Athletestories
