Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Δεν υπήρξε καμία προσπάθεια από κανένα στον κόσμο να δικαιολογήσει την συμπεριφορά των Αγγλων στο ματς με την Αργεντινή μετά το γκολ του Γκόρντον. Το θέαμα άλλωστε ήταν σχεδόν σοκαριστικό – η δε άμυνα ήταν και λάθος: οι Αγγλοι έπαιζαν χωρίς να έχουν καταλάβει ότι πχ ο Μέσι μετά το 70΄έπαιζε δεξί εξτρέμ.
Αν δεν υπήρχε η διακοπή για να δροσιστούν οι παίκτες θα έλεγα ότι το έκαναν μόνοι τους. Πιθανόν η αρχική απόφαση να ήταν δική τους. Αλλά στο τάιμ άουτ ο Τούχελ έπρεπε να τους εξηγήσει ότι κάνουν λάθος. Δεν το έκανε, κι απλά προσπάθησε να υποστηρίξει ακόμα πιο πολύ την αμυντική γραμμή – πράγμα που η Αγγλία πλήρωσε και μετά το γκολ του Λαουτάρο όταν στα 12 λεπτά έξτρα χρόνου δεν είχε παίκτες για να κάνει μια επίθεση της προκοπής. Η ερώτηση είναι γιατί από ένα τόσο έμπειρο προπονητή όπως ο Τόμας Τούχελ έγινε ένα τόσο πασιφανές λάθος.
Ένα βίντεο, μια ιστορία
Υπάρχει ένα βίντεο από τα αποδυτήρια της Αγγλίας, το οποίο έχει περισσότερες από 40 εκατομμύρια προβολές. Βρισκόμαστε στο Στάδιο Αζτέκα και το ματς με το Μεξικό έχει μόλις τελειώσει. Οι Ντέκλαν Ράις και Τζον Στόουνς εμφανίζονται να κάνουν πλάκα στον κόουτς Τούχελ μετά την καταιγίδα που μεταμφιέστηκε σε ποδοσφαιρικό αγώνα – η Αγγλία έχει κρατήσει την νίκη με το Μεξικό με τα δόντια. Ο Ράις ισχυρίζεται ότι ο Στόουνς τραυμάτισε τον ώμο του και δεν μπορεί να σηκώσει το χέρι του. Ο Στόουνς παριστάνει ότι πονάει, παραδίδοντας ένα μινιμαλιστικό masterclass υποκριτικής πριν σηκώσει τη γροθιά του για να δείξει ότι είναι καλά. Ολοι γελούν. Με τον προπονητή να γελάει πιο πολύ από όλους. Στη συνέχεια ο Τούχελ αγκαλιάζει τον Στόουνς. Και στα σχόλια κάτω από το βίντεο γράφονται μόνο υπέροχα πράγματα. «Ενας Αγγλος μάνατζερ θα θύμωνε με το αστείο, αυτός που είναι πραγματικά μεγάλος το καταλαβαίνει». «Είσαι ένας από εμάς Τούχελ». «Γιατί άργησες να ‘ρθεις τόσο Τόμας;». «Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω, αλλά, φίλε, αγαπώ τον Τούχελ». Κι άλλα χιλιάδες ανάλογα.
Ο πρώτος Γερμανός
Ο Τούχελ έχει ζήσει το παγκόσμιο κύπελλο των ΗΠΑ ως ο πρώτος Γερμανός που κατέκτησε την Αγγλία. Μετά την νίκη κόντρα στο Μεξικό έγινε για τους Αγγλους ο καλύτερος προπονητής στον κόσμο. Είναι «ο ψηλός, ανήσυχος αληθινός άντρας με το κοντομάνικο μπλουζάκι που η κάμερα λατρεύει και τον παρακολουθεί καθώς χειροκροτεί με μια μοναδική ενέργεια κάθε σωστή πάσα, κάθε σωστή επιλογή» γράφουν οι Τάιμς. Η Γκάρντιαν έγραφε ότι «είναι ορθολογιστής και άνθρωπος των λεπτομερειών, ο πρώτος αληθινός προπονητής της Αγγλίας εδώ και τριάντα χρόνια». Η δε Τέλεγραφ ότι το ματς με το Μεξικό «είναι η απτή απόδειξη πως χάρη στον Τούχελ υπάρχει η υπέρβαση των αδυναμιών» και ότι η Αγγλία ζει την «ατελείωτη μαγική στιγμή που αισθάνεσαι πως έχει γίνει αυτό το καθοριστικό βήμα μπροστά». Ενώ η Αγγλία έχει παίξει άμυνα παθιασμένη -αλλά άμυνα- για τριάντα λεπτά. Με παίκτη λιγότερο. Αλλά άμυνα.
Οι έρωτες των Αγγλων
Οι προπονητές της Αγγλίας συχνά προκαλούν ένα είδος κεραυνοβόλου έρωτα ειδικά κατά την περίοδο της παρουσίας τους στο πρώτο τους καλοκαιρινό τουρνουά. Ο Σβεν Γκόραν Έρικσον έγινε το 2002 ο «Σβένις»: όλα του άρεσαν στους Αγγλους – το λινό του κοστούμι, τα γυαλιά του, η έντονη προσωπική του ζωή, ο τρόπος που μιλούσε αγγλικά. Ο Γκάρεθ Σάουθγκεϊτ το 2018 ήταν το λατρεμένο παιδί της διπλανής πόρτας που ο κόσμος αδίκησε.
Αλλά η εφετινή δημοφιλία του Τούχελ ήταν το κάτι άλλο. Εξώφυλλο στο GQ – με κομμάτι στο οποίο υπήρχε αποκωδικοποίηση της σημειολογίας της επιλογής ενός vintage Rolex. Έπαινοι για το πόλο μπλουζάκι, που τον κάνει προσιτό. Υμνοι για την σπορ casual εμφάνιση στο Ντάλας – μαύρο πουκάμισο και παντελόνι, λευκά αθλητικά παπούτσια – στη συνέντευξη Τύπου πριν το ματς με την Νορβηγία. Κι αν ήθελαν να του κάνουν πλάκα τον αποκαλούσαν «Νοσφεράτου που πάει ένα Σαββατοκύριακο για γκολφ» ή «κομψότατο κλέφτη που πάει διακοπές στη Νέα Αγγλία»: όλα με τακτ. Οι φράσεις που χρησιμοποιήθηκαν – «σκληρός, μοναδικός γνώστης, μανιακός προπαρασκευαστής», «δάσκαλος κι αλήτης» ήταν όλες προσεχτικά διαλεγμένες. «Οσοι δεν έχουν δει τον Τούχελ από κοντά (στην Τσέλσι, ή στο Παρίσι ή στο Ντόρτμουντ) θα εκπλαγούν αν τον δουν ένα βράδυ στο Λονδίνο: η αδύναμη φιγούρα του όταν ξεπροβάλει από την ομίχλη είναι φιγούρα ροκ σταρ. Ο Τούχελ είναι συμπαθής, αγαπητός, επιβλητικός, γεμάτος ενέργεια και χαρισματικά έντονος γιατί δεν μοιάζει με Γερμανό αλλά με πολίτη του κόσμου. Σε κάνει να νιώθεις τον casual αντι-γερμανισμό του. Είναι ο κοσμοπολίτης που η Εθνική του Brexit έχει ανάγκη» έγραψε η Γκάρντιαν.
Ο άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς
Όταν νιώσεις όλο αυτό τον θαυμασμό υπάρχει μόνο ένα πράγμα που σε απασχολεί: ο φόβος ότι θα τον χάσεις. Ο Τούχελ λάτρεψε τον τρόπο που τον είδαν οι Αγγλοι, ερωτεύτηκε τον ρόλο του κατακτητή της Αγγλίας, είναι ο πρώτος εντελώς αληθινός άνθρωπος που πίστεψε πως θα γινόταν βασιλιάς. Ο Τούχελ δεν ήταν παίκτης υψηλού επιπέδου. Αποσύρθηκε νωρίς, εργάστηκε και ως μπάρμαν πριν γίνει προπονητής. Και κατάλαβε ότι όλη αυτή την λατρεία θα εξακολουθούσε να την έχει μόνο αν η ομάδα του συνέχιζε να κερδίζει: το πως δεν είχε τελικά σημασία.
Το ματς με την Αργεντινή ήταν η τελευταία δοκιμασία: η Αγγλία, που έχασε από την Ισπανία το Euro εξαιτίας του Σάουθγκέιτ (του λέγανε όλοι), με αυτόν δεν θα μπορούσε να ξαναχάσει τελικό από τους Ισπανούς μόλις δυο χρόνια μετά. Χρειαζόταν απλά να κερδίσει την Αργεντινή κι όταν ο Γκόρντον σκόραρε ήθελε απλά να τελειώσει το ματς για να γίνει Βασιλιάς. Και κυνηγώντας αυτό που ήταν το δικό του όνειρο τελικά τους χαντάκωσε. Ολοι όσοι τον είδαν σαν βασιλιά, λένε τώρα πως είναι γυμνός…
Νομίζω ότι αυτό που συνέβη είναι τελικά απλό: ο Τούχελ έχασε το μυαλό του από την αγγλική πίεση. Ο Γερμανός μπολιάστηκε από το αγγλικό άγχος. Είδε την κατάκτηση του Μουντιάλ ως ένα είδος ιερής αποστολής. Σταμάτησε να τον ενδιαφέρει το παιχνίδι και άρχισε να τον ενδιαφέρει αποκλειστικά το αποτέλεσμα. Σ’ αυτό σημειωτέων μοιάζει και στους ποδοσφαιριστές του, αλλά και στους οπαδούς της Αγγλίας που τραγουδάνε σε κάθε μεγάλη διοργάνωση το it’s coming home χωρίς πλέον να τους νοιάζει καθόλου πως μπορεί να γίνει αυτό.
Η αγγλική ψύχωση
Ο Τούχελ έχει τελικά την ίδια μοίρα που είχαν όλοι όσοι αγάπησαν τη αποστολή τους στο νησί και προσπάθησαν να υπηρετήσουν αυτή την αγγλική ψύχωση για μία επιτυχία, που το νησί αισθάνεται πως όχι απλά ότι του λείπει, αλλά ότι του ανήκει. Μετά το ματς με την Νορβηγία τα έβαλε με τους παίκτες του γιατί οπισθοχώρησαν και δεν κρατούσαν μπάλα: στο ματς με την Αργεντινή υπερασπίστηκε την τακτική του λέγοντας πως δεν μπορούσε να γίνει κάτι άλλο.
Η τρικυμία είναι του ανθρώπου, όχι του προπονητή. Είναι ωραίο να βλέπεις τους Αγγλους να πανηγυρίζουν, να τραγουδάνε, να βγαίνουν κατά χιλιάδες στις πλατείες, να πιστεύουν ότι εσύ είσαι ο εκλεκτός. Αλλά το μόνο που κερδίζεις τελικά είναι να μπολιαστείς κι εσύ με το ατελείωτο άγχος που δημιουργούν μια σειρά από αποτυχίες από το 1966 και μετά. Κι έτσι γίνεσαι κι εσύ μέλος της ιστορίας, μόνο που η ιστορία είναι διαρκώς η ίδια, μια κουραστικά ίδια ιστορία αποτυχιών. Που κατά βάση οφείλονται στην πίεση που υπάρχει – στο μίξερ της καταστρέφοντραι όλοι και όλα.
Η Αγγλία έφτασε περισσότερο κοντά από ποτέ στον αγωνιστεί σε έναν τελικό μουντιάλ. Προηγήθηκε με 1-0 στο 58΄ κι ήταν για τουλάχιστον μια ώρα καλύτερη από την μπερδεμένη Αργεντινή. Εκεί ακριβώς άρχισε το μπλέξιμο: όσο η νίκη πλησίαζε, τόσο απομακρυνόταν. Μόνο τιμώντας το παιγνίδι μπορεί να πάρεις το αποτέλεσμα όταν οι πολλές αποτυχίες σε έχουν κάνει να ξεχάσεις πως είναι το να κερδίζεις διαδικαστικά – όπως οι Ισπανοί πχ. Ετσι ενώ όλοι κοιτούσαν το χρονόμετρο ο Μέσι κοιτούσε τη μπάλα που αγαπάει από την πρώτη στιγμή. Έτρεξε να την πάρει. Σέντραρε. Ο Τούχελ για να αμυνθεί καλά η ομάδα του στις σέντρες είχε βάλει στο ματς και τον Μπερνς που είναι περίπου 20 πόντους πιο ψηλός από το Λαουτάρο. Ε και;
Δεν ξέρω αν γέλασε ο Σάουθγκέιτ με όσα είδε. Μάλλον όχι. Ισως γιατί είναι ο μόνος που τον Τούχελ μπορεί να τον καταλάβει. Κάποτε θα τον κεράσει δυο μπύρες και θα πουν τα δικά τους. Τους συμπονώ…
Πηγή: Karpetshow
