Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Αν ο Λουτσέσκου ήξερε το «χαμηλά τη μπάλα» που είχε κάνει κάποτε σλόγκαν ο Ζαγοράκης θα το έλεγε με τα απαράμιλλα αγγλικά του: «put the ball down».
Επί της ουσίας και τα διαχρονικά «μεντάλιτι, μπάλανς και game by game» σημαίνουν ακριβώς το ίδιο πράγμα. Ο ΠΑΟΚ πρέπει να μείνει συγκεντρωμένος και σοβαρός και όχι να πιστέψει ότι έγινε η -περυσινή – Μάντσεστερ Σίτι και θα μοιράζει παντού τεσσάρες, εξάρες, ή παρά λίγα εκατοστά οχτάρες! Διότι κατά βάση δεν έχει πετύχει ακόμα τίποτα.
Ναι, αλλά όχι. Δηλαδή, ναι, τυπικά δεν έχει πετύχει ακόμα τίποτα. Ουσιαστικά έχει πετύχει πάρα πολλά.
Πρώτα από όλα η πρόκριση δια περιπάτου στους «16» του Κόνφερενς Λιγκ σαφέστατα συνιστά επιτυχία για μια ομάδα που χρειάστηκε τρεις διαδοχικές προκρίσεις μόνο και μόνο για να φτάσει στον όμιλο.
Δεύτερον και σημαντικότερο: το ποδόσφαιρο που παίζει ο ΠΑΟΚ το τελευταίο διάστημα, ειδικά μετά την ήττα από την ΑΕΚ, είναι εντυπωσιακό. Και αυτό επίσης είναι επιτυχία: ο Λουτσέσκου, ξεκινώντας το καλοκαίρι με σχετικά κακή διάθεση και ο ίδιος και με ένα ρόστερ χωρίς μεταγραφές, χωρίς Ίνγκασον, ουσιαστικά χωρίς Αουγκούστο και φορτωμένο με την αποτυχία της περασμένης σεζόν, έφτασε στο τέλος του 2023 με την ομάδα πρώτη, να σκοράρει κατά ριπάς, να μπαίνει με τη μπάλα στα δίχτυα και να παίζει μπάλα που -μεταξύ μας – δεν είχαμε δει ούτε τη σεζόν του νταμπλ!
Ασφαλώς για ένα κλαμπ όπως ο «Δικέφαλος» στην εποχή Σαββίδη, το ζητούμενο είναι η κατάκτηση τίτλων. Μόνο που στο ποδόσφαιρο υπάρχουν και οι αντίπαλοι. Και στην Ελλάδα την τελευταία διετία, οι αντίπαλοι του ΠΑΟΚ έχουν δυναμώνει πολύ. Το πρωτάθλημα μπορεί να καταλήξει σε οποιονδήποτε από τους άλλους τρεις. Και μπορεί εντέλει όλα να κριθούν στο νήμα και στις λεπτομέρειες.
Αυτό όμως δεν αλλάζει το γεγονός ότι ο ΠΑΟΚ παίζει σωστά, όμορφα, έχει ενσωματώσει ιδανικά τις ταλεντάρες από τις ακαδημίες του (χθες ολοκλήρωσε το ματς με τέσσερις παίκτες των ακαδημιών στην ενδεκάδα), έχει δώσει υπεραξία στον Κοτάρσκι, εκμεταλλεύεται με σεμιναριακό τρόπο σχεδόν όλο το ρόστερ του και έχει κάνει τους οπαδούς του (και πολλούς ουδέτερους) να περιμένουν πώς και πως να τον ξαναδούν. Είναι η ιδανική ενσάρκωση σ μιας ποδοσφαιρικής υγείας, σπάνιας για τα ελληνικά δεδομένα.
Εφόσον συνεχίσει έτσι, game by game που λέει και ο «Στρατηγός», θεωρώ ότι και οι τίτλοι θα έρθουν. Ακόμα κι αν δεν έρθουν όμως και οι λόγοι είναι αγωνιστικοί (κάποιος εκ των άλλων διεκδικητών παρουσιαστεί καλύτερος, πιο τυχερός ή αποτελεσματικός στα πλέι – οφ), στο δικό μου μυαλό δεν θα αλλάξουν πολλά.
Ο ΠΑΟΚ αποδίδει στο χορτάρι το ποδόσφαιρο που ονειρεύομαι και που ονειρεύονται οι χιλιάδες οπαδοί του. Και τούτο δεν -θα έπρεπε να – είναι πάντα ο πρώτος και βασικότερος στόχος μιας ομάδας;
Υ.Γ. Δεν καταλαβαίνω τις σκωπτικές αντιδράσεις για την συνεργασία ΠΑΕ Ολυμπιακός – Αλέξη Κούγια. Για εμένα είναι αυτό που οι Αμερικάνοι λένε «a match made in heaven». Ελληνιστί «κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι». Η μόνη απορία είναι πώς δεν είχαν συνεργαστεί επισήμως νωρίτερα.
Πηγή: Sport DNA
