Του Δημοσθένη Γεωργακόπουλου
Κάποτε υπήρχε ένας Ντιέγκο Μαραντονα (μέρα που είναι, με το Αγγλία-Αργεντινή) που μπορούσε να περάσει μια ομάδα μόνος του και να πετύχει “το γκολ του αιώνα” ή να σκοράρει με “το χέρι του Θεού”. Εν ολίγοις, να νικήσει μια ολόκληρη ομάδα μόνος του, με όποιον τρόπο επέλεγε ο ίδιος. Ωστόσο, αυτές οι εποχές έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, όχι μόνο στο ποδόσφαιρο, αλλά στον αθλητισμό γενικότερα. Γιατί, έτσι είναι πλέον τα ομαδικά σπορ. Η ομάδα και το σύνολο υπερισχύουν απέναντι στο ατομικό ταλέντο. Κάποτε ο Μαραντόνα ή ο Γκάλης καθάριζαν μόνοι τους. Τώρα δεν αρκεί να γίνει αυτό απέναντι σε ένα οργανωμένο σύνολο, ακόμα κι αν μαζευτεί απέναντι μία… μεικτή κόσμου.
Δεν ξέρω πόσο καιρό θα χρειαστούν ο – κατά πολλούς – κορυφαίος ποδοσφαιριστής στον κόσμο (Μπαπέ), ο κάτοχος της Χρυσής Μπάλας (Ντεμπελέ) και όλοι οι υπόλοιποι αστέρες της εθνικής Γαλλίας για να χωνέψουν ότι ηττήθηκαν από την Ισπανία στον ημιτελικό του Μουντιάλ, με γκολ ενός επιθετικού της Ρεάλ Σοσιεδάδ (Ογιαρθάμπαλ) και ενός μπακ της παραπαίουσας – φέτος – Τότεναμ (Πέδρο Πόρο). Μια ήττα, η τρίτη συνεχόμενη σε ημιτελικά από την Ισπανία, που αποτέλεσε ένα ηχηρό χαστούκι για τους ίδιους και για όλους όσους πίστευαν πως οι «τρικολόρ» με αυτό το τρομακτικό ρόστερ, θα έφταναν άνετα στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Αμ δε…
Αυτή η εθνική Γαλλίας θύμισε σε μεγάλο βαθμό τη… δική της Παρί Σεν Ζερμέν. Όχι την ομάδα της τελευταίας διετίας, που έχει στεφθεί δύο φορές πρωταθλήτρια Ευρώπης, αλλά εκείνη πριν από πέντε χρόνια. Όταν είχε μαζέψει τότε όλους τους αστέρες του παγκοσμίου ποδοσφαίρου (Μέσι, Νεϊμάρ, Μπαπέ, Σέρχιο Ράμος), όμως δεν έφτασε ποτέ στην κορυφή και αποκλειόταν συνεχώς στους «16» του Champions League. Γιατί, πολύ απλά, όλοι αυτοί δεν έγιναν ποτέ ομάδα, δεν έγιναν ποτέ σύνολο και αν κάποιος σταματούσε το ατομικό τους ταλέντο, δεν υπήρχε plan b. Όπως ακριβώς συνέβη, δηλαδή, στο χθεσινό ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Η Ισπανία δεν έπαιξε… τρομακτικά, όπως συνέβαινε στη φουρνιά του Τσάβι και του Ινιέστα, όταν δεν άφηνε τον αντίπαλό της να πάρει ανάσα. Άλλωστε, η σημερινή Ισπανία δε διαθέτει το ταλέντο του 2010, όμως ο Λουίς Ντε Λα Φουέντε έχει δημιουργήσει ένα σύνολο με τέτοια ομοιογένεια, που δε θυμίζει εθνική ομάδα, αλλά σύλλογο. Μια καλοκουρδισμένη μηχανή, που τα γρανάζια της μοιάζουν σαν να δουλεύουν μαζί καθημερινά, όπως συμβαίνει στους συλλόγους και όχι σποραδικά, όπως στις εθνικές ομάδες.
Μήπως σας φέρνει στο μυαλό κάποια άλλη εθνική ομάδα, η σημερινή Ισπανία; Όχι στην ποιότητα (γιατί και αυτή είναι τεράστια στη «ρόχα») ή στο βάρος της φανέλας, αλλά στην ομαδικότητα, την αλληλοκάλυψη και την ικανότητα να υπνωτίζει την αντίπαλό της. Ναι, τη δική μας εθνική, στο Euro 2004. Όταν ο Ότο Ρεχάγκελ είχε βρει το ρόλο του καθενός στην ενδεκάδα και ο ένας κούμπωνε άριστα με τον άλλον στον αγωνιστικό χώρο. Όποιος και να έλειπε, κάποιος άλλος θα κάλυπτε επάξια το κενό του. Και φυσικά, κανείς δεν ήταν πάνω από την ομάδα. Όπως έχει καταφέρει ο Ντε Λα Φουέντε με τον Γιαμάλ και τον έχει μετατρέψει σε παίκτη του συνόλου, που θα θυσιαστεί για την ομάδα και θα βάλει το «εγώ» του κάτω από αυτήν…
Πηγή: Gazzetta
