Του Ιάσονα Θεριού
Στο πρώτο γκολ, εκείνο το άνοστο πέναλτι απέναντι στην Ιορδανία, καθάρισε το κορμί του στον πανηγυρισμό του, έδιωξε την κατάρα από πάνω του.
Στο δεύτερο διαλύθηκε στην αγκαλιά “Του”. Γιατί απλώς δεν γινόταν να πανηγυρίσει αλλιώς.
Να επανορθώνεις ο ίδιος για τα λάθη σου, να μαζεύεις τα κομμάτια σου, να θριαμβεύεις κι ακόμα να ζητάς «συγγνώμη». Ή να λες «ευχαριστώ». Μόνο εκείνος ξέρει.
Οι χαμένες ευκαιρίες του Λαουτάρο Μαρτίνες το 2022 δεν στέρησαν τίποτα από την Αργεντινή, εν τέλει δεν τη σταμάτησαν από το να ανέβει στην κορυφή του κόσμου. Μα εκείνον τον έστειλαν στον πάτο, έμειναν μέσα του σαν βαρίδια, σαν εφιάλτες που ζωντάνευαν σε κάθε σουτ που δεν κατέληγε στα δίχτυα.
Ο «Τόρο» το έκανε. Το έκανε το 2024, όταν το σουτ που έπρεπε κατέληξε στα δίχτυα, για να χαρίσει στην Αργεντινή το Copa America. Μα δεν είχε ξεχρεώσει εντελώς, τουλάχιστον όχι για τον ίδιο. Αυτό μαρτυρούν τα δάκρυά του, αυτή είναι η αλήθεια τους. Κάτι χρωστούσε και σε αυτή την σκηνή, κάπως έπρεπε να επουλώσει οριστικά τις πληγές του. Κυρίως για χάρη του εαυτού του. Έπεσε. Σηκώθηκε. Την πιο κρίσιμη στιγμή.
Όπως σηκώθηκε στον αέρα ανάμεσα στους γίγαντες. Με τέσσερα στόπερ γέμισε την περιοχή της Αγγλίας ο Τόμας Τούχελ, μα γίγαντας ήταν ο Λαουτάρο. Τώρα δεν μπορούσε, δεν γινόταν να το χάσει. Και δεν το έχασε, κάρφωσε με το κεφάλι την μπάλα στο πλεκτό. Ξεκάρφωσε τον εαυτό του από τον τοίχο. Κι έκρινε το σπουδαιότερο δυνατό παιχνίδι, υπογράφοντας στις καθυστερήσεις την ανατροπή της Αργεντινής απέναντι στα «Τρία Λιοντάρια».
Λεοντόκαρδος εκείνος κι ανυπότακτος μαζί. Το mantra αυτής της Αργεντινής για ακόμα μια φορά σε πλήρη εφαρμογή. «Αν δεν υποφέρεις, δεν έχει αξία». Κι αυτό το γκολ για τον Λαουτάρο άξιζε πολύ περισσότερα από όσα ο καθένας μπορεί να φανταστεί.
Πηγή: Athletestories
