Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Περιμένοντας τον τελικό της Ευρωλίγκας βλέπω τον χαμό που γίνεται με τις αναρτήσεις των οπαδών του ΠΑΟ αλλά και με αυτές του Δημήτρη Γιαννακόπουλου: όλα έχουν να κάνουν όχι τόσο με την πιθανότητα να κερδίσει ο Ολυμπιακός την Ευρωλίγκα, αλλά με την βεβαιότητα πως αν αυτό συμβεί θα κάνει ένα τεράστιο πάρτι στο σπίτι του ΠΑΟ. Η ιστορία, όπως και να ολοκληρωθεί, είναι διδακτική.
Πως φτάσαμε ως εδώ
Ας θυμηθούμε λίγο πως φτάσαμε μέχρι εδώ. Ο ΠΑΟ έχασε πέρυσι ένα πρωτάθλημα που αρχικά έμοιαζε ό,τι το είχε στο χέρι του. Ο Ολυμπιακός κουβαλούσε την αποτυχία στο Final4 του Ντουμπάι που τον είχε πειράξει πιο πολύ από όσο η αντίστοιχη είχε πειράξει τον ΠΑΟ. Είχε χάσει το πρώτο ματς στο ΟΑΚΑ σχετικά εύκολα, όχι γιατί ο Παναθηναϊκός είχε κάνει ένα εντυπωσιακό ματς, αλλά γιατί ο ίδιος ήταν κακός. Υπήρχε κάμποση δυσφορία για τον Γιώργο Μπαρτζώκα γιατί ως γνωστόν ενώ οι νίκες και οι θρίαμβοι ανήκουν σε όλους οι ήττες είναι πάντα ορφανές και στο Ντουμπάι ο Ολυμπιακός δεν είχε ζήσει μια ήττα, αλλά κάτι που σε πολλούς έμοιαζε μια καταστροφή: ήταν αμφίβολο ακόμα και το αν η κατάκτηση του πρωταθλήματος θα λειτουργούσε ως καταπραϋντικό. Τότε ακριβώς έγινε κάτι που ήταν δύσκολο να το προβλέψει κανείς. Ο Γιαννακόπουλος είχε την κακή ιδέα να πάει στο ΣΕΦ. Εγινε εξαιτίας της παρουσίας του στο δεύτερο ματς ο κακός χαμός. Είχαμε διακοπή πρωταθλήματος κι όταν αυτό ξανάρχισε ο Ολυμπιακός είχε συσπειρωθεί μπροστά στην πιθανότητα να δώσει στο αφεντικό του ΠΑΟ ένα μάθημα: και τα κατάφερε, παρά μάλιστα κάποιες σοβαρές απουσίες από τραυματισμούς κτλ κτλ.
Η φασαρία στο ΣΕΦ και η ανάγκη απάντησης έβαλε στην άκρη την πίκρα του Final4: έγινε λόγος για να γραφτεί ένα νέο κεφάλαιο που καμία σχέση δεν είχε με τα προηγούμενα. Ο κόσμος του ΠΑΟ κατάλαβε τι έγινε και δεν έκρυψε και τότε την δυσφορία του για τις διοικητικές πρακτικές. Οπότε ο Γιαννακόπουλος, που πάντα κοιτάζει τις αντιδράσεις του κόσμου, έπρεπε να απαντήσει.
Η απάντηση θα ήταν ένα πάρτι
Η απάντηση του Γιαννακόπουλου δεν ήταν κακή: το κάθε άλλο. Ζήτησε την διοργάνωση του Final4 και όταν την πήρε υποσχέθηκε στους οπαδούς ένα θρίαμβο. Δεν έκανε μάλιστα και λίγα για να δουν όλοι την ομάδα του ΠΑΟ να φτάνει σε αυτόν. Εβαλε πολλά χρήματα, έφτιαξε την ακριβότερη ομάδα στην Ευρώπη, την στήριξε με συνεχείς προσθήκες στην διάρκεια της σεζόν και κράτησε και την ψυχραιμία του – τουλάχιστον μέχρι τα play off και την Βαλένθια. Αλλά έκανε ένα λάθος που κάνουν συχνά οι παράγοντες (κι όχι μόνο…) στην Ελλάδα: δεν υπολόγισε αυτό που συμβαίνει τώρα. Δηλαδή η ιστορία να μην εξελιχτεί όπως θα ήθελε αλλά εντελώς διαφορετικά. Και να γίνει το T Center το κλειστό που θα φιλοξενήσει το πιο μεγάλο πάρτι του Ολυμπιακού στην ιστορία και μάλιστα για δύο βράδια!
Οι προθέσεις μπορεί να είναι οι καλύτερες, αλλά δεν αρκούν πάντα. Και πρέπει να υπάρχει σύνεση και καθαρό μυαλό ώστε να υπολογίζεις όλα τα ενδεχόμενα. Τα καλά ενδεχόμενα είναι απλά και δεν χρειάζονται σκέψη. Ο ΠΑΟ θα έφτανε στο Final4. Θα διοργάνωνε το καλύτερο της ιστορίας. Θα κέρδιζε το τρόπαιο. Ο Γιαννακόπουλος θα το έβαζε στο περίφημο τραπεζάκι αφού πρώτα η ομάδα θα γιόρταζε την κατάκτησή του κάνοντας μια μοναδική φιέστα σε πανευρωπαϊκή κάλυψη κι ενώ όλοι θα έλεγαν και θα έγραφαν πόσο σοφή ήταν η απόφασή του και πόσο άψογη η εκτέλεσή της. Αλλά όλα αυτά ήταν απλά μια πιθανότητα, ενώ υπήρχε κι άλλη μία: να συμβεί ό,τι βλέπουμε τώρα. Αλλά κι ό,τι είδαμε μέσα στην χρονιά.
Ενας οπαδικός οργασμός
Τι έγινε μέσα στην χρονιά; Ο Ολυμπιακός είδε την πιθανότητα να φτάσει αυτός να κερδίσει το τρόπαιο στην έδρα του ΠΑΟ ως μια μοναδική ευκαιρία για να κάνει κάτι αληθινά μοναδικό στην Ευρωλίγκα, η έκβαση της οποίας τον έχει πολλές φορές πληγώσει. Με τον ΠΑΟ διοργανωτή του Final4 δεν είχε καν το βάρος του φαβορί. Είχε όμως πάντα όλα όσα χαρακτηρίζουν μια ομάδα που στο Final4 φτάνει κάθε χρόνο εδώ και μια τετραετία. Είχε γνώση της αποστολής και της διοργάνωσης. Είχε προπονητή και ομάδα συνηθισμένους στη διαδικασία. Είχε τρόπους να δυναμώσει στην διάρκεια της σεζόν γιατί το έχει ξανακάνει. Εχει ιδιοκτήτες ικανούς να μεγαλώσουν το μπάτζετ. Είχε κυρίως ένα κόσμο συσπειρωμένο που ζούσε το δικό του όνειρο: να στήσει στην έδρα του ΠΑΟ το δικό του μοναδικό πάρτι. Ολο αυτό δεν ήταν καθόλου δύσκολο να συμβεί: θέλω να πω πως αν στη διάρκεια της χρονιάς ο ΠΑΟ έπρεπε να διαχειριστεί το άγχος του φαβορί, που απέκτησε όταν ο Γιαννακόπουλος ανέλαβε την διοργάνωση του Final4, o Ολυμπιακός απέκτησε αυτό το έξτρα κίνητρο που μια ομάδα έχει πάντα ανάγκη για να κάνει κάτι αληθινά σπάνιο. Και σήμερα βρίσκεται μπροστά στο να ζήσει κάτι που είναι οπαδικός οργασμός: ένα πάρτι στην έδρα του αντιπάλου και μάλιστα με τον αντίπαλό του απόντα. Καθισμένο στον καναπέ. Να τον βλέπει και τρεις μέρες να τρελαίνεται.
Στη χώρα του «εδώ και τώρα»
Όταν ο Ολυμπιακός προκρίθηκε στον τελικό του Conference League ο Δημήτρης Μελισσανίδης λέγεται πως είχε ρωτήσει την UEFA αν μπορεί να αλλάξει η έδρα του ματς. Κι εκείνος δεν είχε υπολογίσει το ενδεχόμενο να γίνει ό,τι έγινε: άλλωστε όταν η ΑΕΚ είχε υποβάλει το αίτημα ο Ολυμπιακός δεν έπαιζε καν στο Conference League. Ηθελε να διαφημίσει το γήπεδο – πιστεύω πως αν είχε υπολογίσει το ενδεχόμενο δεν θα το είχε κάνει.
Γιατί οι Ελληνες παράγοντες δεν τα υπολογίζουν αυτά, ενώ γνωρίζουν ότι στην Ελλάδα ο οπαδισμός κινεί τα πάντα και κανένας οπαδός πάρτι των αντιπάλων στο γήπεδό της ομάδας του δεν αντέχει; Γιατί στην Ελλάδα δεν υπάρχουν μακρόπνοα σχέδια και αναλύσεις δεδομένων και άλλα ανάλογα. Ζούμε πάντα στη χώρα του «εδώ και τώρα» κι αυτό απαιτεί να πιστεύεις πως όλα θα πάνε όπως τα θες. Δεν ισχύει για τις διοργανώσεις – ισχύει για τα πάντα: για τις επιλογές των προπονητών, για τις αγορές των παικτών, για τις επενδύσεις κτλ. Ποτέ μα ποτέ δεν έχω συναντήσει προέδρους που να εξετάζουν αυτό που μπορεί να είναι το αρνητικό σενάριο, το τι θα συμβεί δηλαδή αν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θέλουν. Δεν ξέρω γιατί. Πιθανολογώ ότι οι περισσότεροι ως επιτυχημένοι επιχειρηματίες κινούνται πολύ με βάση το προσωπικό «εγώ»: δεν επιτρέπουν καν στον εαυτό τους να σκεφτεί τι μπορεί να μην πάει καλά. Και κάπως έτσι πορεύονται.
Ελπίζω τουλάχιστον να έχουν χιούμορ και να τραγουδάνε για το δικό του το σπίτι που σε άλλους νοικιάστηκε. Διότι δεν μπορούν να πουν καν ότι πχ του χρόνου το τρόπαιο θα το κερδίσουν οι ίδιοι κτλ κτλ. Ακόμα κι αν συμβεί δεν θα είναι στο σπίτι του αντίπαλου. Θα είναι απλά μια επιτυχία. Όχι μια μοναδική κι ανεπανάληπτη ιστορία που μοιάζει μάλιστα να έχει προκύψει και σε σενάριο και σκηνοθεσία δική τους.
Πηγή: Karpetshow
