Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Δεν ήθελα να γράψω τίποτα για όλη αυτή την αναστάτωση που προκάλεσε η παρέμβαση του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στον πρόεδρο της FIFA Τζιάνι Ινφαντίνο που έγινε με σκοπό να μην τιμωρηθεί ο Φολαρίν Μπάλογκαν διότι περίμενα να δω το παιχνίδι των ΗΠΑ με το Βέλγιο. Η αυτό θα αποτελούσε ένα επίλογο στην αληθινά θλιβερή αυτή ιστορία ή θα ήταν απλά το πρώτο μέρος των παρεμβάσεων του Τραμπ που θα επέστρεφε ζητώντας ακόμα πιο πολλά. Το κύπελλο σε ένα τραπεζάκι στο γραφείο του πχ.
Θεωρούσα δεδομένο ότι όσα συνέβησαν θα έπαιζαν κάποιο ρόλο στο ματς ΗΠΑ – Βέλγιο. Αποδείχτηκε τελικά ότι ο Τραμπ κατέστρεψε τα όνειρα των Αμερικανών ποδοσφαιρόφιλων να δουν την Εθνική τους στο Μουντιάλ που οι ΗΠΑ διοργανώνουν να διακρίνεται πραγματικά. Όλο αυτό βέβαια δεν κάνει λιγότερο ανυπόφορη αυτή την ιστορία της παρέμβασης: το ποδόσφαιρο βγαίνει πληγωμένο, αλλά είναι πολύ δυνατό και είναι δεδομένο ότι το τραύμα που ο Τραμπ δημιούργησε εξευτελίζοντας τους θεσμού του θα επουλωθεί. Στο μεταξύ ας χαρούμε για το γεγονός ότι ο απίθανος αυτός τύπος προκάλεσε την κατάρρευση της ομάδας της χώρας του απέναντι στο Βέλγιο
Το μπλέξιμο του Ποτσετίνο
Για να γίνει κατανοητό το πως τα κατάφερε θα πρέπει να θυμηθούμε κάποια πολύ βασικά πράγματα που έχουν σχέση με το ποδόσφαιρο. Όταν ο Μπάλογκαν αποβλήθηκε στο ματς με την Βοσνία ο κόουτς Ποτσετίνο βρέθηκε στην ανάγκη να σχεδιάσει το επόμενο παιχνίδι των ΗΠΑ απέναντι στο εφτάψυχο Βέλγιο με ένα άλλο σέντερ φορ. Το ότι παραμονή του παιχνιδιού έμαθε ότι υπάρχει πιθανότητα να έχει τον Μπάλογκαν μάλλον τον μπέρδεψε. Το γεγονός ότι η ένσταση του Βελγίου εκδικάστηκε και απορρίφθηκε δυο ώρες πριν αρχίσει το ματς στο Σιάτλ τον μπέρδεψε ακόμα περισσότερο: πιστεύω ότι κατά βάθος ο προπονητής περίμενε ότι η ένσταση των Βέλγων θα γίνει δεκτή και ότι δεν θα έχει τον σέντερ φορ του, αφού η ποινή αποκλεισμού για αποβολή δεν σβήνει.
Ο Ποτσετίνο υποχρεώθηκε να παίξει με μια ομάδα την οποία δεν προετοίμαζε για το ματς αυτό διότι στο μυαλό του είχε μια άλλη: αυτή χωρίς του τον βασικό σέντερ φόρ του. Οι παίκτες του λύγισαν από το βάρος του ματς που μετά την προεδρική παρέμβαση μεγάλωσε. Πιστεύω επίσης ότι οι Αμερικάνοι παίκτες κατάλαβαν ότι έχουν όλο τον κόσμο απέναντί τους: οι Αμερικανοί αθλητές δεν έχουν τον κυνισμό άλλων που θα γελούσαν με τις προεδρικές παρεμβάσεις. Η ιδέα ότι ξαφνικά για όλο τον κόσμο έγιναν οι κακοί της ιστορίας τους βάρυνε τα πόδια. Ο Ποτσετίνο είπε στο τέλος ότι όσα προηγήθηκαν του ματς μικρή σχέση έχουν με το ποδόσφαιρο και ότι προκάλεσαν στην ομάδα μια σύγχιση και πολλές ενστάσεις («so frustrated and so disappointed» εύπε χαρακτηριστικά) και θα ήταν άψογος αν τα είχε πει αυτά μια μέρα πριν στον Τραμπ εξηγώντυας του ότι δεν χρειάζονται παρεμβάσεις.
Η πιο εμβληματική περίπτωση είναι ο ίδιος ο Μπάλογκαν και η εμφάνιση του. Ο παίκτης δεν περίμενε να παίξει. Βρέθηκε στο γήπεδο χωρίς να καταλάβει πως. Επρεπε να δείξει πως όλα αυτά που συνέβησαν για χάρη του άξιζε τον κόπο να γίνουν: ξαφνικά έγινε το θέμα της χώρας και δεν ήταν καθόλου προετοιμασμένος για ένα τέτοιο ρόλο. Μόνη συνεισφορά του το φάουλ το οποίο κέρδισε και με το οποίο οι ΗΠΑ έφτασαν σε μια μάλλον τυχερή ισοφάριση μετά την εκτέλεση του Τίλεμαν. Ηταν η μόνη στιγμή που στην επικαιρότητα της βραδιάς δεν υπήρχε ο Τραμπ. Αλλά το πράγμα κράτησε λίγο. Οι Βέλγοι έκαναν το 1-2 πριν σταματήσουν τα πανηγύρια.
Η αντίδραση του Γκαρσια
Το ακόμα πιο ενδιαφέρον στη συγκεκριμένη ιστορία του τραμπικού παραλογισμού είναι η αντίδραση του Βελγίου. Η ομάδα του Ρούντι Γκαρσια ένιωσε – και δικαίως – θύμα μιας εξωφρενικά άδικης απόφασης. Το γεγονός βοήθησε ώστε να πάνε στην άκρη όλα τα προηγούμενα. Η ομάδα συσπειρώθηκε και είχε και την συμπαράσταση όλων όσων αγαπούν το ποδόσφαιρο: για ένα βράδυ ήμασταν όλοι Βέλγοι.
Όχι μόνο. Ο Γκαρσια αντιμετώπισε το παιχνίδι αυτό σαν το σημαντικότερο της καριέρας του: ένα ματς που απαγορευόταν να το χάσει από την ίδια την επαγγελματική του ηθική. Παρουσίασε ένα ψυχωμένο Βέλγιο, με την καλύτερη εντεκάδα για την περίσταση, παίρνοντας μάλιστα και αρκετά δύσκολες και καθοριστικές αποφάσεις. Άφησε εκτός εντεκάδας τον Ντε Μπρόιν, που έχει μια κάκιστη χρονιά στη Νεάπολη. Δεν ξεκίνησε τον Λουκάκου ποντάροντας στον Ντε Κατελέρε και την κινητικότητα του που ήταν σαφώς χρήσιμη σε ένα ματς αντεπιθέσεων που ο κόουτς σχεδίασε. Για να υποστηρίξει κυρίως αυτό πήρε την απόφαση να μην ξεκινήσει τον Ντοκού, προτιμώντας τους Τροσάρ και Λουκεμπάκιο ως παρτενέρ του Ντε Κατελάρε και τους γρήγορους Ράσκιν και Τίλεμανς πίσω τους. Όλα αυτά μας έδωσαν τη δυνατότητα να δούμε ένα καταπληκτικό Βέλγιο που διέλυσε τους Αμερικανούς: ο Ντε Κατελάρε βρήκε τα δυο πρώτα γκολ, ο ΒανΑκεν εκμεταλλεύτηκε το λάθος του τερματοφύλακα Γριζ για το 1-3 κι ο Λουκάκου που ήρθε από τον πάγκο ζωγράφισε το 1-4 κάνοντας τον κόσμο τους στις εξέδρες να αναρωτιέται τι συνέβη. Τίποτα το παράξενο δεν συνέβη. Όταν μια ομάδα νιώθει αδικημένη, αν και εφόσον έχει πραγματικούς καλούς ποδοσφαιριστές, αντιδρά.
Το Βέλγιο δεν βρήκε απλά το κίνητρο για να παίξει καλά αλλά βρήκε το κίνητρο για να ταπεινώσει τον ίδιο τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών. Και από τη στιγμή που μπορούσε να το κάνει το έκανε. Γιατί το να είσαι πρωταγωνιστής σε μια τέτοια ιστορία, δεν θα σου τύχει δεύτερη φορά στη ζωή. Άλλο να την ζεις την ιστορία κι άλλο να την γράψεις κιόλας.
Το μεγάλο ρεζιλίκι
Το ρεζιλίκι της FIFA παραμένει βέβαια ρεζιλίκι. Η μόνη αντίδραση του Ινφαντίνο στο ξεφωνητό ολόκληρου του κόσμου είναι μια δήλωση του ότι η πειθαρχική επιτροπή της FIFA είναι ανεξάρτητο όργανο και ότι ο ίδιος μίλησε στο τηλέφωνο με τον πρόεδρο Τραμπ όπως μιλάει με όλους τους προέδρους όλων των χωρών της γης όταν αυτοί τον ψάχνουν – είπε μπούρδες δηλαδή. Από την άλλη είμαι βέβαιος ότι ο Ινφαντίνο πρέπει να ήταν μέσα του ανακουφισμένος και ευτυχής για την πρόκριση των Βέλγων. Επί της ουσίας γλίτωσε από τον Τραμπ. Διότι αν οι ΗΠΑ προχωρούσαν ένας Θεός ξέρει τι μπορεί να του ζητούσε στην πορεία. Όπως αποδείχτηκε ο άνθρωπος είναι εντελώς αδίστακτος και μπορεί να απαιτήσει οτιδήποτε απλά γιατί μπορεί. Αλλά και γιατί απέναντι σ’ αυτού του τύπου τις απαιτήσεις είναι πάρα πολύ δύσκολο να υπάρξει μία κάποια άμυνα. Η UEFA πχ έβγαλε μια υποδειγματική ανακοίνωση υπενθυμίζοντας στον Ινφαντίνο και την FIFA ότι οι κανονισμοί είναι η βάση του ίδιου του παιχνιδιού και δεν μπορεί να αλλάζουν κατά περίσταση. Όμως και η ίδια δεν τόλμησε να ζητήσει απ’ τις ευρωπαϊκές ομάδες να φύγουν από το παγκόσμιο κύπελλο. Δεν είναι απλά ζήτημα διστακτικότητας: όποιος το ποδόσφαιρο το αγαπάει το σέβεται. Όποιος από την άλλη, όπως ο Τραμπ, δεν έχει ιδέα γιατί μιλάμε μπορεί να κάνει το οτιδήποτε και σίγουρα όταν είναι ο διοργανωτής του μουντιάλ δεν τον θες απέναντι: μπορεί αύριο πχ για λόγους ασφαλείας να διακόψει την διοργάνωση – στο χέρι του είναι.
Μου ήταν πολύ συμπαθητική ομάδα οι ΗΠΑ του Ποτσετίνο και θα ήθελα πραγματικά να προχωρήσουν κι άλλο. Ομως ομολογώ ότι πανηγύρισα τη νίκη των Βέλγων όσο καμία στο εφετινό Μουντιάλ και θα είμαι μαζί τους και στη συνέχεια. Κατά κάποιο τρόπο έσωσαν το ποδόσφαιρο.
Πηγή: Karpetshow
