Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Η Ισπανία χωρίς να κάνει το καλύτερο παιγνίδι της έστειλε σπίτι την Πορτογαλία και τον Ρονάλντο κερδίζοντας την με 1-0 χάρη σε ένα γκολ του Μερίνο στις καθυστερήσεις. Αλλά και γιατί ο προπονητής της βρήκε την λύση απέναντι σε ένα δύσκολο γρίφο: το πως να ανοίξεις μια κλειστή άμυνα όταν οι κυνηγοί σου δεν είναι στην καλύτερη βραδιά κι όταν (και χάρη στην ποιότητα των παικτών του αντιπάλου σου) το ρίσκο σχεδόν απαγορεύεται. Ο Ντε Λα Φουέντε περίμενε κάτι περισσότερο από τον Γιαμάλ, ειδικά όταν στο 60΄έγινε αλλαγή λόγω τραυματισμού ο σκληρός και γρήγορος Νούνο Μέντεζ που τον περιόρισε σε πολλές περιπτώσεις και χωρίς βοήθειες. Δεν πήρε επίσης τίποτα από τον φορ του: ο Ογιαρθάμπαλ, όταν η μπάλα φτάνει δύσκολα σε αυτόν χάνεται, γιατί δεν μπορεί να φτιάξει μια φάση μόνος του.
Με αυτά τα δεδομένα ο κόουτς σκέφτηκε πως υπάρχει ένας άλλος δρόμος κι έπαιξε το χαρτί του: η Ισπανία θα πρεπε να τρυπήσει την άμυνα του Μαρτίνεθ παίζοντας κάθετα και από τον άξονα και για να συμβεί αυτό έφερε από τον πάγκο τρεις παίκτες που την δουλειά την ξέρουν. Στην φάση του γκολ ο Φαμπιάν Ρουίς εκτελεί ένα φάουλ κοντά στην περιοχή του άριστου Ντιέγκο Κόστα χωρίς να γεμίσει, ο Φερνάντο Τόρες παίρνει την μπάλα εκτός περιοχής αλλά αντί να σουτάρει πασάρει στον διάδρομο του Μερίνο: ο άσσος της Αρσεναλ που ξέρει να παίζει και φορ ξέρει ότι η φάση μπορεί να βγει και βρίσκει την μπάλα μπροστά του καθόλου ανέλπιστα. Και μια φάση κάθετου ισπανικού ποδοσφαίρου, δουλεμένη στις προπονήσεις που τα παιδιά αυτά έχουν κάνει χρόνια τώρα ακόμα και στις μικρές ισπανικές εθνικές, κρίνει το ματς. Μαζί φυσικά και με μια χαμένη ευκαιρία του Μπερναρντο Σιλβα ελάχιστα λεπτά αργότερα: η κεφαλιά του είναι η μοναδική συνεισφορά του άσσου της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ όχι στο συγκεκριμένο ματς, αλλά σε όλο το τουρνουά. Είναι καλοζυγισμένη, αλλά δεν καταλήγει στα δίχτυα. Και η Ισπανία προκρίνεται γιατί έχει πάει στις ΗΠΑ για να διεκδικήσει το τρόπαιο κι όχι να ζήσει ένα ακόμα ψυχόδραμα με πρωταγωνιστή τον Ρονάλντο, όπως οι Πορτογάλοι.
Ιδια όλα με τέσσερα χρόνια πριν
Όταν είχε ολοκληρωθεί η παρουσία της Πορτογαλίας στο μουντιάλ του Κατάρ με τον αποκλεισμό της από το Μαρόκο, είχε γράψει ότι η κατά τα άλλα συμπαθέστατη αυτή ομάδα παρουσίασε στο μουντιάλ ένα κανονικό σήριαλ. Η ιστορία του Ρονάλντο είχε πρωταγωνιστή, είχε υπέροχους καριερίστες σε δεύτερους ρόλους, είχε σενάριο με ανατροπές, είχε πολλά επεισόδια έστω κι αν δεν είχε ένα συναρπαστικό φινάλε με εκπλήξεις. «Ηταν μια υπέροχη παραγωγή που καθήλωσε την οικουμένη– λίγο fiction και λίγο reality» έγραφα τότε. Αλλά φυσικά δεν μπορούσα να φανταστώ ότι οι Πορτογάλοι θα μας έδειχναν ακριβώς το ίδιο σήριαλ και τέσσερα χρόνια αργότερα!
Ηταν μάλιστα σχεδόν όλα ολόιδια. Το μη εντυπωσιακό ξεκίνημα. Οι συζητήσεις για το πόσο με την παρουσία του έκανε την επίθεση προβλέψιμη. Η απάντησή του με γκολ. Ο διχασμός για το αν πρέπει κι αν δεν πρέπει να ξεκινά. Η έξοδός του σε ένα ματς που έκρινε ο αντικαταστάτης του: στο Κατάρ ο Ράμος είχε διαλύσει τους Ελβετούς, τώρα απέκλεισε την Κροατία. Ιδια ήταν και η τελευταία εικόνα του Κριστιάνο. Όπως και στο Κατάρ έτσι και χθες στο Ντάλας προσπαθούσε να κλάψει για να είναι πραγματικός πρωταγωνιστής σε ένα δράμα – δηλαδή να προκαλέσει συγκίνηση. Και δεν το κατάφερε ούτε κι αυτό, πιθανότατα γιατί γνώριζε εξ αρχής ποιο θα ήταν το τέλος. Θα του έδειχναν σεβασμό και αυτό είναι που ο ίδιος απόλαυσε: χθες ο κόουτς Μαρτίνεθ (που είχε παραιτηθεί πριν το ματς) τον κράτησε στο γήπεδο χωρίς να βάλει λεπτό τον Ράμος παρόλο που η παρουσία του δεν ήταν πρόβλημα για την ισπανική άμυνα. Αυτό το γεγονός, ο φόβος του προπονητή να τον αλλάξει δηλαδή, ίσως είναι και ο τελευταίος θρίαμβος του Ρονάλντο. Κι ένας από τους βασικούς λόγους του αποκλεισμού της Πορτογαλίας που έμοιαζε να παίζει με δέκα παίκτες και κουράστηκε στο δεύτερο ημίχρονο ενώ στα σημεία ήταν καλύτερη στο πρώτο. Αλλά ποιος νοιάζεται…
Καμία διαφορά στα προηγούμενα
Το απολύτως παράλογο στην ιστορία του Κριστιάνο είναι ότι χτίστηκε πάνω του η προσδοκία πως θα κάνει την διαφορά στο έκτο μουντιάλ που πήρε μέρος στα 41 του χρόνια ενώ δεν έκανε καμία διαφορά στα πέντε προηγούμενα! Το 2006 η Πορτογαλία έκανε μια σπουδαία πορεία, αλλά αυτός ήταν μικρός, πέτυχε ένα μόλις γκολ, ήταν σίγουρα ατραξιόν αλλά όχι πρωταγωνιστής. Το 2010 έφυγε νωρίς, όπως και το 2014. Το 2018 ήταν κάτοχος της Χρυσής Μπάλας κέρδιζε το Τσάμπιονς λιγκ με την Ρεάλ Μαδρίτης όποτε ήθελε και θα πρπεπε στη Ρωσία να κάνει καταπληκτικά πράγματα αν και ήταν στα 34. Επαιξε ένα σπουδαίο ματς (κοίτα σύμπτωση κόντρα στους Ισπανούς και πέτυχε τρια γκλο) αλλά και πάλι η Πορτογαλία αποκλείστηκε νωρίς. Στο Κατάρ είδε θριαμβευτή τον Μέσι και κατάλαβε πως χρειάζεται να έχει στο βιογραφικό του ένα μουντιάλ ως πρωταγωνιστής, αλλά τα χρόνια είχαν περάσει.
Ο Ρονάλντο μετά το μουντιάλ του Κατάρ αγωνίστηκε το 2024 και στο Euro της Γερμανίας. Σε αυτά τα δυο τουρνουά έδωσε το παρών σε δέκα σερί ματς έχοντας πετύχει ένα γκολ. Πως θα έκανε την διαφορά στις ΗΠΑ; Αλλά από πότε ψάχνουμε αληθοφάνεια στα σήριαλ; Δεν ισχύει ότι συχνά όσο πιο τραβηγμένος είναι ο ρόλος του πρωταγωνιστή, τόσο πιο πιθανή η επιτυχία; Ισχύει. Αλλά δυστυχώς για τους Πορτογάλους στην Αμερική παίζεται ποδόσφαιρο. Αν είχαν πάει στο Χόλυγουντ για να γυρίσουν μια ταινία θα είχαν σπάσει ταμεία. Αν και ούτε για αυτό δεν είμαι βέβαιος. Γιατί αυτή την φορά το σήριαλ δεν είχε καμία απολύτως πρωτοτυπία. Τον Σάντος τον λέγαμε Μαρτίνεθ και το τέλος ήρθε σε ένα ματς με τους καλύτερους Ισπανούς: η ήττα στο Κατάρ από το Μαρόκο είχε αυτό το ενδιαφέρον στοιχείο ανατροπής που έκανε τον επίλογο αξέχαστο. Η ήττα από την Ισπανία ήταν περίπου προβλεπόμενη: σίγουρα δεν συγκαταλέγεται μεταξύ των εκπλήξεων που κάποιος θα θυμάται. Και για αυτό και πολύς κόσμος όταν ακούει ότι ο Ρονάλντο πήγε σπίτι απαντάει «ησυχάσαμε». Ο τρομερός αυτός ποδοσφαιριστής, ένας από τους καλύτερους όλους των εποχών, κούρασε. Και το χειρότερο; Ο ίδιος δεν κουράστηκε να μας κουράζει.
Προχωρούν οι Ισπανοί. Δεν έχουν δεχτεί γκολ από το ξεκίνημα του τουρνουά – χωρίς να είναι μια ομάδα που βασίζεται σε κάποιου τύπου σκληρή ή σούπερ οργανωμένη άμυνα – κι αυτό τα λέει όλα. Δεν έχουν ακόμα τον Γιαμάλ που θα ήθελαν, τους λείπει ο Νίκο Γουίλιαμς, χθες φλέρταραν με μια παράταση που θα ήταν πιο περίπλοκη – ειδικά αν επιτέλους ο Μαρτίνεθ χρησιμοποιούσε τον Ράμος. Μοιάζουν ένα σκαλί πιο κάτω από την κατάσταση που τους είχαμε δει στο Euro. Εχουν πάντα την ικανότητα να γλυτώνουν στο τέλος: ό,τι έγινε χθες είχε γίνει και στον τελικό του Euro με τους Αγγλους. Αλλά παίζουν ποδόσφαιρο. Δεν συζητάνε. Ενώ οι Πορτογάλοι πιο πολύ συζητούσαν, παρά έπαιζαν. Δεν θα μου λείψουν.
Πηγή: Karpetshow
