Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Οι Nορβηγοί φωνάζουν γιατί δεν μέτρησε το γκολ της ομάδας τους για φάουλ του Χάαλαντ που είδε το VAR. Ο πατέρας του Ερλινγκ είπε ότι η μονομαχία του γιού του με τον Αντερσον ήταν μια απλή φάση ποδοσφαίρου και τίποτα άλλο. Οι Ελβετοί έχουν θυμώσει με την απόφαση αποβολής του ΕμΠόλο. Ο Γιακίν είπε ότι η ομάδα του αδικήθηκε και πως δεν θα υπήρχε ίδια απόφαση αν ο πρωταγωνιστής της φάσης ήταν αργεντίνος. Βαριέμαι. Μεγαλύτερο ενδιαφέρον μου μοιάζει να έχουν όλες αυτές οι θεωρίες συνωμοσίας με βάση τις οποίες η FIFA σπρώχνει συγκεκριμένες ομάδες. Τις θυμάμαι από τότε που ήμουν μικρός. Κατά κάποιο τρόπο και αυτές, όπως άλλωστε και τα διαιτητικά λάθη είναι μέρος του μουντιάλ. Που ως τεράστιο τσίρκο έχει χώρο και για προφήτες, μέντιουμ, χαρτορίχτρες και άλλους πολλούς.
Η μεγάλη λατρεία για τις θεωρίες
Σπρώχνει η FIFA συγκεκριμένες ομάδες; Τα παλιότερα χρόνια χωρίς αμφιβολία ναι κι αυτές ήταν οι ομάδες των διοργανωτών. Ο λόγος που είχαν μια καλή αντιμετώπιση από τη διαιτησία οι γηπεδούχοι είναι πολύ απλός. Η FIFA έπρεπε να συνεργαστεί για την ομαλή εξέλιξη των πραγμάτων στο τουρνουά με την κυβέρνηση της χώρας που το διοργάνωνε και η οποία συχνά είχε πληρώσει και κάτι για να το πάρει.
Αυτή αναλάμβανε την υποχρέωση να είναι έτοιμα τα γήπεδα στην ώρα τους, να υπάρχουν διευκολύνσεις στις μετακινήσεις των οπαδών, και φυσικά εγγυόταν για την ασφάλεια του τουρνουά. Ως αντάλλαγμα εξασφάλιζε την υπόσχεση ότι η γηπεδούχος ομάδα θα είναι επικεφαλής ενός βατού ομίλου, θα έχει ένα κάπως βολικό ταμπλό (αρκεί βέβαια να κερδίσει τα παιχνίδια και την πρωτιά στον όμιλο) και να έχει και κάπως φιλικές διαιτησίες. Ο Μισέλ Πλατινί εξήγησε πρόσφατα ότι η Γαλλία όταν διοργάνωσε το Παγκόσμιο κύπελλο είχε ζητήσει να μην βρεθεί με τους Βραζιλιάνους παρά μόνο στον τελικό – με την προϋπόθεση ότι η Σελεσάο και οι Πετεινοί θα κέρδιζαν τον όμιλό τους. Αλλά αν οι Γάλλοι δεν είχαν αποκλείσει τους Ιταλούς στα πέναλτι και την Παραγουάη στην παράταση θα τα είχαν ακόμα με τον Ζιντάν που με την Δανία αποβλήθηκε άνευ λόγου.
Αυτή την καλή αντιμετώπιση την είχαν σχεδόν όλοι οι γηπεδούχοι όσο θυμάμαι. Η Αργεντινή το 1978, η Ισπανία το 1982, η Ιταλία το 1990, η Γαλλία το 1998, οι Νοτιοκορεάτες πιο πολύ από τους Γιαπωνέζους το 2002, οι Γερμανοί το 2006, οι Βραζιλιάνοι το 2014, ακόμα και οι Ρώσοι το 2018. Και μετά ήρθε το Var. Kαι η βοήθεια των διαιτητών έγινε πιο δύσκολη: φέτος πχ οι τρεις διοργανωτές είναι ζήτημα να πήραν ένα σφύριγμα. Αν βρισκόμασταν στο 2010 έστω, ο Μπάλογκαν πιθανότατα δεν θα είχε αποβληθεί και καμία παρέμβαση του Τραμπ δεν θα υπήρχε.
Με δυσφορία και πίκρα
Όχι ότι αυτοί που κατά καιρούς έπαιρναν σφυρίγματα στο τέλος πανηγύρισαν. Λίγοι από όσους είχαν βολική αντιμετώπιση κατάφεραν να κερδίσουν το τρόπαιο μετά το 1970 όταν η τηλεόραση έκανε το μουντιάλ παγκόσμιο υπερθέαμα: η τηλεοπτική κάλυψη ήταν η πρώτη μεγάλη άμυνα απέναντι στις αδικίες. Κέρδισαν το μουντιάλ ως διοργανωτές η Γερμανία (τότε Δυτική) το 1974, η Αργεντινή το 1978, οι Γάλλοι το 1998. Αλλά οι περιπτώσεις τους μοιάζουν μάλλον εξαιρέσεις στον κανόνα που λέει ότι όσο σπρώξιμο κι αν υπάρχει, αν δεν έχεις καλή ομάδα δε γίνεται τίποτα. Οι Ιταλοί το 1990, οι Γερμανοί το 2006, και οι Βραζιλιάνοι το 2014, ως γηπεδούχοι σταμάτησαν στον ημιτελικό: οι φίλοι τους θυμούνται αυτά τα παιχνίδια με δυσφορία και πίκρα.
Όταν η FIFA δεν μπορεί να βοηθήσει πλέον γηπεδούχους να κάνουν το κομμάτι τους είναι σχεδόν αδύνατο να πιλοτάρει οτιδήποτε. Το 2018 στον τελικό αγωνίστηκαν οι Κροάτες. Το 2022 οι ίδιοι έφτασαν στον ημιτελικό μαζί με το Μαρόκο. Τώρα θα δούμε ημιτελικούς με Γαλλία – Ισπανία και Αργεντινή – Αγγλία. Εχουμε να δούμε τόσο δυνατά ζευγάρια από το 2014 όταν η Αργεντινή απέκλεισε την Ολλανδία στα πέναλτι και η Βραζιλία δέχτηκε επτά γκολ από τους Γερμανούς. Ωστόσο κανείς δεν ξέρει ποιος θα προκριθεί – πόσο μάλλον ποιος θα κερδίσει το τρόπαιο. Όλοι αυτοί μάλιστα που αφήνουν σπόντες δημόσια για τον Μέσι πχ και την προστασία του από την FIFA κτλ το κάνουν εκ του ασφαλούς: τους προστατεύει το μικρός τους μέγεθος. Λέει πχ ο Χασάν Χασάμ ότι η FIFA θέλει να κερδίσει το τρόπαιο o Μέσι. Αν o Mέσι το κερδίσει θα γίνει το είδωλο της παγκόσμιας συνωμοσιολογίας. Αν ο Μέσι δεν το κερδίσει, δεν θα τον θυμάται κανείς τον Χασάμ όπως κανείς δεν θυμάται όσους πρόβλεπαν ότι οι Βραζιλιάνοι θα κερδίσουν το τρόπαιο το 2014 ή ότι οι Γερμανοί θα το πάρουν το 2006. Ποιος άλλωστε να ασχοληθεί μαζί τους; Και γιατί;
Γιατί τα πιστεύουν
Η απορία είναι γιατί ο κόσμος πιστεύει τέτοια πράγματα. Ο λόγος είναι απλός. Υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι οι οποίοι θέλουν να πιστεύουν ότι τα πάντα είναι αποτέλεσμα διαφόρων συνωμοσιών και διαφόρων σκοτεινών παρεμβάσεων που καταλαβαίνουν μόνο οι ίδιοι. Ο ρόλος των Illuminati, που αποκαλύπτονται, δεν ανήκει αποκλειστικά στην FIFA την οποία άλλωστε, όπως είδαμε, μπορεί άνετα να εξευτελίσει ο Τραμπ απαιτώντας μια ειδική απόφαση εδώ και τώρα. Κατά καιρούς στο μυαλό των ψεκασμένων το μουντιάλ το «στήνουν» οι διοργανωτές μόνοι τους ή οι πανίσχυρες εταιρείες ρουχισμού ή οι περίφημοι σπόνσορες και χορηγοί κτλ που ανάθεμα κι αν αυτοί που τους επικαλούνται τους ξέρουν. Φυσικά όλα όσα λέγονται, λέγονται χωρίς την παραμικρή απόδειξη. Η ελπίδα όσων ξεφουρνίζουν τέτοιου τύπου κουταμάρες είναι ότι στο τέλος θα δικαιωθούν εκ του αποτελέσματος. Αν το πάρει ο Μέσι πχ θα είναι γιατί το ήθελε η FIFA, αν δεν το πάρει θα σου πουν ότι είναι άχρηστος. Αλλωστε όταν λένε ότι τον βοηθά η FIFA αυτό λένε: ότι ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών με οποιοδήποτε κριτήριο (γκολ, ασιστ, τρόπαια, συμμετοχές, διάρκεια κτλ) δεν θα κέρδιζε ποτέ τίποτα αν δεν τον προστάτευαν – μιλάμε για λατρεμένη παράνοια!
Το πρόβλημά τους δεν είναι ο Μέσι ή όποιος άλλος: είναι η ανικανότητά τους να παρακολουθήσουν ως ποδοσφαιρόφιλοι ένα ωραίο τουρνουά. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν αγαπούν καν το ποδόσφαιρο. Αγαπούν τις θεωρίες συνομωσίας, αγαπούν το να λένε «στα ‘χω πει» στους φίλους τους, αγαπούν τις αναρτήσεις τους στα Social, και τελευταία και το στοίχημα. Είναι μάλιστα πεπεισμένοι ότι ο Ινφαντίνο προσωπικά έχει σκοπό να τους φάει τα 5 € που έχουν παίξει στην εθνική Γαλλίας.
Πάντα θα γίνονται λάθη
Για να το τελειώνουμε. Πάντα γίνονται και θα γίνονται λάθη των διαιτητών και γιατί αυτοί του μουντιάλ έρχονται από όλο τον κόσμο. Το ΄82 ο Σουμάχερ έπρεπε να αποβληθεί για την καρατιά στον Μπατιστόν. Το ΄86 το γκολ με το χέρι του Μαραντόνα δεν έπρεπε να μετρήσει: ο μπαγάσας το ΄90 έκανε κι ένα ακόμα στερώντας ένα γκολ από τους Ρώσους. Το ΄90 το πέναλτι με το οποίο κέρδισαν οι Γερμανοί τον τελικό είναι αυστηρό. Το ‘94 οι Ιταλοί παίζουν δυο ματς με παίκτη λιγότερο εξαιτίας διαιτητικών λαθών αλλά γλυτώνουν την αποβολή του Τασότι στο ματς με την Ισπανία. Το 2002 γίνεται της Κορέας. Το 2006 οι Γερμανοί παίρνουν σφυρίγματα στο ματς με την Αργεντινή: τελικά άχρηστα. Το 2010 φωνάζουν δικαίως οι Αγγλοι και οι Ισπανοί. Μετά το 2018 με το VAR γίνονται πταίσματα.
Φέτος το μόνο σοβαρό λάθος είναι το ότι μετράει το γκολ των Αγγλων ενώ η μπάλα έχει βρει στο σύρμα της κάμερας: η φάση έπρεπε να σταματήσει. Όλα τα άλλα είναι εφαρμογή κανονισμών: το να λες πχ ότι αν οι κανονισμοί αυτοί υπήρχαν πέρυσι η Αρσεναλ δεν θα κέρδιζε την Πρέμιερ λιγκ είναι μια κουταμάρα. Κουταμάρα είναι και να υπερασπίζεσαι τον ΕμΠολό γιατί βούτηξε. Πέρυσι ίσχυαν άλλοι κανονισμοί και πρόπερσι άλλοι. Κάποτε γύριζαν την μπάλα στον τερματοφύλακα κι αυτός την έπιανε με τα χέρια και ξάπλωνε κάτω: τώρα αν το κάνει κάποιος θα γελάμε.
Όπως πρέπει να γελάμε και με τις θεωρίες συνωμοσίας που ακούμε. Αν κι αυτή η κουφάλα ο Ινφαντίνο θέλει όντως να μου φάει τα 50 ευρώ που έχω παίξει στους Αγγλους πριν αρχίσει το τουρνουά…
Πηγή: Karpetshow
