Του Ιάσονα Θεριού
Σαν να περίμενε κάπου κρυμμένος, αποφασισμένος να εμφανιστεί την πιο κρίσιμη στιγμή.
Όταν κάθε ιδέα είχε εξατμιστεί, όταν κάθε σπίθα είχε σβήσει, όταν τα μαγικά πόδια του Μέσι αναζητούσαν μάταια την αστερόσκονή τους κάπου ανάμεσα στην εξάντληση του σώματος και του μυαλού.
«Πού είναι ο Χουλιάν Άλβαρες»; Τον έψαχναν όλοι από την αρχή, ακριβώς επειδή τον είχαν βρει ξανά το 2022. Ο τέλειος Ρόμπιν, ο τέλειος Σάντσο Πάντσα, ο τέλειος παρτενέρ του τέλειου εγκλήματος. Δίπλα σε “Εκείνον”.
Να τρέχει για πάρτη του, να τραβάει παίκτες, να απορροφά την πίεση, να δίνει λύσεις μπροστά από την αντίπαλη εστία. Τα έκανε όλα ξανά και το 2026. Όλα εκτός από το τελευταίο, αυτό που τραβάει τα βλέμματα, αυτό που μετράει και στο μέσα του. Όσο δεν έρχεται το ρημάδι το γκολ, τόσο βαραίνει το φορτίο, τόσο βραχυκυκλώνουν τα πόδια, τόσο κολλάει το κεφάλι.
«Si no se sufre, no vale». «Αν δεν υποφέρεις, δεν έχει αξία». Αυτό το mantra κυκλοφορεί στα αποδυτήρια της Αργεντινής, βολικό βάλσαμο, θαρρείς, στις πληγές του παιχνιδιού της που δείχνει ανήμπορη να επουλώσει. Μα έχει κι αυτό τη δική του αλήθεια, τη δική του εφαρμογή στην πραγματικότητα.
Άλλωστε, κανείς σε τούτα τα αποδυτήρια δεν υπέφερε περισσότερο από αυτόν. Να θέλει να σταθεί αντάξιος των προσδοκιών, να στηρίξει τον Μέσι σαν βέργα στο κλαδί του, να κάνει και πάλι τη διαφορά. Μα να μην του βγαίνει. Με τίποτα.
H «Araña» («αράχνη»), όπως τον αποκαλούν, εγκλωβισμένη στον ιστό της. Απεγκλωβίστηκε με ένα σουτ που πήγε στις… αράχνες. Τι χτύπημα. Τι εκτέλεση. Τι γκολ. Θα ήταν πανέμορφο, ακόμα κι αν έμπαινε σε προπόνηση. Η τέλεια γωνία, η τέλεια δύναμη, τα τέλεια φάλτσα, το τέλειο αγκάλιασμα του πλεκτού.
Μα μπήκε σε έναν προημιτελικό Μουντιάλ. Στο 112’. Για να χαρίσει την πρόκριση, την ώρα που Αργεντινή και Ελβετία έδειχναν σχεδόν συμφιλιωμένες με το γεγονός πως αυτή θα κριθεί στο κέρμα των πέναλτι. Πόσο πιο μεγάλο να γίνει, λοιπόν; Πόσο πιο σπουδαία να γίνει η στιγμή του Χουλιάν;
Δεν το γνωρίζουμε, μα το υπογράφουμε. Και ο Άλβαρες υπέγραφε και σε χαρτοπετσέτα την ανομβρία, την σκληρή κριτική ενός μήνα, αν του έλεγαν πως τα μάγια θα λυθούν έτσι. Με αυτή τη μαγεία που γέννησε το δεξί του πόδι. Άλλωστε, «αν δεν υποφέρεις, δεν έχει αξία».
Πηγή: Athletestories
