Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Μετά από ένα ματς όπως ο χθεσινός ημιτελικός του μουντιάλ ανάμεσα στην Αργεντινή και στην Αγγλία (2-1) δεν θα μπορούσα παρά να κάνω ένα πρωϊνό πέρασμα από αθλητικές ιστοσελίδες και site εφημερίδων των χωρών που μας χάρισαν αυτό το ψυχόδραμα. Οι Αργεντίνοι πιστοί στην θεολογική ανάγνωση του ποδοσφαίρου μιλάνε για θεϊκή παρέμβαση – κι ο Θεός είναι πάντα ο Μαραντόνα που μας βλέπει από εκεί ψηλά. «Όταν η κεφαλιά του ΜαΚάλιστερ κατέληξε στο δοκάρι κι αφού ο Πίκφορντ προηγουμένως είχε αποδείξει ότι ο Γκόρντον Μπακς δεν είναι ο τελευταίος τερματοφύλακας που έχει βγάλει η Αγγλία όλοι κοιτάξαμε τον ουρανό και είπαμε «Ντιέγκο γιατί μας εγκατέλειψες;». Τότε, ο τελευταίος του εκπρόσωπος επί της γης, ο παίκτης που ο ίδιος αγάπησε πιο πολύ από όλους, ανέλαβε να κάνει ό,τι ο ίδιος στον τελικό του 1986: αφού όλοι τον κυνηγούσαν μανιωδώς και ασταμάτητα από την αρχή για να μην του επιτρέψουν να φτάσει σε θέση βολής, αυτός αποφάσισε να πασάρει όπως έκανε κάποτε ο Ντιέγκο με τον Μπουρουσάγα, χάρη σε μια θεία φώτιση. Ο Εντσο Φερνάντεζ βρήκε το γκολ της ισοφάρισης μετά από ένα δικό του γύρισμα. Και πριν σβήσουν τα δάκρια της ανακούφισης, ο Μέσι, Θεός ζωντανός κι έτοιμος για θαύματα, βρήκε τον Λαουτάρο με μια σέντρα που είχε όλη την ευλογία του. Το 2-1 ήταν η πιο μεγάλη του προσφορά στην χώρα που λάτρεψε κι ας μην αγωνίστηκε στα γήπεδα της. Δεν υπήρχαν δάκρια, μόνο μια κραυγή: χώρα των Θεών Αρτζεντίνα» γράφει o Εντσο Γκαρλάντο, κάτι σαν εθνικός τους σχολιαστής. Ενώ οι Αγγλοι απλά τα έχουν με τον Τούχελ.
Πρώτο ημίχρονο με μνήμες
Αν το ματς του 1986 έχει δημιουργήσει content που το κάνει μέχρι και σήμερα επίκαιρο το χθεσινό είναι αυτό το σπάνιο αριστούργημα που συμβαίνει να είναι σε ό,τι έχει να κάνει με την παραγωγή ιστοριών και συναισθημάτων εξίσου σπουδαίο – ίσως και καλύτερο. Οι δυο ομάδες μας χάρισαν ένα πρώτο ημίχρονο που ήταν κάτι σαν ταξίδι επιστροφής στην δεκαετία του ‘80 και του ’90 χωρίς όμως την όποια λαμπρότητά τους. Φάουλ ασταμάτητα, πίεση ώστε κανείς να μην μπορεί να κουβαλήσει την μπάλα, ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη από ένταση, αλλά και από μνήμες: όταν γύρω στο δέκατο λεπτό ο Μέσι πήρε την μπάλα στην μεσαία γραμμή κι απέφυγε δυο Αγγλους με μια περιστροφή πριν του κάνει φάουλ ο Αντερσον, όλοι είπαμε ότι «πήγε να κάνει τον Μαραντόνα».
Οι Αργεντίνοι ήταν πιο σκληροί, οι Αγγλοι μάλλον καλύτερα τακτοποιημένοι. Ο Τούχελ έχει βρει στο πρόσωπο του Ρότζερς τον παίκτη που θα γεμίσει την περιοχή όταν ο Χάρι Κέιν βγαίνει μακριά από αυτή και περιμένει από τον Γκόρντον να αξιοποιήσει τους χώρους που του δημιουργεί με τις συγκλίσεις ο Μπέλινγκχαμ. Ετσι προκύπτει το γκολ στο 55΄. Ο Ρότζερς είναι στην επίθεση και σεντράρει, ο Γκόρντον έχει περάσει στο σπριντ τους πάντες: το γκολ έρχεται στο ίδιο λεπτό που το 1986 στο Στάδιο των Αζδέκων ο Μαραντόνα έχει περάσει όλη την Αγγλία συμπεριλαμβανομένης και της Βασίλισσας Ελισάβετ. Ένα γκολ νίκης των Αγγλων στο ίδιο λεπτό θα ήταν ο πιο υπέροχος τρόπος για να κλείσει για πάντα αυτό το εθνικό τους τραύμα που δεν τους επέτρεψε να κάνουν την φασαρία που θα πρεπε για το γκολ του Μαραντόνα με το χέρι. Αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα: ότι η στρατηγική του Τούχελ προβλέπει, όπως αποδεικνύεται, ότι αν η Αγγλία προηγηθεί θα γυρίσει στην άμυνα για να κρατήσει το σκορ. Γιατί; Γιατί το χει κάνει με το Μεξικό: η τότε ψυχωμένη άμυνα (με παίκτη λιγότερο, αλλά στο μυαλό των παικτών αυτό είναι παράσιμο) έχει δώσει την πρόκριση – έτσι πρέπει να γίνει και τώρα.
Ούτε μετά το τάιμ άουτ
Ο Τούχελ δεν αλλάζει την συμπεριφορά της Αγγλίας ούτε μετά το τάιμ άουτ αλλά την ενισχύει με τις αλλαγές του τέλους: μέχρι να βάλει τον Ράσφορντ στο 94΄όλα γίνονται προς υποστήριξη του αμυντικού σχεδίου. Ο Γερμανός πιθανότατα πιστεύει πως η κουρασμένη από την παράταση του ματς με την Ελβετία Αργεντινή δεν έχει την ενέργεια που μια ανατροπή απαιτεί. Ισως στο μυαλό του αυτό να δικαιολογήθηκε και από την μυρωδιά του φόβου της αρχικής ενδεκάδας της Αργεντινής. Ο Σκαλόνι έχει χρησιμοποιήσει τον γιό του Σιμεόνε για να ταπώσει τον Γκόρντον, έχει πάρει τον Παρέδες από την γραμμή των στόπερ για να τον βάλει να προσέχει τον Μπέλινγκχαμ, έχει εμφανίσει μια Αργεντινή που παίζει κάτι σαν 4-4-2 με τον Μέσι μακριά από την περιοχή για να κρατά πίσω τους Ράις και Αντερσον. Αλλά ο Σκαλόνι μπορεί να κάνει και αλλαγές και κάνει αυτές που πρέπει. Περνά στο πλάι τους Γκονζάλες και Μοντιέλ για περισσότερη επιθετικότητα. Ρίχνει τον Ντε Πολ για να του δώσει τρεξίματα και πάσες στην μεσαία γραμμή: δυο δικές του σέντρες φέρνουν την κεφαλιά του ΜακΚάλιστερ στο δοκάρι και την κεφαλιά του ίδιου που κάνει τον Πίκφορντ πρωταγωνιστή της αγγλικής ιστορίας. Βάζει επίσης τον Οταμέντι για να έχει ένα στόπερ χωρίς κίτρινη κάρτα και δεν ξεχνά τον Λαουτάρο που ήταν καθοριστικός στο τέλος των ματς με την Αίγυπτο και την Ελβετία με ασίστ και γκολ. Κυρίως όμως ο Σκαλόνι μπορεί να προσευχηθεί στον Ντιέγκο ή στον Μέσι. Ενώ ο Τούχελ μάλλον ιδροκοπάει βλέποντας πως με αυτή την εξέλιξη θα γελάσει και ο Σάουθγκέιτ. Αλλά αυτό είναι ένα ειδικό κεφάλαιο: κι αύριο για να το γράψουμε μέρα θα είναι. Ας επικεντρουθούμε στα θαύματα του χθεσινού τέλους.
Η αναδιάταξη της Αργεντινής και η οπισθοχώρηση της Αγγλίας δημιουργούν μετά το 65΄μια νέα συνθήκη. Στην οποία ο Μέσι δεν είναι απλά πρωταγωνιστής, αλλά κάτι σαν από μηχανής Θεός – όπως ο όρος χρησιμοποιείται στο Αρχαίο Δράμα, μην το μπλέκουμε με την χριστιανική θεολογία. Ο από μηχανής Θεός είναι ο μεγάλος καταλύτης που εμφανίζεται για να ξεμπλέξει το πράγμα όταν δεν υπάρχει ορατή σεναριακή λύση. Η Αγγλία είναι όλη πίσω από την μπάλα: εκτός όλων των άλλων και η εικόνα της είναι παράλογη αν σκεφτεί τι συνέβαινε μέχρι το 1-0. Η Αργεντινή έχει δοκιμάσει πολλά κι έχει πάρει λίγα, σαν να είναι γραφτό της να τιμωρηθεί γιατί πέταξε πάνω από μια ώρα αγώνα. Όλα αυτά δεν συνθέτουν ένα ματς που θα μείνει αξέχαστο: αλλά ο συνθέτης από μηχανής Θεός μπορεί να πάρει αυτό το σύνηθες και να το μετατρέψει σε εξαιρετικό δίνοντας στην κοκορομαχία του πρώτου ημιχρόνου και στην μπαναλιτέ του δεύτερου μια διάσταση επική.
Πάλι 17 χρονών
Στα 39 του ο Μέσι παίζει όπως στα 17 του όταν τον πρωτοείδαμε: δεξί εξτρέμ με πρωτοβουλίες, συγκλίσεις, σέντρες και πάσες. Κάθε του γέμισμα είναι μια πινελιά, κάθε του πρωτοβουλία σπέρνει ανατριχίλες. Όταν ελευθερώνει το σουτ του Φερνάντεζ για το 1-1 είναι σαν παράλληλα να έχει κάνει μάγια στον Μπέλινγκχαμ για να καθυστερήσει την προβολή του όσο ήταν απαραίτητο για να περάσει το σουτ. Αλλά όλη του η εξαιρετικότητα, η προσήλωση, η ηγεσία του, η καθοριστικότητα του φαίνεται στο δεύτερο γκολ. Ο ΜακΚάλιστερ έχει πάλι σημαδέψει το δοκάρι. Τα «γιατί Θεέ μου» της παγκόσμιας αργεντίνικης εξέδρας ακούγονται στερεοφωνικά με «χαλί» τους χτύπους εκατομμυρίων καρδιών που μοιάζουν με τον ήχο του μπάσου. Ολοι μπορούν να αναρωτιούνται, να καταριούνται, να πονάνε, ή όπως οι Αγγλοι να νιώθουν ανακουφισμένοι. Εκτός από τον Μέσι που τίποτα από αυτά δεν τον αφορά. Σε ένα πλανήτη που έχει παγώσει αυτός είναι ο μόνος που κινείται. Σπριντάρει για να πάρει την μπάλα: είναι αυτός κι άλλος κανείς. Η σέντρα του είναι κάλεσμα στον Λαουτάρο για να μπει με την μπάλα στα δίχτυα: ο Μέσι δεν σταματάει, δεν ξεκλέβει δευτερόλεπτα για να πει στον Μακάλιστερ δεν πειράζει, δεν κοιτάζει καν τον Πίκφορντ για να του πει «πόση τύχη έχεις αδερφέ μου». Απλά παίρνει την μπάλα γιατί αυτό κάνει πάντα. Και δεν συγχωρεί.
Ισως έχουν δίκιο όσοι λένε ότι η FΙFA έστησε το μουντιάλ για να τον δούμε στο πιο συναρπαστικό Last Dance της ποδοσφαιρικής ανθρωπότητας. Της είμαστε όμως υπόχρεοι για αυτό: βλέπουμε κάτι που σίγουρα δεν θα ξαναδούμε. Πολλοί του χρωστάνε μια συγνώμη για την ασέβεια. Εμείς μόνο ένα ευχαριστώ.
Πηγή: Karpetshow
