Του Ιάσονα Θεριού
Μια τεράστια χαμένη ευκαιρία και ένα γκολ που ακυρώθηκε ως οφσάιντ για κάποια εκατοστά μέσα σε έξι λεπτά.
Οι περισσότεροι κάπου εκεί θα σταματούσαν, θα αποδέχονταν πως δεν είναι η μέρα τους και θα άφηναν τις τύχες της χώρας τους στα πόδια του Λουίς Ντίας και του Χάμες.
Όχι όμως και ο Ντάνιελ Μουνιός. Αυτός δεν σταματά. Το σκέφτηκε, αλλά δεν σταμάτησε στα 20, όταν ακόμη βρισκόταν χωρίς ομάδα, δεν σταματά ούτε σήμερα. Να τρέχει, να μαρκάρει, να ανεβαίνει στο γήπεδο, να γυρίζει πίσω, να σκυλιάζει. Και όλο πάλι από την αρχή.
Και δεν σταματά να πιστεύει. Ακόμα κι όταν όλα τού πάνε κόντρα. Εδώ από το πουθενά έφτασε να παίξει για την αγαπημένη του Ατλέτικο Νασιονάλ. Σε δύο κακές στιγμές θα κολλούσε;
Την τρίτη μπάλα που έπεσε στα πόδια του την έκανε γκολ. Ξανά. Όπως και στην πρεμιέρα. Η Κολομβία στα νοκ άουτ του Μουντιάλ. Εν πολλοίς, χάρη και στα δύο δικά του γκολ. Πάντα το είχε αυτό το χάρισμα στο παιχνίδι του παραδόξως. Παντού σκόραρε.
Όχι κι άσχημο χαρακτηριστικό για έναν ακραίο οπισθοφύλακα που κάνει και τόσα άλλα πράγματα στο γήπεδο.
Το βασικότερο; Βγαίνει από αυτό και η φανέλα τού έχει ρουφήξει κάθε τελευταία στάλα ιδρώτα. Αίματος, αν χρειαστεί.
«El hincha en la concha», τον φώναζαν στην Κολομβία, για το πάθος με το οποίο έπαιζε. «Ο οπαδός στο γήπεδο». Για τον Όλιβερ Γκλάσνερ, είναι «ένας παίκτης που κάθε προπονητής ονειρεύεται να έχει στην ομάδα του».
Η ευχή των οπαδών, η ευχή και των προπονητών. Ασυνήθιστος, δύσκολος συνδυασμός.
Τα δύσκολα όμως αρέσουν στον Ντάνιελ Μουνιός.
Πηγή: Athletestories
