Του Αντώνη Οικονομίδη
Τους βλέπεις και λες πως τους βλέπεις από… πάντα.
Τους αδικεί, η αλήθεια είναι αυτή. Στην αποστολή τους από τους 26 μόλις οι επτά έχουν περάσει τα τριάντα. Από την άλλη βέβαια, μόλις μισή ντουζίνα είναι κάτω από 25. Τα παλιοσείρια δεν είναι πολλά. Είναι όμως εμβληματικά. Και δίνουν την εντύπωση -χωρίς να ισχύει- πως στην Εθνική Κροατίας τίποτα δεν αλλάζει. Διάολε, τα ξημερώματα της 24ης Ιουνίου 2026 στην αναμέτρηση της «Hrvatska» ο 41χρονος (τα κλείνει στις αρχές Σεπτεμβρίου 2026) Λούκα Μόντριτς συμπλήρωσε 200 -διακόσιες, ολογράφως- συμμετοχές με το εθνόσημο. Διάολε και πάλι Διάολε.
Οι περισσότεροι από τους καραβανάδες είναι μαζεμένοι στην επίθεση. Και, όπου υπάρχουν τέτοιοι, προβλέπεται να υπάρχει και ιεραρχία. Ο Άντε Μπούντιμιρ δεν ήταν ποτέ στη μαρκίζα, στην πρώτη γραμμή. Από παλιά συμπλήρωνε. Το «παλιά» σχετικό. Στα 29 του πρωτοφόρεσε το εθνόσημο. Ως τότε, σε 13 χρόνια καριέρας, είχε αλλάξει δέκα ομάδες. Γυρολόγος. Αντιτουριστικός, φουνταριστός παλιάς κοπής, ο οποίος τρέφει και τρέφεται από το/στο κουτί, χωρίς να έχει τη λάμψη στα γαλόνια και στις επωμίδες των φανταχτερών συμπαικτών του.
Γεννημένος στη μαρτυρική Ζένιτσα, μα δεν έζησε, έμαθε τη γενέτειρά του, παρά μόνο όταν η φωτιά του εμφυλίου της Γιουγκοσλαβίας έσβησε. Στα έξι του πρωτοπήγε, από το Ζάγκρεμπ, όπου η φαμίλια του μετακόμισε, όταν ήταν ακόμη έμβρυο, όμως -ήδη από τότε- ένιωθε, ήταν επισκέπτης. Την κροατική πρωτεύουσα έμαθε να λογίζει για σπίτι του, εκεί γνώρισε τη σύζυγό του, από εκεί πήρε (με εξ αποστάσεως σπουδές) το πτυχίο του στα οικονομικά, εκεί εννοείται, επτά χρόνων, ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο, από εκεί τον είδαν πριν την ενηλικίωση οι υπεύθυνοι της ΛΑΣΚ Λινζ και τον απέκτησαν. Δύο φορές, αφού την πρώτη γραφειοκρατικά ζητήματα είχαν εμποδίσει τη μεταγραφή.
Για τα επόμενα 11 χρόνια, μόλις σε δύο σεζόν, όπου και αν βρέθηκε (και ήταν σε πολλούς σταθμούς), σημείωσε διψήφιο αριθμό τερμάτων. H δεύτερη ήταν στη Μαγιόρκα. Στις επτά σεζόν που ακολούθησαν στη La Liga, μόλις στις δύο δεν έφτασε σε διψήφιο τερμάτων. Από το 2020 βρήκε απάγκιο στην Οσσασούνα. Το 2023-2024 τον ξεπέρασαν μόνο οι Ντόβμπικ, Σέρλοτ, Μπέλινγκχαμ και Λεβαντόφσκι. Το 2024-2025 ο Λεβαντόφσκι με τον Εμπαπέ. Τη σεζόν 2025-2026 πάλι ο Γάλλος και ο Μουρίκι.
Ακόμα και έτσι όμως, ακόμα και με τα 55 γκολ στις τρεις τελευταίες χρονιές του στο Ισπανικό Πρωτάθλημα, την κροατική ιεραρχία δεν την άλλαξε. Και κανείς δεν το διανοήθηκε πως “πρέπει” να αλλάξει. Ταυτισμένος με το να συμπληρώνει, να ακολουθεί. Διεθνής είναι από το 2020. Μόνο. Το Παγκόσμιο στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού είναι η τρίτη μεγάλη διοργάνωση που συμμετέχει. Πάντα, όποτε και αν πατάει γήπεδο, ερχόμενος από τον πάγκο. Από εκεί ήρθε και κόντρα στον Παναμά, με τους Βαλκάνιους να ζορίζονται. Πολύ.
Δεν έκανε κάτι απαιτητικό. Ίσα-ίσα που το τελείωμά του φάνηκε και λίγο άτσαλο. Το εμπνευσμένο άγγιγμα του Πάσαλιτς, στην πλάγια γραμμή, ήταν αυτό που δημιούργησε τη συνθήκη, η αναποτελεσματική έξοδος του αντίπαλου τερματοφύλακα την ολοκλήρωσε, σερβίροντας την μπάλα στα πόδια του. Και έτσι, με δαύτην περισσότερο να τον βρίσκει, παρά το αντίθετο, “έγραψε”. Το πρώτο του γκολ σε τελική φάση. Οποιαδήποτε. Το νικητήριο για την Κροατία, η οποία έτσι κρατάει τις τύχες για τη συνέχεια στα πόδια της.
Χωρίς, εννοείται αυτό, να αλλάζει το παραμικρό στη σειρά της, στη σειρά των επιθετικών της.
Πηγή: Athletestories
