Του Αντώνη Οικονομίδη
Χώρος. Σε πεπερασμένο πλαίσιο, τόσο σε επίπεδο διαστάσεων όσο και ποσοτικό, ανθρώπων που τις καλύπτουν, αυτό μοιάζει να είναι το βασικό ζητούμενο, το Ιερό Δισκοπότηρο, κάθε ποδοσφαιρικής φιλοσοφίας, τακτικής και προσέγγισης.
Πώς να δημιουργηθεί, πώς να βρεθεί, πώς να αξιοποιηθεί. Και ειδικά στις μέρες μας, με τα κορμιά να μεγαλώνουν και τα φυσικά προσόντα να μην περιορίζουν μόνο τον χώρο αλλά ακόμα και τον χρόνο. Συνδυαστικά, γρίφος. Είτε ατομικά, στο 1vs1, είτε ομαδικά, στο 11vs11.
Η μόνη λύση, μα η μόνη, σε τούτη τη δυσεπίλυτη εξίσωση έγκειται στη διάνοια. Στην ποιότητα. Στην κλάση. Αλληλοσυμπληρούμενα όλα, μα και επαγωγικά. Το ένα φέρνει το άλλο. Και παράλληλα, το ένα προϋποθέτει το άλλο.
Στα 196 εκατοστά είναι ο Ίσσα Ντιοπ. Θεριό. Τον… καταλαβαίνεις, μόνο και μόνο επειδή σκιάζει τη γη που πατάς μαζί του. Κολλημένος ήταν πάνω στον Κιλιάν Εμπαπέ. Και πού, στα όρια της περιοχής του Μαρόκου. Καμιά δωδεκαριά μέτρα πίσω του ο Γιασίν Μπούνου. Άλλος αυτός. Στα 192 εκατοστά το δικό του μπόι. Και… ψηλωμένο περισσότερο, αφού ως τότε, ως την ώρα πάνω του προημιτελικού με τη Γαλλία, ο τερματοφύλακας των Αφρικανών είχε βγάλει ό,τι πήγε στην εστία του, συμπεριλαμβανομένου (και κυρίως) και ενός πέναλτι του Γάλλου, στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου.
Από κοντά στον Ντιοπ ο Μαζράουι. Σε εγρήγορση, μπας και επιχειρηθεί κάτι, μα διακριτικά παρακολουθώντας και κυρίως γνωρίζοντας πως καλύπτει. Και πως αυτό, ναι, φτάνει. Η σιγουριά του χώρου. Πού να τον βρει (ο άλλος…); Είπαμε όμως. Διάνοια. Κλάση. Ποιότητα. Είδε μια χαραμάδα (ο άλλος…). Τόση όσο η διάμετρος της μπάλας. Είδε μια γωνία που είναι αδύνατη. Για όλους, πλην μετρημένων, απολύτως μετρημένων. Ακόμα περισσότερο μετρημένοι όσοι μπορούν και να τη δουν και να την εκμεταλλευτούν.
Το έκανε. Το επιχείρησε. Την πέρασε δίπλα ακριβώς από το θεόρατο κορμί του Ντιοπ και πάνω από το απλωμένο, σε πλήρη έκταση, του Μπούνου, στέλνοντας το τόπι ακριβώς εκεί που είχε “δει”, στο μόνο σημείο, με τον μόνο τρόπο που κανείς δεν μπορούσε να καλύψει. Επειδή πολύ απλά δεν χρειαζόταν. Πώς να το βρει, πώς να το κάνει;
Ο Κιλιάν Εμπαπέ το βρήκε. Το έκανε. Γι’ αυτό είναι διάνοια. Γι’ αυτό η ποιότητά του είναι μοναδική. Γι’ αυτό η κλάση του είναι συγκρίσιμη μόνο με τα ποδοσφαιρικά ιερά και όσια της εποχής μας.
Με το(ν)… ιερότερο και οσιότερο όλων, ο Γάλλος, με τη “ζωγραφιά” με την οποία άνοιξε τον δρόμο για την επικράτηση των «Tricolores» και την πρόκριση στην τετράδα, μοιράζεται την πρωτιά των σκόρερ στη διοργάνωση του 2026, έχοντας οκτώ γκολ, και συνολικά, στην ιστορία, απέχει ένα μόλις (21 ο Μέσι, 20 ο αρχηγός των «Πετεινών»).
Χώρος. Στο δεύτερο γκολ δεν έψαξε για χαραμάδα. Δεν τον αξιοποίησε για τον εαυτό του. Τον δημιούργησε για συμπαίκτη του. Έδωσε, με το τρέξιμό του κόντρα στην κίνηση του Ουσμάν Ντεμπελέ, την ευκαιρία να βρει αυτός πια ό,τι χρειαζόταν για να τελειώσει το παιχνίδι. Κάτι τέτοιο, μια τέτοια κίνηση, δεν πιστώνεται ως ασίστ. Δεν μετριέται, μα καθρεφτίζει. Όλα τα προηγούμενα που κάνουν τη διαφορά. Συμπληρωματικά και επαγωγικά.
Στο Κατάρ ο Εμπαπέ έγραψε συνολικά οκτώ γκολ και δύο ασίστ. Έχει ακριβώς τον ίδιο λογαριασμό ως τώρα στο φετινό. Και απομένουν δύο παιχνίδια ακόμα. Χώρος. Στα 28 του πια, τον δικό του ψάχνει. Για να εδραιωθεί στο πάνθεο. Και για δαύτον, κακά τα ψέματα, τα νούμερα δεν αρκούν. Θέλει και κούπα. Την. Αυτήν ψάχνει μανιασμένα.
Πηγή: Athletestories
