Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Πριν τον προημιτελικό της Γαλλίας με το Μαρόκο η ερώτηση ήταν αν το Μαρόκο μπορεί να σταματήσει τους Γάλλους. Μετά τον προημιτελικό η ερώτηση είναι αν υπάρχει ομάδα ικανή να σταματήσει τους Γάλλους γενικά στην διοργάνωση. Όχι γιατί η Γαλλία κέρδισε με 2-0 το Μαρόκο. Αλλά γιατί το έκανε με μια χαρακτηριστική ευκολία μολονότι μάλιστα υπήρξαν στο παιγνίδι και διάφορες αναποδιές: η μεγαλύτερη ένα χαμένο πέναλτι του ΕμΠαπέ στο 0-0. Ο Γάλλος σούπερ σταρ πρόσθεσε το όνομά του στην ομάδα των μεγάλων που έχουν χάσει πέναλτι στον παγκόσμιο κύπελλο – η παρέα είναι πολύ καλή καθώς περιλαμβάνει τον Πλατινί, τον Μαραντόνα, τον Ρομπέρτο Μπάτζιο, τον Τρεζεγκέ, τον Μποσίς, τον ίδιο τον Μέσι. Δεν θυμάμαι όμως κανένα από δαύτους στη συνέχεια να βάζει μετά το χαμένο του πέναλτι ένα γκολ τόσο καταπληκτικό όσο αυτό με το οποίο ο ΕμΠαπέ λύγισε το Μαρόκο: στο γκολ αυτό καταλαβαίνεις πως ακόμα και μια απρόβλεπτη αναποδιά είναι δύσκολο να λυγίσει τους Γάλλους.
Το δεύτερο γκολ του ματς είχε την υπογραφή του Ντεμπελέ. Το Μαρόκο ήταν τελικά τυχερό γιατί ο Μπόνου ήταν σε σπουδαίο βράδυ. Οι Γάλλοι αποδιοργάνωσαν την μεσαία του γραμμή, κάποιες επιλογές όπως το να παίξει ο ΕλΚανούς σέντερ φορ αποδείχτηκαν καταστροφικές, αλλά η διαφορά των δυο ήταν μεγάλη. Όπως μεγάλη μοιάζει η διαφορά των Γάλλων από όλους.
Δύο μόλις χρόνια πριν
Αναρωτιόμουν πως μας προέκυψε αυτή η τρομερή Γαλλία. Μόλις πριν από δύο χρόνια, κατά τη διάρκεια του τελευταίου Euro, η Γαλλία ήταν μια πολύ διαφορετική ομάδα από ό,τι είναι τώρα. Κοιτάζοντας την βασική ενδεκάδα της στο τελευταίο ματς σε εκείνο το Euro και συγκρίνοντας την με την τωρινή της οι αλλαγές είναι ελάχιστες. Σε σχέση με τον ημιτελικό κόντρα στους Ισπανούς (τον οποίο κι έχασε ολοκληρώνοντας την παρουσία της) έχουν αλλάξει λίγοι: ο Καντέ είναι εκτός για να παίζει ο Κονέ, ο Ολίσε παίζει αντί του Γκριεζμάν και ο Ντουε αντί του Κόλο Μουανί. Αλλά η ίδια η φύση της ομάδας – το παιγνίδι της δηλαδή – είναι ολότελα διαφορετικό.
Πρώτα από όλα στην επίθεση. Το γκολ με κεφαλιά του Κόλο Μουάνι, με το οποίο η Γαλλία άνοιξε σκορ κόντρα στους Ισπανούς, ήταν σε εκείνο το τουρνουά το μόνο γκολ που οι Γάλλοι είχαν πετύχει σε open play κατάσταση. Είχαν πανηγυρίσει δύο αυτογκόλ -εναντίον της Αυστρίας και του Βελγίου- ένα πέναλτι του ΕμΠαπέ εναντίον της Πολωνίας (που ισοφάρισε με πέναλτι του Λεβαντόφσκι) και δύο ισοπαλίες εναντίον της Ολλανδίας στη φάση των ομίλων και εναντίον της Πορτογαλίας στα προημιτελικά, έναν αγώνα που τελικά κέρδισαν στα πέναλτι. Στον ημιτελικό αν και προηγήθηκαν έχασαν καθώς η Ισπανία ισοφάρισε με τον Λαμίν Γιαμάλ και γύρισε το ματς με γκολ του Ντάνι Όλμο.
Το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Γαλλίας κάθε άλλο παρά υπέροχο ήταν κι όχι γιατί δεν το κέρδισε. Το πρόβλημα της ήταν ότι έμοιαζε να παίζει με χειρόφρενο. Η Εκίπ είχε γράψει ότι «η Γαλλία παίζει σαν να θέλει να τιμωρήσει τους παίκτες της γιατί έχουν πολύ ταλέντο, σαν να φοβάται μήπως εξοργίζει έναν εκδικητικό Θεό του ποδοσφαίρου, που δεν βλέπει με καλό μάτι το ότι στην συγκεκριμένη ομάδα υπάρχουν πολλοί παίκτες που όλοι ζηλεύουν»! Οντως η Γαλλία έμοιαζε μια ομάδα στην οποία είχε σημασία όλοι να τρέχουν, να κερδίζουν μονομαχίες και να μην κάνουν λάθη – άντε και να εκτελούν σωστά τα πέναλτι. Ο σκληρός στις κρίσεις του Τερί Ανρί είχε πει πριν από τον ημιτελικό με την Ισπανία ότι υπάρχει κάποιο «γαλλικό όνειρο» με βάση το οποίο ο Ντιντιέ Ντεσάν προσπαθεί να κερδίσει το Euro χωρίς να αφήσει κανέναν από τους παίκτες της να σκοράρει μετά από μια συνεργασία ή έστω μετά από μια ατομική προσπάθεια.
Διεστραμμένη εκδοχή, μεγάλο μάθημα
Ο Ντεσάν φαινόταν σαν μια διεστραμμένη εκδοχή του Μουρίνιο ή του Αρτέτα και πολλών άλλων προπονητών που θέλουν τον απόλυτο έλεγχο των παικτών τους. Η Γαλλία ήταν μια αμυντική ομάδα, που δεχόταν δύσκολα γκολ και κυριαρχούσε στους αγώνες, όταν φαινόταν η αθλητικότητα των παικτών της – στο Euro ήταν και δύσκολο αφού όλοι κουβαλούσαν και κάμποση κόπωση. Ο Κιλιάν ΕμΠπαπέ δεν ήταν ηγέτης, αλλά μάλλον ο επιθετικός από τον οποίο η ομάδα περίμενε τα πάντα: ο Ντεσάν έβαζε δίπλα του ένα φορ – τον Κόλο Μουάνι ή τον Μάρκους Τουράμ – απλά για να απασχολούν αμυντικούς και να του δημιουργούν χώρους και είχε πίσω του τον Γκριεζμάν, στα 33 του, κάτι σαν συνδετικό κρίκο της μεσαίας γραμμής με την επίθεση – η δομή της ομάδας ήταν απλοϊκή.
Στο Euro υπήρχαν μερικοί που δεν ήταν στα καλύτερά τους. Ο Ουσμάν Ντεμπελέ ερχόταν από την πρώτη του σεζόν (2023/24) στην Παρί Σεν Ζερμέν, όπου είχε σκοράρει μόλις έξι γκολ, συμπεριλαμβανομένων και των αγώνων κυπέλλου. Ένας από τους καλύτερους παίκτες της Γαλλίας ήταν ο Ενγκολό Καντέ, ο οποίος ερχόταν από ένα καθεστώς αυτοεπιβαλλόμενης χειμέριας νάρκης στο πρωτάθλημα της Σαουδικής Αραβίας. Αλλά το θέμα ήταν ότι όλοι είχαν το μυαλό στην άμυνα, σαν εκείνο το κακό πρώτο ημίχρονο στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2022 κόντρα στην Αργεντινή να τους είχε στοιχειώσει. Πίστευαν ότι η λύση για όλα ήταν να μην δεχτούν γκολ.
Η Εκίπ είχε δίκιο: η Γαλλία φοβόταν το ίδιο της το ταλέντο: κατά κάποιο τρόπο το περιφρονούσε. Ακόμα και οι παίκτες της έμοιαζαν να μην πιστεύουν ότι το ταλέντο είναι προσόν. Πριν από τον ημιτελικό εναντίον της Ισπανίας, ο Ραμπιό είχε προκαλέσει τον Γιαμάλ λέγοντας ότι θα έπρεπε να «δείξει πολλά περισσότερα από το ταλέντο του». Ο Γιαμάλ έδειξε το ταλέντο του και η Ισπανία κέρδισε. Και ίσως αυτό ήταν τελικά ένα μάθημα που ο Ντεσάν και η Γαλλία δεν μπορούσε να αγνοήσει.
Σε δύο μόλις χρόνια
Φυσικά, για όσα βλέπουμε τώρα πρέπει να συνυπολογίσουμε την τρομερή παραγωγή παικτών που χαρακτηρίζει το γαλλικό ποδόσφαιρο του καιρού μας. Το γεγονός ότι 99 παίκτες σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο γεννήθηκαν στη Γαλλία και 56 από αυτούς στην περιοχή του Παρισιού κάτι λέει. Αλλά υπάρχουν κι άλλα, ίσως πιο σημαντικά. Το γεγονός ότι, εν τω μεταξύ, ο Ντεμπελέ έχει εξελιχθεί από βαρίδι στη Μπαρτσελόνα σε κατακτητή της Χρυσής Μπάλας, (τη σεζόν 2024/25, σκόραρε συνολικά 36 γκολ, 29 περισσότερα από την προηγούμενη) είναι ενδεικτικό της προόδου κάποιων παικτών σε δυο μόλις χρόνια. Και ο Ολίσε, που κλήθηκε στην εθνική ομάδα για πρώτη φορά μετά το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, προέρχεται τώρα από δύο καταπληκτικές σεζόν στην Μπουντεσλίγκα: 12 γκολ και 15 ασίστ τη σεζόν 2024/25 και 15 γκολ και 19 ασίστ τη σεζόν 2025/26 – η Μπάγερν Μονάχου χάρισε τον Ντεσάν ένα πρωταθλητή. Και ο Κονέ δίνει πράγματα που δυο χρόνια πριν έλειπαν και οι Ντουέ και Μπαρκολά είναι σαφώς πιο έμπειροι και πιο έτοιμοι.
Αλλά η πιο μεγάλη διαφορά στα μάτια μου είναι ότι η Γαλλία δεν φοβάται πια το ταλέντο της. Ας την σταματήσουν οι άλλοι. Η ίδια δεν πρόκειται να τραβήξει χειρόφρενο μόνη της.
Εμβληματικός ΕμΠαπέ
Υπό αυτό το πρίσμα ο ΕμΠαπέ είναι ο πιο εμβληματικός της ποδοσφαιριστής. Μετά από μια παράξενη χρονιά με την Ρεάλ Μαδρίτης, όπου σκόραρε πολύ χωρίς να κερδίσει τίποτα, πήφε στην Εθνική για να βρει την χαρά του παιγνιδιού παίζοντας. Δεν έχει ανάγκη από μηχανισμούς, οδηγίες, τρόπους, πλάνα κτλ. Θέλει απλά την μπάλα. Κι όταν με αυτή στα πόδια επιταχύνει χαίρεται. Κι εσύ χαίρεσαι να τον βλέπεις. Και να αναρωτιέσαι πάντα έτσι όπως παίζει με το χειρόφρενο λυμένο ποιος θα τον σταματήσει…
Πηγή: Karpetshow
