Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Ο ΠΑΟΚ θα πάρει το πρωτάθλημα, σε μία από τις ερχόμενες τρεις Κυριακές του Απριλίου. Σε μία, σε δύο, σε τρεις, εάν το περιμένεις επί 34 χρόνια, μικρή διαφορά κάνει. Σημαντικό είναι, ότι θα συμβεί. Το πιο πιθανό, έτσι όπως το βλέπω, είναι να συμβεί μία Κυριακή πριν το Πάσχα. Όταν θα τελειώσει, κατά τις εννέα, ο αγώνας με τον Λεβαδειακό στην Τούμπα. Θα ‘χει κι ένα συμβολισμό, τότε. Μετά βαίων και κλάδων, που λένε.
Ακόμη και τότε, ή όποτε άλλοτε φτάσει η εκρηκτική στιγμή της χαράς, ο ΠΑΟΚ οφείλει να δείξει αυτό που δείχνει με απίθανη συνέπεια εφέτος, από τον Αύγουστο ως και σήμερα, η ομάδα. Συμπεριφορά αληθινού πρωταθλητή. Είμαι βέβαιος πως το κλαμπ και ο κόσμος θα το κάνουν. Αυτοί θα έχουν τον πρώτο λόγο, το κλαμπ και ο κόσμος, εκείνη την ημέρα. Η ομάδα τη δική της δουλειά, πρακτικά την έχει ολοκληρώσει.
Το πρωτάθλημα τελειώνει στις 5 Μαίου. Αλλ’ η ζωή δεν τελειώνει στις 5 Μαίου, το ποδόσφαιρο δεν τελειώνει στις 5 Μαίου, η ζωή στο ποδόσφαιρο δεν τελειώνει μ’ ένα πρωτάθλημα στις 5 Μαίου. Δεν τελειώνει καν, μ’ ένα νταμπλ στις 11 Μαίου. Της ΑΕΚ, πέρυσι της έκατσε το πρωτάθλημα. Κι όταν ήλθε η ώρα του τελικού στο κύπελλο, τη βρήκε σε χάνγκοβερ. Ο ΠΑΟΚ κατακτά, τούτη τη χρονιά, το πρωτάθλημα. Εάν παίξει τελικό στο κύπελλο, και εκεί ξέρει τι πρέπει να κάνει. Τη διαφορά. Όχι στο, πάντοτε αστάθμητο σ’ ένα τελικό, αποτέλεσμα. Τη διαφορά, στην προσέγγιση. Στη σοβαρότητα. Στη νοοτροπία.
Κάθε νίκη του ΠΑΟΚ, απ’ όσες του μένουν ώσπου να βγει πρωταθλητής, τον πηγαίνει (από το σήμερα) όλο και πιο κοντά στο αύριο. Το σήμερα έχει γλύκα, έχει προσμονή, έχει ευφορία. Το αύριο έχει δουλειά, έχει τόλμη, έχει όραμα. Προπάντων, χρειάζεται να έχει σχέδιο. Εάν ακόμη νοούνται στο ποδόσφαιρο (και δεν έχουν μπασταρδευτεί, δια της παγκοσμιοποιήσεως, οι) διακριτές «εθνικές φιλοσοφίες», το σχέδιο του ΠΑΟΚ είναι της ιταλικής σχολής.
Οι Ιταλοί κηρύσσουν πως τα αγόρια είναι για να ξαμολιούνται, αχαλίνωτα, μπροστά. Υποστηριζόμενα στα νώτα τους όμως, από άνδρες. Το βλέπουμε στον ΠΑΟΚ, όταν ξαμολιούνται μπροστά ο Λέο Ζαμπά, ο Λημνιός, ο Ακπομ, ο Σβιντέρσκι, ακόμη και ο Πέλκας. Για κάθε Λέο Ζαμπά ωστόσο, πίσω υπάρχει ένας Λέο Μάτος. Για κάθε Λημνιό, ένας Βιεϊρίνια. Για κάθε Ακπομ, ένας Μπίζεσβαρ. Για κάθε Σβιντέρσκι, ένας Σάχοφ. Για κάθε Πέλκα, ένας Μαουρίσιο. Κι ο κάθε Πασχαλάκης που ηλικιακά είναι άντρας αλλά ποδοσφαιρικά παραμένει νειάτο, ευτυχεί μ’ ένα Βαρέλα ή μ’ ένα Κρέσπο μπροστά του. Πολύ περισσότερο, μ’ ένα τάντεμ Βαρέλα+Κρέσπο.
Το καλοκαίρι επιστρέφει ο Κουλούρης που προς το παρόν «γράφει» 23 γκολ και 4 ασίστ σε 31 παιγνίδια με τον Ατρόμητο. Επιστρέφει ο Λάμπρου που έχει 8 γκολ και 7 ασίστ σε 22 παιγνίδια με τη Φορτούνα Σίταρντ. Δημιουργείται, στους σέντερ-φορ και στους ακραίους, η ιδέα μιας φρόντλαϊν-όνειρο. Αλλά και πιο πίσω, ο Γιαννούλης που επέστρεψε τον χειμώνα «τρέχει» στη σεζόν με 5 ασίστ σε 28 παιγνίδια. Ο Μιχόεβιτς, και η μάχη της επιβίωσης είναι πιο ζόρικος πρωταθλητισμός από το κυνήγι της πρωτιάς, ήδη «γράφει» εφέτος στον ΟΦΗ 25 παιγνίδια.
Επιτυχία για τον ΠΑΟΚ θα είναι να ξεκινήσει η επόμενη περίοδος, ενδεχομένως η περίοδος της πολυπόθητης πρώτης συμμετοχής σε όμιλο Τσάμπιονς Λιγκ, και να ‘ναι ίδιο το επιτελείο, ίδιος ο βασικός κορμός, ανανεωμένα και φρέσκα (σε σχέση με τον όποιον Χατσερίδη, Τόσκα, Ρέι, Μίσιτς) τα μπακ-απ. Φρέσκα, και κατά προτίμησιν ελληνικά. Ωστε να βγάζει νόημα, και η επένδυση στην ακαδημία. Εκεί ο ΠΑΟΚ έχει εδραιώσει πανελλήνια κυριαρχία, και πολύ καλά κάνει να την προβάλλει. Τους τίτλους, ή το πόσους διεθνείς δίνει κάθε φορά στον Νικοπολίδη, στον Γκούμα, στον Κεχαγιά. Αλλ’ η καλύτερη προβολή, είναι η προαγωγή. Το νόημα της επένδυσης είναι, να πάψει ο ΠΑΟΚ να πληρώνει πανάκριβα βιογραφικά.
Πηγή: Sport DNA
