Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Ας δώσουμε, δίχως τσιγκουνιές, την καλή κουβέντα εκεί που αξίζει. Η πρεμιέρα της post-season στη Σούπερ Λιγκ, κύλησε ομαλά. Το όλο σύστημα για την επανεκκίνηση, λειτούργησε με σοβαρότητα. Αυτά που έπρεπε να τηρηθούν, παντού τηρήθηκαν. Το πρόσημο στη γενική εικόνα, αναμφισβήτητα είναι θετικό. Η αναβολή του αγώνα στην Ξάνθη θα μπορούσε ν’ αποφευχθεί, αλλ’ οπωσδήποτε δικαιολογείται. Τα έξι ματς (στα οποία μπήκαν κι έπαιξαν κοντά διακόσιοι ποδοσφαιριστές) έφεραν δύο, μόλις δύο, μυϊκούς τραυματισμούς. Αραμπούλι και Μόρας. Ενα αποδεκτό ποσοστό. Μαζί, τα έξι ματς έφεραν και το να πέσουμε με τα μούτρα ξανά στις ποδοσφαιρικές αναλύσεις. Μια απόδειξη, πόσο μας είχε λείψει η συζήτηση.
Η μέση ποιότητα κυμάνθηκε στον αναμενόμενο πήχυ, ή και λίγο πιο πάνω. Πάντως, όχι κάτω από τον πήχυ. Το compilation της αγωνιστικής, ένα βίντεο-περίληψη της δράσης, θα ήταν σύντομο μεν, τουλάχιστον αξιοπρεπές δε. Είδαμε ωραίες εικόνες, είδαμε ανατροπές, είδαμε δύσκολα γκολ, είδαμε θεαματικά φάουλ-γκολ, είδαμε γκολ με συνεργασίες, πλαγιοκοπήσεις, ασίστ. Οι καλοί πριν τον ιό, παίκτες και ομάδες, είναι καλοί και μετά τον ιό. Αυτό δεν αλλάζει. Οι συνθήκες όμως, υγειονομικές και λοιπές, κάνουν να έχουν τα παιγνίδια μόνο μακρινή σχέση με τα αντίστοιχά τους της κανονικής περιόδου.
Ο Πανιώνιος ηττήθηκε δύο φορές από τον Βόλο, τώρα νίκησε. Εδώ είμαστε! Η Νέα Σμύρνη έχει την ψυχή της, έχει τη φανέλα της, έχει τον Λεωνίδα (Βόκολο), έχει το εκκλησάκι της μεσοτοιχία με το γήπεδο (τον Αγιο Ανδρέα). Λεφτά δεν κυκλοφορούν, καιρό τώρα. Η ομάδα είναι στα σωληνάκια, αλλά το γκρουπ θέλει να ζήσει, τόσο που μπαίνει ένα γκολ κι όλοι γίνονται το κουβάρι-εφιάλτης του κυρίου Τσιόδρα. Πάνε να γράψουν την ιστορία της πιο αντρικής απόδρασης/επιβίωσης στα χρονικά του ελληνικού πρωταθλήματος. Φυσικά θα ήταν αγχολυτικό και ξεκούραστο, να γινόταν με μη-δράση (άρα μη-υποβιβασμούς) και αναδιάρθρωση. Δεν θα γίνει, έτσι. Εάν γίνει, θα είναι όχι το πιο λαμπερό (όσο τα Κύπελλα και οι Ευρώπες) αλλά το κορυφαίο επίτευγμα των 130 ετών από το 1890. Και μπορεί για μπόνους στο τέλος, να έλθει κι ο Αη Βασίλης κατακαλόκαιρο από την Ωκεανία! Είναι η γειτονιά στην οποίαν έχουμε το χούι να πιστεύουμε σε διάφορα τρελά κι απίθανα…
Επιστρέφοντας στην πραγματικότητα. Για να πάμε και στα…πιο εμπορικά από τον Πανιώνιο. Ο Αρης είχε ισοπαλία/ήττα με τον ΟΦΗ στην κανονική περίοδο, τώρα νίκησε. Ο Αστέρας είχε ισοπαλία/ήττα με την ΑΕΛ, τώρα νίκησε. ΑΕΚ-Παναθηναϊκός έκαναν από μία νίκη, τώρα έφεραν ισοπαλία. Λαμία-Παναιτωλικός είχαν φέρει δύο ισοπαλίες, τώρα η Λαμία νίκησε. Τίποτα δεν είναι ίδιο, που λένε. Μονάχα στην Τούμπα “επαναλήφθηκε” το αποτέλεσμα. Ο Ολυμπιακός είναι η Μπάγερν της Ελλάδας. Απαράλλακτος, πριν και μετά. Στέρεη ομάδα, ξέρει να γεμίζει το τερέν, με διακριτούς ρόλους. Ο κάθε παίκτης προσπορίζεται ατομική υπεραξία, από την ποδοσφαιρική αξία του γκρουπ. Εχουν αρμονία και ισορροπία, έχουν την προσήλωση και την πείνα που είχε πέρυσι και πρόπερσι ο ΠΑΟΚ, δεν θα ήταν υπερφίαλο να πιστεύουν ότι μπορούν να το κάνουν αήττητοι.
Πέρυσι, ο ΠΑΟΚ ήταν ακαταμάχητος κι ο Ολυμπιακός τον ανταγωνίστηκε ως τον Φεβρουάριο. Υστερα, το κλαμπ-Ολυμπιακός έβγαλε μικροψυχία απέναντι στην υπεροχή και στο επίτευγμα του ΠΑΟΚ. Μόνον ο Πέντρο Μαρτίνς στον πορτογαλικό Τύπο θυμάμαι, αποδέχθηκε και συνεχάρη. Εφέτος, ο Ολυμπιακός είναι καλύτερος και ο ΠΑΟΚ άντεξε ως τον Φεβρουάριο να τον ανταγωνίζεται. Το περιβάλλον στη χώρα σήμερα, το πρώτο που έχει ανάγκη είναι ένα ΠΑΟΚ με κουράγιο να πάρει τον άλλο δρόμο. Ν’ αποδεχθεί και να συγχαρεί τον Ολυμπιακό. Θα ήταν ένα μικρό βήμα προς τον πολιτισμό. Οσο μικρό, το χρειαζόμαστε. Διότι συγχρόνως θα ήταν ένα γιγαντιαίο άλμα υπέρβασης, πάνω από το δηλητηριώδες νέφος της περιρρέουσας ατμόσφαιρας.
Επειτα πράγματι, όταν φτάσει η στιγμή, ας πιάσουν στον ΠΑΟΚ τη σκούπα ή ό,τι άλλο απαραίτητο. Γιατί ο ΠΑΟΚ μπορεί σε μια χρονιά να βγει δεύτερος, πρώτος, πέμπτος. Αλλά δεν μπορεί ποτέ, να είναι αδιάφορος στα μάτια όποιου τον βλέπει. Ο,τι είδαμε από ΠΑΟΚ μες στη σεζόν, ήταν τα ματς με τον Αγιαξ. Λόγω κεκτημένης ταχύτητας. Και του κινήτρου για όμιλο Τσάμπιονς Λιγκ. Εκτοτε, τις περισσότερες νίκες ο ΠΑΟΚ τις κατάφερε με τον όγκο του μεγέθους του, όχι με αληθινή ποιότητα του ποδοσφαίρου του. Δίχως την ατόφια ποιότητα μες στο ποδόσφαιρό του, μετά τις Γιορτές μπήκε σε τούτη τη σταθερά φθίνουσα πορεία. Πληρότητα συναισθημάτων, εφέτος ο κόσμος του ΠΑΟΚ μόνον κατ’ εξαίρεσιν, μόνον αποσπασματικά, ένιωσε. Σε διαστήματα αγώνων. Ή σε νίκες, από ενεργοποιημένα αντανακλαστικά της μιας βραδυάς. Ο κανόνας είναι, το ανικανοποίητο.
Πηγή: Sport DNA
