Για τον Γιόνας Βαλαντσιούνας είναι πάντα Τετάρτη

Του Παύλου Δεπόλλα

Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη μαθήματα χορού. Πέμπτη και Παρασκευή προπονήσεις μπάσκετ.

Αυτή ήταν η καθημερινότητα για τον μαθητή Δημοτικού, Γιόνας Βαλαντσιούνας, εκτός σχολικών ωρών. Μία Τετάρτη την κοπάνησε από την σχολή όπου μάθαινε με άλλα παιδάκια να χορεύει. Ήθελε, απλώς, να παίξει μπάσκετ.

Η μητέρα του μυρίστηκε την κοπάνα. Τον βρήκε στο γήπεδο, τον πήρε σηκωτό. Και την επόμενη μέρα, Πέμπτη, τον πήγε πάλι για χορό. Μη και δεν αναπληρώσει τη χαμένη μέρα, δηλαδή…

Επικράτησε βέβαια η σφοδρή του επιθυμία για την καλαθοσφαίριση. Κι ας μην ήταν, αρχικά, διασκεδαστική στα μάτια των συγγενών του. «Σιγά μη γίνεις επαγγελματίας μπασκετμπολίστας», είχε ακούσει να του λένε στη χώρα όπου όλα τα ψηλά παιδιά διαλέγουν την… πορτοκαλί κατεύθυνση. «Τουλάχιστον θα διασκεδάζεις περισσότερο χορεύοντας, θα ασχολείσαι με κάτι που έχει χάρη».

Έχετε… χάρη, κυρία Ντανούτε και λοιποί συγγενείς, που σας έκανε έστω για μερικούς μήνες το χατίρι ο μικρός. Ο δικός του έρωτας ήταν το αγαπημένο σπορ των περισσότερων συμπατριωτών του –και έκανε το πάθος του επάγγελμα. Προσοδοφόρο. Και διασκεδαστικό, πρώτα απ’ όλους για τον ίδιο.

Δεν πέρασαν άλλωστε παρά λίγα χρόνια, μέχρι να σαρώσει κάθε Χρυσό μετάλλιο σε επίπεδο μικρών Εθνικών ομάδων. Μικρός πήγε και στο ΝΒΑ. Για να μείνει. Κόντρα ακόμα και στο άλλο χρυσάφι, ως προς τις προτεινόμενες οικονομικές του αποδοχές, που του προσέφερε το καλοκαίρι του 2025 ο Παναθηναϊκός, φέρνοντάς τον και στην Ελλάδα.

Ένας από τους καλύτερους σέντερ της σύγχρονης εποχής, ακόμα και του ΝΒΑ για ένα φεγγάρι, ο Βαλαντσιούνας “μετέφρασε” στο ξύλινο δάπεδο τις κινήσεις που έμαθε στην προαναφερθείσα σχολή. Χορευτής του… λόου ποστ, ικανός να σκοράρει με διάφορους τρόπους, ικανότερος ριμπάουντερ.

Μέσα στα χρόνια, είδε ουκ ολίγους (άλλους) Ευρωπαίους σέντερ να τον… προσπερνούν και να γίνονται καλύτεροι παίκτες. Πιο επιδραστικοί, με μεγαλύτερο εύρος στο παιχνίδι τους. Όπως ο Νίκολα Γιόκιτς, του οποίου κατέληξε εν τέλει ρεζέρβα στο Ντένβερ. Δεν λογίζεται καν ο καλύτερος Λιθουανός, εν τη… παρουσία του Ντομάντας Σαμπόνις.

Είναι όμως αυτός που σε προχωρημένη ηλικία κάνει πρωταθλητισμό στο ΝΒΑ, ενόσω πίσω στην Ευρώπη κάποιοι ξεροσταλιάζουν για πάρτη του.

Στοίβες τα… φέρετρα και τα μετάλλια

Το «Jonas» είναι το πιο συνηθισμένο όνομα που παίρνουν τα αγοράκια στη Λιθουανία. Σε αντίθεση όμως με σχεδόν όλες τις υπόλοιπες χώρες, σε αυτήν της Βαλτικής δεν έχει να κάνει με τον Ιωνά. Οι Λιθουανοί Γιόνας δεν σχετίζονται με τον προφήτη της Παλαιάς Διαθήκης που τον κατάπιε ένα κήτος –αλλά με τον (αρχιερέα του Δεύτερου Ναού γύρω στο 400 π.Χ.) Γιοάναν, το οποίο εξελίχθηκε στο «Ιωάννης». «Δώρο Θεού», στην παραδοσιακή του μετάφραση. Στην ακριβέστερη (μετάφραση), «ο Γιαχβέ/Θεός είναι γενναιόδωρος».

Ο Γιόνας Βαλαντσιούνας γεννήθηκε στις 6 Μαΐου 1992 στη μικρή πόλη Ουτένα και ως τινέιτζερ κιόλας αποδείχθηκε μπασκετικά γενναιόδωρος, χαρίζοντας μετάλλια στις διάφορες Εθνικές Λιθουανίας… Under. Πρώτα βέβαια, ο γιος του Γιόνας Βίλκας και της Ντανούτε Βαλαντσιουνιένε έριξε τους χορούς του.

Παιδί της μαμάς, με την οποία μεγάλωσε και της οποίας κράτησε το επώνυμο, πήρε από τον κωπηλάτη μπαμπά το (ίδιο) όνομα και τις ευρείες πλάτες. Το ότι έριξε νωρίς μπόι δεν τον βοήθησε μονάχα να ξεχωρίσει στις σάλες του «krepšinis», όπως λένε στην πατρίδα του το δημοφιλέστατο άθλημα με το οποίο ασχολήθηκε. Τον βοήθησε και να στοιβάζει φέρετρα στην καρότσα φορτηγού, δουλεύοντας δίπλα στον θείο του στο χωριό τους.

Ο μπάρμπας μετέφερε κάσες από το εργοστάσιο που παρασκευάζονταν στα κατά τόπους νεκροταφεία. Εκείνος κουβαλούσε τα φέρετρα που προορίζονταν για ενηλίκους, ο ανιψιός του τα παιδικά. Έκανε μπράτσα, και φτυαρίζοντας το χιόνι τον χειμώνα και κουρεύοντας το γκαζόν την άνοιξη. Τα καλοκαίρια, από τα γυμνασιακά του μάλιστα χρόνια, ήταν αφιερωμένα στις Εθνικές. Και στο σάρωμα κάθε διοργάνωσης. Δεκαπεντάχρονος, άρτι θριαμβεύσας σε ένα Ευρωπαϊκό Ολυμπιακό Φεστιβάλ Νεότητας στη Σερβία, ήρθε και στην Ελλάδα. Για το Ευρωμπάσκετ U16 στην Κρήτη. Ακόμα δεν έπαιζε πολύ. Ίσως και γι’ αυτό να έμεινε (sic) στο τρίτο σκαλί του βάθρου! Την καλύτερη εμφάνισή του πάντως την είχε κάνει απέναντι στη διοργανώτρια ομάδα, η οποία είχε στις τάξεις της τον Δημήτρη Κατσίβελη.

Αποκτώντας στάτους βασικού στις μικρές Εθνικές, τις παγίωσε στην κορυφή: Χρυσό το επόμενο θέρος στο Ευρωπαϊκό Παίδων της Ιταλίας, ως MVP της διοργάνωσης. Χρυσό και στο Ευρωπαϊκό Εφήβων (U18) επί πατρίων εδαφών το 2010, ως MVP της διοργάνωσης –και με 31 πόντους και 13 ριμπάουντ στον Τελικό με τη Ρωσία.

Παγκόσμιο το 2011 σε επίπεδο U19; Πάλι “Χρυσός” ο φίλος μας, με 36άρα στον Τελικό με τη Σερβία στη Ρίγα. Φυσικά, πολυτιμότερος παίκτης της διοργάνωσης. Πρώτος σκόρερ, πρώτος ριμπάουντερ, πρώτος μπλοκέρ. Ένα κράμα δύναμης και τεχνικής, ύψους πλέον 211 εκατοστών.

Είχε γίνει άντρας πριν την (βιολογική) ώρα του. Από 14 ετών παιδί μόνος του στο Βίλνιους, μακριά από την αγαπημένη του μητέρα. Αναδείχθηκε διασυλλογικά στην Πέρλας, δηλαδή τη θυγατρική της Λιέτουβος Ρίτας. Κανονικό μαργαριτάρι, προωθήθηκε στην τελευταία μεσούσης της περιόδου 2009-2010 και πανηγύρισε αμέσως Πρωτάθλημα απέναντι στη Ζαλγκίρις! Έπρεπε να φτάσουμε στο 2022 για να ξαναχάσει τα εγχώρια πρωτεία ο σύλλογος από το Κάουνας.

Καλοί τρόποι, κακό τάιμινγκ

Φως φανάρι ότι το μέλλον του ήταν στο ΝΒΑ. Άρχοντας του ποστ, ρόλαρε επίσης γρήγορα προς το καλάθι μετά τα δυνατά σκριναρίσματά του. Έκτη αίσθηση στο ριμπάουντ. Και στο επιθετικό. Με τα σημερινά δεδομένα, παλαιάς κοπής ψηλός. Ακόμη όμως δεν είχαν γίνει της μόδας οι 7-footers που βαράνε τρίποντα στην άλλη άκρη του Ατλαντικού.

Έμαθε και από δαύτα, όταν του ζητήθηκε. Αυτό που είχαν δει όμως το 2011 οι Ράπτορς και τον επέλεξαν πέμπτο στο ντραφτ ήταν ένα πλήρες πακέτο σέντερ. Που κυριαρχούσε στις ρακέτες, δίχως να διαθέτει ιδιαίτερο όγκο. Με τις καλές τοποθετήσεις του, με το footwork, πάντα με τις κινήσεις του στο ποστ.

Έμεινε έως το 2012 στη Ρίτας. Δοκιμάστηκε σε τοπ διοργανώσεις. Στη VTB League με τους τοπ ρωσικούς συλλόγους, στην Ευρωλίγκα, όπου πέρασε με την ομάδα του στη β’ φάση των ομίλων, στο EuroCup, όπου ψηφίστηκε στην κορυφαία πεντάδα. Έφτασε στο Final 4, τερμάτισε τρίτος με τη νίκη στον μικρό Τελικό επί της Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης του κόουτς Γιούρε Ζντοβτς και του Πατ Μπέβερλι (οι οποίοι ξανάσμιξαν το 2025 στον ΠΑΟΚ), έφυγε για το ΝΒΑ.

Στο Τορόντο η επιλογή του άγνωστου Λιθουανού ψηλά στο ντραφτ είχε προκαλέσει μούδιασμα. Οι «πτερόσαυροι» είχαν υποχωρήσει στα χαμηλά πατώματα της Ανατολής μετά την αποχώρηση του Κρις Μπος για το Μαϊάμι και ο κόσμος ήλπιζε σε κάποια οικεία φυσιογνωμία από το κολεγιακό Πρωτάθλημα, ώστε να ελπίζει ξανά τουλάχιστον σε πορείες πλέι οφ.

Δεν άργησε ο τύπος με το μακρύ δυσπρόφερτο επώνυμο να τους πάρει με το μέρος του. Και τους οπαδούς αλλά και τους αστέρες των Ράπτορς.

Ο ΝτεΜαρ ΝτεΡόζαν “έμεινε”, όταν διαπίστωσε ότι ο νεαρός Ευρωπαίος ήξερε περισσότερα πράγματα γύρω από την αμερικανική ραπ σκηνή από τους περισσότερους συμπαίκτες του. Έκανε φιλότιμη προσπάθεια να μάθει την slang, ώστε να μην κομπιάζει στους διαλόγους στα αποδυτήρια, δέχτηκε με το χαμόγελο στα χείλη τα πρώτα καψώνια.

Δεν ήταν όμως ένας συνηθισμένος ρούκι. Ντεμπούταρε με νταμπλ-νταμπλ σε ένα ματσάκι με τους Πέισερς και έκτοτε, για πολλά-πολλά χρόνια, είδηση θα ήταν, όταν δεν είχε διπλά νούμερα σε πόντους και ριμπάουντ. Αμέσως βασικός, στην χρονιά που μνημονεύεται πλέον στο Τορόντο ως εκείνη της έναρξης της συνεργασίας του ΝτεΡόζαν με τον Κάιλ Λάουρι. Το περιφερειακό δίδυμο που θα φέρει τον οργανισμό στην κορυφογραμμή του ΝΒΑ. Ο δεύτερος θα είναι ‘κεί και στον μονάκριβό του τίτλο το 2019.

Ο Λιθουανός έμεινε μαζί τους μέχρι το συγκεκριμένο έτος, μα αποχώρησε στο ξεκίνημά του. Ίσα… για να μην στεφθεί και ο ίδιος Πρωταθλητής. Ενδιάμεσα, εξελίχθηκε σε έναν από τους σταθερότερους σέντερ της λίγκας.

Ο δεύτερος Ράπτορ και με νταμπλ-νταμπλ στο ντεμπούτο του σε αγώνα της ποστ σίζον (17 π. και 18 ρ. παρακαλώ) μετά τον Τρέισι ΜακΓκρέιντι, πίσω στο 2014. Το 2015 έβγαλε τη σεζόν ως ο δεύτερος ευστοχότερος ΝΒΑer σε επιθέσεις από το ποστ, πίσω από τον συμπατριώτη του, τον Ντονάτας Μοτιεγιούνας!

Υπέγραψε νέο συμβόλαιο 64 εκατ. ευρώ, έφτασε στους ανατολικούς τελικούς. Δούλεψε το αμυντικό του παιχνίδι και έγινε καλύτερος μπλοκέρ, έμαθε να σπάει την μπάλα προς τα έξω και να δίνει γενικώς περισσότερες τελικές πάσες. Στάλθηκε όμως στο Μέμφις τον Φεβρουάριο του ’19 και δεν φόρεσε “χρυσό δαχτυλίδι” λίγους μήνες αργότερα.

Από τον Λιν στον Πικουλίν

Ναι, αλήθεια είναι ότι στα μεγάλα ματς δεν ήταν ο συνεπέστερος παίκτης. Ακόμα μεγαλύτερη αλήθεια ότι το βασικό του αντάλλαγμα από τους Γκρίζλις, ο Μαρκ Γκασόλ, αποδείχθηκε το missing piece στη φροντ λάιν του Νικ Νερς. Αν πάντως δεν είχε υποστεί έναν από τους σπάνιους τραυματισμούς του, βασικά εκείνον που τον κράτησε πρώτη φορά για μεγάλο διάστημα εκτός δράσης (όχι τίποτα τρομερό, επέμβαση στον αριστερό αντίχειρα), ο Βαλαντσιούνας πιθανόν να μην είχε γίνει τρέιντ.

Έγινε. Είδε τον Ισπανό σέντερ και τον γκαρντ Τζέρεμι Λιν (που πήγε στο Τορόντο έξι μέρες μετά τη δική του αποχώρηση) να πανηγυρίζουν Πρωτάθλημα, δίχως καλά-καλά να γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα στο νέο τους περιβάλλον. Έκλεισε τη σεζόν 2018-2019 με 20 πόντους μέσο όρο (!) στις 19 εμφανίσεις του με τους Γκρίζλις. Μέσους όρους σε επίπεδα πολύ πάνω του νταμπλ-νταμπλ είχε και στις δύο επόμενες (και ολόκληρες) χρονιές του με τις «Αρκούδες».

Έφτασε να κατεβάζει 12.5 ριμπάουντ το 2020-2021, βοηθώντας τα μάλα ώστε το Μέμφις να επανεμφανιστεί σε ποστ σίζον. Σταθερός στο να πηγαίνει (να τον… πηγαίνουν, αν θέλετε) σε συλλόγους μικρομεσαίου στάτους και πάντως όχι μεγάλων εμπορικών αγορών, συνέχισε στη Νέα Ορλεάνη.

Δύο προκρίσεις σε πλέι οφ μαζί του οι Πέλικανς, ένας αποκλεισμός στα play-ins. Έφυγε ο Λιθουανός, τους πήρε η κάτω βόλτα.

Παράλληλα, όλα αυτά τα χρόνια πιστός στρατιώτης της Εθνικής του. Με την Ανδρών δεν γινόταν να σαρώνει τα πάντα, όπως έκανε ως Παις, Έφηβος, Νέος. Ακόμα και σε αυτήν πάντως χάρισε back to back μετάλλια σε Ευρωμπάσκετ. Τα Αργυρά του 2013 και του 2015. Στη δεύτερη περίπτωση, στη διοργάνωση της οποίας η τελική φάση έλαβε χώρα στη Λιλ της Γαλλίας, ψηφίστηκε και στην καλύτερη πεντάδα.

Ήταν σειρά του άλλου Γκασόλ, του MVP Πάου, να του στερήσει την κατάκτηση ενός άλλου τίτλου. Έκτοτε ο «Big V» για τους Αμερικανούς δεν ανέβηκε σε άλλο βάθρο. Ήταν όμως εκεί. Πάντα και παντού.

Από το 2011 που συμπεριλήφθηκε πρώτη φορά στη δωδεκάδα, η Εθνική Λιθουανίας έχει δώσει το «παρών» σε έντεκα μεγάλες διοργανώσεις. Πόσες φορές παρέστη σε αυτές η “κολόνα” της; Έντεκα! Σε όλες!

Μεταξύ άλλων, έγινε ο δεύτερος παίκτης μετά το 1994 με τουλάχιστον δύο νταμπλ-νταμπλ σε τρία διαφορετικά Παγκόσμια Πρωταθλήματα. Ο άλλος είναι ο παλιόφιλος Χοσέ Πικουλίν Ορτίθ.

Το σερί του ψηλού από τη Βαλτική σε βάθρα και δη με Τελικούς σε Ευρωπαϊκά σταμάτησε το 2017. Παρότι ήταν ο κορυφαίος ριμπάουντερ της διοργάνωσης (12 μ.ό.), παρότι η παρέα του τερμάτισε πρώτη στον “όμιλο του θανάτου” με Γερμανία, Ιταλία, Ουκρανία, Γεωργία και Ισραήλ… Στους «16», στο πρώτο νοκ άουτ ματς, “σταύρωσε” με την αγκομαχούσα Εθνική μας, του αρνητικού ρεκόρ (2-3) στο δικό της γκρουπ.

Σε ένα ακόμα “do or die” παιχνίδι, ο Βαλαντσιούνας υπολειτούργησε. Θριάμβευσε με 77-64 η Ελλάδα στη ματσάρα του Νικ Καλάθη του Παναθηναϊκού, με τον Γιώργο Παπαγιάννη (που έπαιξε επί σειρά ετών πιο πριν και μετά στο «Τριφύλλι») να κάνει σπουδαία δουλειά στο μαρκάρισμά του. Για τον Γιόνας και τους «Πρασίνους» ωστόσο ακολουθεί ειδικό κεφάλαιο…

Πάντα υπάρχει ένας Παναθηναϊκός

“Πράσινο” το ντραφτ του 2011, στο οποίο ήταν πέμπτο πικ ο Βαλαντσιούνας. Στο Νο.2 ο Ντέρικ Γουίλιαμς του Παναθηναϊκού στη σεζόν 2022-2023. Στο Νο.3 ο Ενές Καντέρ, ο οποίος συνδεόταν μεταγραφικά επί κάμποσα καλοκαίρια με τους «Πρασίνους», προτού γίνει το ίδιο με τον Λιθουανό.

Παρεμπιπτόντως, ο Τούρκος της δεδηλωμένης συμπάθειάς του για το «Τριφύλλι» ήταν ο πρώτος σκόρερ και ριμπάουντερ του Ευρωμπάσκετ Παίδων το 2008, το οποίο κατέκτησε ως MVP o Λιθουανός. Σε εκείνο των Εφήβων, στο οποίο τρομοκράτησε επίσης κάθε αντίπαλο (και φόρεσε ξανά Χρυσό μετάλλιο ως ο πολυτιμότερος), πρώτος σκόρερ ήταν ο Ιταλός φόργουορντ, Αλεσάντρο Τζεντίλε. Παίκτης της ελληνικής ομάδας το 2016-2017.

Στο ντραφτ του ’11 συναντάμε στην πρώτη δεκάδα και τον Τζίμερ Φριντέτ, στο Νο.18 τον Κρις Σίνγκλετον, στο Νο.22 τον Κένεθ Φαρίντ, στο Νο.34 τον Σέλβιν Μακ.

Όλοι τους έμελλε να φορέσουν αργά ή γρήγορα την πράσινη φανέλα με το τριφύλλι.

Την αμέσως προηγούμενη σεζόν ο Βαλαντσιούνας είχε εμφανιστεί για πρώτη και τελευταία φορά στην Ευρωλίγκα. Χαϊλάιτ του το “διπλό” με τη Ρίτας μέσα στο ΟΑΚΑ! Είχε 6 πόντους και 7 ριμπάουντ στο 68-67 επί του Παναθηναϊκού. Ακριβώς τα ίδια νούμερα είχε καταγράψει απέναντί του και στο Βίλνιους.

Την αμέσως επόμενη τού ντραφτ σεζόν ο Βαλαντσιούνας είχε συμπαίκτη στη λιθουανική ομάδα τον Ταϊρίς Ράις. Τη μετέπειτα ηγετική φυσιογνωμία των «Πρασίνων». Δίπλα στον αριστερόχειρα Αμερικανό γκαρντ τελειοποίησε τις καταστάσεις πικ εν ρολ. Στο δε ΝΒΑ, το 2018 έγινε ο παίκτης των Ράπτορς με τα περισσότερα νταμπλ-νταμπλ σε πλέι οφ. Έσπασε τότε το ρεκόρ του Αντόνιο Ντέιβις, φυσικά “5αριού” του Παναθηναϊκού στην εποχή ακόμη του «Τάφου του Ινδού».

Σχεδόν… νομοτελειακά, ο άνθρωπός μας έφτασε μια ανάσα από το να φορέσει και ο ίδιος την πράσινη φανέλα. Στις 4 Ιουλίου του 2025 πάτησε Ελλάδα για λογαριασμό του Παναθηναϊκού, επιβεβαιώνοντας μία φήμη που αρχικά φάνταζε να μην εδράζεται σε στέρεες βάσεις.

Ο παίκτης των 13 αγωνιστικών περιόδων στο ΝΒΑ, ο οποίος μόλις μία φορά έπεσε κάτω από τις 60 εμφανίσεις εκεί, στην Ευρώπη; Με πάνω από 13 πόντους μέσο όρο, με κοντά διψήφιο νούμερο και στα ριμπάουντ στην κορυφαία λίγκα του πλανήτη; Που, προσαρμοσμένος στις ανάγκες της εποχής, έχει εντάξει και το τρίποντο στο ρεπερτόριό του;

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος τον έψησε με τα 4 εκατ. ευρώ ετησίως για τρία χρόνια (χώρια τα μπόνους), ο ακόμα περισσότερο ψημένος κόσμος (sic) περίμενε επί ώρες το επικείμενο μεταγραφικό απόκτημα στο «Ελευθέριος Βενιζέλος». Δεν τον είδε τελικά από κοντά. Ούτε εκείνο το βράδυ ούτε στη σεζόν που ακολούθησε.

Ο ψηλός ήρθε να περάσει ιατρικά, δίχως ωστόσο να έχει απεμπλακεί από το συμβόλαιό του στις ΗΠΑ. Οι Κινγκς, στους οποίους είχε καταλήξει μετά από ένα μικρό πέρασμα και από τους Γουίζαρντς, τον είχαν μόλις κάνει τρέιντ στο Ντένβερ. Επιχειρήθηκε κόλπο α λα Βεζένκοφ, το οποίο δεν ευοδώθηκε.

Δίχως πρότερους δεσμούς ο παίκτης με τον σύλλογο από την Ελλάδα που πήγε για το colpo grosso, πολύ περισσότερο με την ομάδα στην οποία ανταλλάχθηκε (τους Νάγκετς) να τον θέλει πραγματικά. Και να τον κρατάει στους κόλπους της εν τέλει ως μπακ απ του Νίκολα Γιόκιτς.

Ο Λιθουανός δήλωσε πιστός στους «Σβώλους» και ρίχτηκε μαζί τους μετά από χρόνια (ο ίδιος) στη διεκδίκηση του τίτλου, παίζοντας πάντως λιγότερο από ποτέ στην καριέρα του. Ενίοτε και καθόλου. Aνεπιτυχής η προσπάθειά του. Άδοξος αποκλεισμός από τη Μινεσότα στον α’ γύρο, παρά το πλεονέκτημα έδρας…

Δεν ξέρουμε αν θα υπάρξει αναθέρμανση της “κατάστασης” με τον Παναθηναϊκό. Αν πάντως εκείνη η 4η Ιουλίου δεν ήταν Παρασκευή αλλά Τετάρτη, ίσως και να είχε ντυθεί από τότε στα πράσινα!