Του Μιχάλη Τσόχου
Ηταν 18 Μαΐου του σωτήριου έτους 2017 και ώρα 22.10, λίγη ώρα δηλαδή μετά την οριστική διακοπή του ματς στη Λεωφόρο ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και τον ΠΑΟΚ όταν σήκωσα το blog μου με θέμα τα όσα είχαν συμβεί στο Παναθηναϊκός – ΠΑΟΚ που διεκόπη εξαιτίας ενός ανόητου που πέταξε κουτάκι μπύρας στο κεφάλι του Ιβιτς. Ξεκινούσε λοιπόν τότε το κείμενο μου ως εξής:
“Ο βλάκας πετάει το κουτάκι της μπύρας στο κεφάλι του Βλάνταν Ιβιτς. Τέλος, δεν υπάρχει τίποτα άλλο, ούτε “ναι, αλλά…”, ούτε τίποτα άλλο, παρά διακοπή του ματς. Δεν είναι μαγκιά στο ποδόσφαιρο να φας το κουτάκι της μπύρας και να σηκωθείς να συνεχίσεις σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Γιατί ο επόμενος θα πετάξει γυάλινο μπουκάλι μπύρας και θα αφήσει και κανέναν στον τόπο. Γιατί ο επόμενος θα πετάξει πέτρα, τούβλο, ότι βρει μπροστά του…
Δεν με ενδιαφέρει αν ο Ιβιτς υπερέβαλε, αν όλο αυτό ήταν μία καλοστημένη παράσταση προκειμένου να διακοπεί το ματς. Δεν το παρακολούθησα, ούτε θα το ακολουθήσω όλο αυτό το σκηνικό, ούτε θα το σχολιάσω (όχι επειδή θα μου κάνει μήνυση ο ΠΑΟΚ αν κράξω), ούτε εγώ θα γίνω γιατρός και θα κάνω την διάγνωση στον Ιβιτς από τον καναπέ μου. Το ξαναλέω ουδόλως με ενδιαφέρει, τι συνέβη από την στιγμή που το κουτάκι της μπύρας βρήκε τον Ιβιτς. Δεν είναι επιχείρημα ρε βλάκα αν το κουτάκι της μπύρας, ήταν άδειο ή γεμάτο, δεν είναι θέμα προς διαπραγμάτευση. Τέλος!”…
Λίγο παρακάτω στο ίδιο κείμενο σημείωνα με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο…
“Αυτή είναι η θέση μου για ότι συνέβη στην Λεωφόρο και δεν θα μου την αλλάξει τίποτα, ακόμη κι’ αν με κάποιο μαγικό τρόπο αποδειχτεί ότι ο Ιβιτς δεν έπαθε απολύτως τίποτα. Δεν με νοιάζει αν έπαθε, ούτε θα το ρισκάρω με το γραπτό μου λόγο να πάθει ο επόμενος…”
Εγραφά τότε λοιπόν ότι δεν αλλάζω άποψη ακόμη και αν αποδειχτεί ότι ο Ιβιτς ΔΕΝ ΕΠΑΘΕ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ.
Λέω λοιπόν, για να έρθω και στο σήμερα, ότι ο Οσκαρ Γκαρθία δεν έπαθε απολύτως τίποτα ή τέλος πάντων του σκίστηκε το κάτω χείλος. Ε, και; τώρα τι πρέπει να πω δηλαδή, ότι το ματς έπρεπε να γίνει κανονικά;
Να υποστηρίξω κι εγώ ότι πρέπει να πούμε σε έναν Ισπανό προπονητή, ο οποίος δουλεύει ένα μήνα στην Ελλάδα, ότι εμείς στην Ελλάδα ως μέρος του τελετουργικού έχουμε να πετάμε ρολά ταμειακής μηχανής στα μούτρα του αντιπάλου προπονητή και ως εκ τούτου αν δεν χτυπήσει πρέπει να κάτσει στον πάγκο να κοουτσάρει και να σκάσει; Λυπάμαι δεν θα μπορέσω, θα αφήσω στους απολύτως ανεξάρτητους και αντικειμενικούς που φέρνουν το καθαρό ποδόσφαιρο στην Ελλάδα να επιχειρηματολογήσουν για το τελετουργικό με τις ταινίες ταμειακής μηχανής που τις ρίχνεις στα μούτρα των αντιπάλων προπονητών…
Αν με ρωτάτε για την ουσία του πράγματος και όχι για το τυπικό. Ναι η ουσία είναι ότι είναι ΑΔΙΚΟ ο ΠΑΟΚ να μην διεκδικήσει αυτό το πρωτάθλημα, για ένα ρολό ταινίας. Απολύτως άδικο και το εννοώ 100% να τιμωρηθεί για έναν ηλίθιο…
Και επίσης το εννοώ ότι είναι διαφορετική περίπτωση του Ιβιτς και διαφορετική του Γκαρθία. Ο νόμος όμως δεν ξέρω αν διαχωρίζει τα κουτάκια μπύρας από τα ρολά ταινίας. Οπως αμφιβάλλω αν ο νόμος ξεχωρίζει το σκίσιμο στο χείλος, από την εκδορά στο τριχωτό του κεφαλιού που ήταν η διάγνωση για τον Ιβιτς. Αλλά αυτό θα το βρει η δικαιοσύνη και οι δικηγόροι.
Για να επιστρέψω στην ουσία και όχι στους τύπους, θα θυμηθώ το εξής: Θυμάμαι τους φίλους του Παναθηναϊκού να αναρωτιούνται αν ήταν άδικο η ομάδα τους να τιμωρηθεί με αφαίρεση βαθμών από δύο πρωταθλήματα (και το περσινό και το φετινό) για τον ηλίθιο που πέταξε κουτάκι μπύρας όταν ο ΠΑΟΚ και η ΑΕΚ για τους βανδαλισμούς στον τελικό του Βόλου και τους δεκάδες τραυματίες, σφαγμένους και με ανοιγμένα κεφάλια οπαδούς, τιμωρήθηκαν όχι με αφαίρεση βαθμών, αλλά με κεκλεισμένων των θυρών. Αδικο ήταν σίγουρα και εκείνο, αφού στα μάτια κανενός λογικού ανθρώπου οι βανδαλισμοί, οι σφαγές και η εκτός ελέγχου βία με συμπλοκές στις κερκίδες εκατοντάδων ανθρώπων δεν μπορεί να είναι λιγότερο σοβαρό παράπτωμα από την ρίψη ενός κουτιού μπύρας. Για τον νόμο όμως ήταν πολύ μικρότερο παράπτωμα και προέβλεπε πολύ μικρότερη ποινή.
Τότε θυμάμαι λοιπόν να διαβάζω στα σχόλια των φίλων του ΠΑΟΚ και της ΑΕΚ ή στα κείμενα των δημοσιογράφων, ότι ακόμη και αν τα όσα έγιναν στο Βόλο μία εβδομάδα πριν το κουτάκι μπύρας στη Λεωφόρο ήταν πολύ χειρότερα, ο νόμος δεν προέβλεπε αφαίρεση βαθμών για τα του Βόλου, αλλά προέβλεπε για το κουτάκι μπύρας.
Οπως τότε διάβαζα από φίλους του Παναθηναϊκού ή από δημοσιογράφους κείμενα για άδειο κουτάκι μπύρας και όχι γεμάτο, τώρα διαβάζω για ξετυλιγμένο ρολό ταινίας και όχι κλειστό…
Οπως επίσης θυμάμαι από αυτούς που τώρα ξαπλώνουν κάτω και υποφέρουν και τρέχουν στα νοσοκομεία τον προπονητή τους, ότι όταν ο Γιάννης Αναστασίου έδεσε το μάτι του και συνέχισε να κοουτσάρει κανονικά στο Καραϊσκάκη, να τον χλευάζουν ως θεατρίνο και ηθοποιό που δημιουργεί κλίμα για έναν καφέ που έφαγε…
Πάνω κάτω είναι οι ίδιοι που δεν είδαν να συμβαίνει τίποτα στην Ριζούπολη και ότι το ποδόσφαιρο είναι αντρικό άθλημα και συμβαίνουν αυτά…
Παρεμπιπτόντως βλέπω τώρα φίλους του Παναθηναϊκού ή και δημοσιογραφικά κείμενα να αναφέρουν πόσο παντελονάτος ήταν ο Παναθηναϊκός που κάθισε και έπαιξε στη Ριζούπολη ή που συνέχισε το ματς μετά τον καφέ στον Αναστασίου και πόσο διαφορετικός είναι από τους άλλους και θυμάμαι τότε να ξεπατώνουν την διοίκηση που δεν προστάτευσε την ομάδα και δεν την πήρε να φύγει όπως έκανε ο κυρ Σάββας στην Τούμπα.
Οπως επίσης θα ήθελα να ξέρω την άποψη των φίλων της ΑΕΚ. Αυτών που πέρυσι χλεύαζαν τον ΠΑΟΚ και τους φίλους του που πανηγύριζαν την κατάκτηση του Κυπέλλου και φώναζαν ότι οι ίδιοι δεν θέλουν κανένα τέτοιο τρόπαιο. Θέλω να δω λοιπόν τους φίλους της ΑΕΚ στο ενδεχόμενο να πάρουν το φετινό πρωτάθλημα με τον δεύτερο και τον τρίτο της βαθμολογίας να έχουν χάσεις στις δικαστικές αίθουσες 3 βαθμούς έκαστος και ο ένας από τους δύο να έχει χάσει και ένα ματς στα χαρτιά. Δεν θα το πανηγυρίσουν το πρωτάθλημα, θα πουν ότι δεν το θέλουν, ότι αυτοί θέλουν να παίζουν μόνο μέσα στο γήπεδο, όπως έλεγε και ο Κόκκαλης μέχρι την περίπτωση Βάλνερ στην οποία ξεχάστηκε…
Και φυσικά όλα αυτά δεν εξισώνονται. Τίποτα δεν είναι ίδιο με κάτι άλλο, ούτε το κουτί μπύρας με το ρολό ταινίας, ούτε η Ριζούπολη με τον καφέ του Αναστασίου, ούτε ο τελικός του Βόλου με τα σιφώνια στο ΣΕΦ και το κλειστό του ΟΑΚΑ για να θυμηθώ και το μπάσκετ, ούτε ο Βάλνερ. Τίποτα δεν είναι ίδιο και ασφαλώς τίποτα δεν μπορεί να έχει ακριβώς την ίδια βαρύτητα με κάτι άλλο, όμως οι συμπεριφορές αρχίζουν να είναι ίδιες, οι αντιδράσεις όμοιες, οι λογικές όταν αφορά την ομάδα μας αλλάζουν άρδην και με επιχειρήματα του τύπου “το κουτάκι της μπύρας ήταν άδειο…”, “το ρολό της ταινίας ήταν ξετυλιγμένο…” δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το διαιωνίζουμε μία κατάσταση και να διασύρουμε το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Πήγε στην Τούμπα ο Ολυμπιακός ψάχνοντας την αφορμή είναι το επιχείρημα. Ασφαλώς υποστηρίζω εγώ. Πήγε και την έψαχνε και το φώναζε κιόλας στις συσκέψεις ότι την ψάχνει την αφορμή κι’ αν του δοθεί θα φύγει. Την βρήκε και μάλιστα κατά ειρωνικό τρόπο με τον προπονητή του να δέχεται αντικείμενο αλά Ιβιτς; Και κατά διαβολικό τρόπο την ταινία την πέταξε οπαδός του ΠΑΟΚ που έχει συλληφθεί για ρίψη φωτοβολίδας και που έχει συλληφθεί ξανά για κατοχή φωτοβολίδας.
Γιατί αλήθεια να είναι μέρος του τελετουργικού κάποιος που έχει κατ’ επανάληψη συλληφθεί να πετάει φωτοβολίδες και αντικείμενα στον αγωνιστικό χώρο. Γιατί να είναι στην Τούμπα στο ματς με τον Ολυμπιακό κάποιος που αποδεδειγμένα δεν βάζει μυαλό και προκαλεί πρόβλημα στον ΠΑΟΚ και πόσα καλά ακούγεται το επιχείρημα ότι δεν υπήρχε πρόθεση η ταινία να βρει άνθρωπο του Ολυμπιακού στον πάγκο, όταν την ταινία την έχει πετάξει κάποιος που έχει κοιμηθεί περισσότερες νύχτες σε αστυνομικό τμήμα από όσες στο σπίτι του;
Είναι fair συμπεριφορά από τον Ολυμπιακό; Οχι κατά την άποψή μου. Είναι νόμιμη; Ασφαλώς, τουλάχιστον όσο απολύτως νόμιμη ήταν και του ΠΑΟΚ με τον Ιβιτς στη Λεωφόρο. Είναι fair η υπερασπιστική γραμμή του ΠΑΟΚ ότι άργησε να δηλωθεί ο προπονητής του Ολυμπιακού Οσκαρ Γκαρθία και συνεπώς αυτός τον οποίο πέτυχε το αντικείμενο δεν ξέρουμε ποιός είναι και δεν έπρεπε να είναι στην Τούμπα; Οχι ασφαλώς. Είναι όμως απολύτως νόμιμο να το επικαλείται και να είναι η υπερασπιστική του τακτική αν όντως έχει συμβεί. Οσο παράλογο είναι να τιμωρηθεί ο ΠΑΟΚ για μία ταινία που πέταξε κάποιος, άλλο τόσο παράλογο στην κοινή λογική είναι να μην τιμωρηθεί ο ΠΑΟΚ γιατί ο Οσκαρ Γκαρθία είναι ο κανένας και δεν έπρεπε να είναι στην Τούμπα. Νομικά όμως και τα δύο είναι απολύτως λογικά επιχειρήματα.
Είναι ποδόσφαιρο αυτό που δεν παίζουμε τα ντέρμπι για να χορτάσει ο κόσμος μπάλα, αλλά για να βρούμε την αφορμή του νόμου για να τα διακόψουμε, να τα κερδίσουμε, εκτός γηπέδου; Ασφαλώς και όχι… Είναι δυνατόν πλέον σχεδόν κάθε χρόνο το πρωτάθλημα ή έξοδος στο Τσάμπιονς Λιγκ ή οτιδήποτε άλλο να κρίνεται στις δικαστικές αίθουσες και όχι στους αγωνιστικούς χώρους; Οχι φυσικά.
Αλλά ποδόσφαιρο στην Ελλάδα δεν υπάρχει χρόνια τώρα, κανονικό ποδόσφαιρο όσα χρόνια χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου δεν υπήρξε. Και πλέον είμαι πεπεισμένος ότι το πρόβλημα δεν είναι οι παράγοντες αλλά ΕΜΕΙΣ και μόνο ΕΜΕΙΣ. Εμείς που η βία μας ενοχλεί μόνο όταν έρχεται από άλλους, εμείς που τα πράσινα κουτάκια μπύρας τα βλέπουμε άδεια και τα ρολά ταινίας γεμάτα ή το αντίστροφο, εμείς που το δικό μας μαϊμού πέναλτι το βλέπουμε ανθρώπινο λάθος και του αντιπάλου στημένο. Εμείς που θέλουμε παράγοντα στην ομάδα μας που “να προστατεύει την ομάδα και τα συμφέροντά της” και με αυτό εννοούμε να ελέγχει το παρασκήνιο ο δικός μας και όχι οι άλλοι. Οι παράγοντες άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο, άλλοι με αισχρό και χυδαίο τρόπο και άλλοι με κάλυψη, άλλοι με καταπάτηση των πάντων και άλλοι με μικρολαμογιές, άλλοι με στυλ και άλλοι άκομψα, άλλοι για 7ή 10 χρόνια και άλλοι για ένα ή δύο, είναι αυτοί που τους επιτρέπουμε ΕΜΕΙΣ να είναι.
Ο μόνος τρόπος να αλλάξει το ποδόσφαιρο μας είναι σχεδόν ουτοπικός αλλά είναι και ο μοναδικός. Να το αλλάξουμε εμείς. Εμείς που θα σηκωθούμε να φύγουμε από το γήπεδο όταν η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΟΜΑΔΑ θα πάρει μαϊμού πέναλτι, όταν οι κάφροι της δικής μας ομάδας θα πετάξουν αντικείμενο, κάθε είδους και βάρους, όταν οι κάφροι της δικής μας ομάδας θα πλακωθούν, όταν θα χτυπάμε αλύπητα την καμπούρα της δικής μας ομάδας και θα κράζουμε το αφεντικό – ιδιοκτήτη – πρόεδρο της δικής μας ομάδας.
Αν ο κόσμος του ΠΑΟΚ ή οι δημοσιογράφοι που ασχολούνται με το ρεπορτάζ του ΠΑΟΚ είχαν καυτηριάσει και αποδοκιμάσει με όλη τη δύναμη της φωνής τους, την εικόνα με τον Ιβιτς να περιφέρεται σε αναπηρικό καροτσάκι από νοσοκομείο σε νοσοκομείο σαν τραυματίας πολέμου, σήμερα θα μπορούσαν να έχουν όλο το δίκιο με το μέρος τους, και το ηθικό πλεονέκτημα να χλευάζουν τον Γκαρθία. Οταν όμως στην εικόνα του Ιβιτς είχαν αντιδράσει με φράσεις του τύπου “κόντεψαν να τον σκοτώσουν, κοίτα πως είναι ο άνθρωπος και ευτυχώς που δεν τον βρήκε πέντε εκατοστά πιο δίπλα γιατί θα είχε μείνει σέκος…”, σήμερα δεν μπορούν να χλευάζουν τον τραγέλαφο με τον Γκαρθία. Οπως επίσης αν χλεύαζες ως ομάδα ότι έκανε ο Ιβιτς και ο ΠΑΟΚ τον περασμένο Μάιο, σήμερα δεν μπορείς να περιφέρεις τον προπονητή σου με βαμβάκια και τσιρότα από νοσοκομείο σε νοσοκομείο και να μιλάς για ναυτία. Και αν τρόλαρες τον Ιβιτς ως οπαδός χθες, σήμερα δεν μπορείς να μιλάς για θεία δίκη με την διακοπή για την ρίψη ταινίας στο πρόσωπο του Γκαρθία.
Το ξαναγράφω λοιπόν. Από παράγοντες κάθε είδους δεν περιμένω να αλλάξει το ποδόσφαιρο, από δημοσιογράφους επίσης δεν περιμένω στροφή στην αντικειμενικότητα, παρά μόνο προστασία της ομάδας τους και μετατροπή του άσπρου σε μαύρο και τούμπαλιν στην συντριπτική πλειοψηφία, αλλά από όλους όσους αγαπούν το ποδόσφαιρο αληθινά και πραγματικά θέλουν τις Κυριακές τους πίσω, περιμένω κάποια στιγμή μία πραγματικά δυναμική αντίδραση. Γυρίστε την πλάτη σε όσους σας ενοχλούν με τις συμπεριφορές τους στη δική σας ομάδα, όχι στην ομάδα των απέναντι, ενοχληθείτε από αυτούς που προσβάλουν την νοημοσύνη και την λογική σας και ανήκουν στο δικό σας… στρατόπεδο, όχι σε αυτό των απέναντι. Διαγράψτε από τη συνείδησή σας αυτούς που σας πουλάνε σανό για την δική σας ομάδα, όχι με τους άλλους. Οταν όλοι αυτοί δεν θα βρουν κοινό και πελάτες που να αποδέχονται τέτοιου είδους συμπεριφορές, τότε μόνο έχουμε μία ελπίδα να σταματήσουν να τα κάνουν. Και κοινό βρίσκουν εντός των τειχών όχι εκτός…
Πηγή: Gazzetta
