Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Μια εβδομάδα πριν στο τέλος του δεύτερου ματς του ΠΑΟ με την Βαλένθια όταν ο Χέις Ντέιβις έχει πετύχει το σουτ της νίκης και οι Πράσινοι προηγούνται πλέον με 2-0 η σειρά έχει τελειώσει. Η Βαλένθια έχει χάσει δυο ματς στις λεπτομέρειες, αλλά στην έδρα της. Τα έχει χάσει με διαφορετικό τρόπο κι αυτό από μόνο του δείχνει πως δεν έχει άλλα όπλα να χρησιμοποιήσει. Αλλά πέρα από νίκες και ήττες υπάρχουν κι άλλα πολλά. Τα αγωνιστικά δεδομένα. Η προετοιμασία των ματς. Οι δυνατότητες. Και βέβαια η πίστη.
Τα αγωνιστικά δεδομένα έλεγαν ότι η Βαλένθια δεν έχει παίξει χειρότερα σε κανένα από τα δυο ματς που είχε χάσει από τον ΠΑΟ, απλά ο Παναθηναϊκός κέρδισε γιατί έχει κάποιους παίκτες περισσότερο έμπειρους και σίγουρα καλύτερους γνώστες της διοργάνωσης. Η προετοιμασία των ματς της Αθήνας δεν ήταν απλή υπόθεση κυρίως γιατί ο ΠΑΟ αντί να ασχοληθεί με το μπάσκετ είχε ήδη αρχίσει να ασχολείται με άλλα πολλά – τις τιμωρίες του Δημήτρη Γιαννακόπουλου πχ ή το πως θα δείξει στους σχετικά άπειρους Ισπανούς τι σημαίνει έδρα κτλ. Κι όσο για τις δυνατότητες η ίδια η τελική βαθμολογία της κανονικής περιόδου έλεγε ότι η ομάδα του Μαρτίνεθ έχει μια καλύτερη σεζόν από τον ΠΑΟ. Κι ότι θα αρκούσε μια νίκη για να βρει την πίστη της. Ο ΠΑΟ έχει μπλέξει πολύ άσχημα όχι γιατί έχασε το τέταρτο ματς αλλά γιατί έχασε το τρίτο.
Στην διάρκεια μιας σεζόν υπάρχουν κάποια ματς που μια ομάδα απαγορεύεται να χάσει. Όχι γιατί δίνουν εισιτήρια πρόκρισης αλλά γιατί για αυτόν που τα κερδίζει γίνονται μπούσουλας. Θυμίζουν στον νικητή τι πρέπει να κάνει, σβήνουν τα άσχημα προηγούμενα, δίνουν πίστη. Αυτό ήταν το τρίτο ματς της σειράς στο οποίο φάνηκαν όλες οι αρετές της Βαλένθια κι όλα τα προβλήματα που ο ΠΑΟ κουβαλάει στην σεζόν του. Και που έγιναν πολύ μεγαλύτερα μετά την απουσία του Κώστα Σλούκα δηλαδή του μόνου που μπορεί να σετάρει την επίθεση του ΠΑΟ βάζοντας λίγη τάξη στο χάος. Χωρίς αυτόν ο ΠΑΟ πρέπει να κερδίσει την Βαλένθια βάζοντας την αυτή στη θέση να τον κυνηγήσει. Επειδή μιλάμε για ομάδα που τρέχει αυτό γίνεται όλο και πιο δύσκολο.
Το πρόβλημα ήταν το τρίτο ματς
Στο τρίτο ματς η Βαλένθια ήταν κυρίαρχη στο ΟΑΚΑ. Αν η διαφορά μαζεύτηκε από τον ΠΑΟ στο τέλος αυτό συνέβη γιατί οι άπειροι παίκτες του Μαρτίνεθ κόλλησαν για 5 λεπτά: χωρίς τον προπονητή τους στον πάγκο δεν υπήρχε καθοδήγηση. Αλλά τα 5 λεπτά δεν ακυρώνουν τα προηγούμενα 35 λεπτά – αρκεί αυτό να θες να το δεις. Ο ΠΑΟ που κινείται πολύ με αναγνώσεις και συμπεράσματα (κι όχι με την ανάλυση των δεδομένων) αντί να προβληματιστεί για τα 35 λεπτά της Βαλένθια στο ΟΑΚΑ στο τρίτο ματς, στάθηκε στα 5 τελευταία που ήταν τάχα μου η απόδειξη πως η Βαλένθια είναι μια ομάδα που δεν μπορεί να κερδίσει ακόμα κι ένα ματς τελειωμένο. Από την αρχή της σεζόν άλλωστε ο ΠΑΟ πορεύεται με συνθήματα και υποχρεώσεις: η φανέλα του είναι βαριά, έχει ραντεβού με ένα θρίαμβο στο ΟΑΚΑ στο Final 4, όλοι φοβούνται τους παίκτες του, τον πρόεδρό του κτλ. Αλλά αυτά είναι οπαδίστικα κηρύγματα που μικρή σχέση έχουν με το μπάσκετ. Ο ΠΑΟ τα άφησε στην άκρη πηγαίνοντας στην Ισπανία για να κάνει ένα ματς επιβίωσης, να βρει αυτή την απαραίτητη νίκη που θα τον κρατούσε ζωντανό. Επειδή έχει αρετές βρήκε δυο. Και όταν τις βρήκε επέστρεψε στην γνωστή του κατάσταση: τα γύρω γύρω έγιναν πάλι σημαντικότερα από το μπάσκετ. Στα δυο ματς με την Βαλένθια προετοιμάστηκε με την σιγουριά ότι εύκολα ή δύσκολα θα κερδίσει. Ενώ οι νίκες του στην Ισπανία φώναζαν πως αν δεν ξεπεράσει τον εαυτό του (και δεν κάνει ειδικά στην άμυνα πολλά από όσα δεν έκανε στην χρονιά) θα μπλέξει άσχημα.
Ο εξωγήινος Μοντέρο
Η Βαλένθια σε δυο ματς έκανε στο ΟΑΚΑ το κομμάτι της. Ειδικά στο χθεσινό ματς ο Μοντέρο πήρε την μπάλα και θύμισε γιατί η Ευρωλίγκα παραμένει διοργάνωση στην οποία την διαφορά κάνουν οι περιφερειακοί παίκτες. Ο Δομινικανός έμεινε πάνω από 30 λεπτά στο παρκέ και έκανε μαγικά: είναι 22 χρονών και μοιάζει με βετεράνο που έχει παίξει πέντε τελικούς τουλάχιστον. Αυτό διευκολύνθηκε και από το γεγονός ότι ο ΠΑΟ δεν μοιάζει να έχει αυτή την στιγμή παίκτη ικανό να τον περιορίσει στο ένας εναντίον ενός. Ο Σορτς έπαιξε μόλις 3 λεπτά, ο Γκραντ είχε την γνωστή μεγάλη του προσφορά σε πολλούς τομείς (7 ασίστ, 4 κλεψίματα, 2 επιθετικά ριμπάουντ) αλλά δεν μπορεί και να σταματήσει τον κινητήριο μοχλό της Βαλένθια. Ο Μαρτίνεθ κράτησε πολύ στο γήπεδο τον Παντιό (για να υπάρχει κάποιος που να ζορίζει τον Ναν τον οποίο κατά τα άλλα «χτυπούσαν» στην επίθεση) αλλά έδωσε χρόνο συμμετοχής (και σουτ) σε άλλους εννέα παίκτες. Στο τελευταίο δίλεπτο δίνει λύσεις ο Κι, στο ματς υπάρχει πάλι πολύς Τεϊλορ, ο Ντάριους Τόμσον εμφανίζεται και βοηθά στο πιο κρίσιμο κομμάτι του παιγνιδιού όταν δηλαδή ο ΠΑΟ έχει μαζέψει την εις βάρος του διαφορά, αλλά η νίκη της Βαλένθια δεν είναι θέμα παικτών. Πλην του Μοντέρο, που είναι πραγματικά εξωγήινος, όλοι οι υπόλοιποι απλά υπηρετούν το πλάνο. Που υπάρχει και φαίνεται ήδη από την αρχή: η Βαλένθια δείχνει από το ξεκίνημα ότι είναι προετοιμασμένη να παίξει μπάσκετ. Ενώ ο ΠΑΟ σκέφτεται την πρόκριση, το Final 4, τον θρίαμβο που τον περιμένει στο ΟΑΚΑ κι ένα σωρό άλλα ανάλογα με τα οποία πορεύεται εδώ κι ένα χρόνο έχοντας βάλει το κάρο (δηλαδή την τελική επιτυχία), μπροστά από το άλογο που είναι πάντα το μπάσκετ.
Η μοναδική συνταγή
Ο Αταμάν μου μοιάζει ότι άργησε κι αυτός να καταλάβει το μπλέξιμο. Δεν έκανε δηλώσεις πριν το ματς, ήταν χθες περισσότερο ήρεμος, αλλά βράζει κι αυτός μέσα του γιατί την διοργάνωση την ξέρει. Καταλαβαίνει ότι έχει παρασυρθεί από τον Μαρτίνεθ σε ένα εξ αποστάσεως καυγά που δεν τον συμφέρει, αλλά όταν μέλημα έχει γίνει να μπουν φωτογραφίες του ιδιοκτήτη της ομάδας στην εξέδρα, τι να κάνει κι αυτός; Είναι υποχρεωμένος να μιλάει για άδικες τιμωρίες και άλλα ανάλογα που καμία σχέση δεν έχουν με το παιγνίδι, δηλαδή με την ανάγκη ο ΠΑΟ να παίξει καλύτερα. Στο τέταρτο ματς είδε την ομάδα του να έχει μια καλή αντίδραση μετά το τρίτο σερί της κακό της ξεκίνημα, έψαξε τον πάγκο του ρίχνοντας στο ματς και τον Τολιόπουλο, αλλά όλα κρίθηκαν από το πόσο άσχημα ο ΠΑΟ σούταρε: με 7/30 τρίποντα είναι απίθανο να κερδίσεις ένα ματς που θα πάει στους 90 πόντους έστω κι αν έχεις πάρει 40 ριμπάουντ.
Εγραφα στην εφημερίδα πριν το ματς προβλέποντας το μπλέξιμο του ΠΑΟ ότι η συνταγή πρόκρισης ήταν μόνο μία: το περσινό πέμπτο ματς με την Εφές. Τότε ο ΠΑΟ είχε υποχρεώσει τους Τούρκους να τον κυνηγάνε και είχε αντέξει στην πίεσή τους – σημείωνα πως αν πάλι χρειάζεται αυτός να γυρίσει το ματς θα έχει πρόβλημα απλά γιατί είναι αδύνατον αυτή τη φορά η Βαλένθια να κολλήσει επιθετικά για 5 λεπτά. Ξαναδείτε τα δυο τελευταία λεπτά του ματς: το γήπεδο «βράζει», ο ΠΑΟ πιέζει, αλλά η Βαλένθια έχει αυτή τη φορά καθαρό μυαλό να χτίσει δυο φάσεις. Αρκεί. Ενώ στον ΠΑΟ δεν αρκεί να παίξουν 35 λεπτά ο Οσμαν και 32 ο Ναν κάνοντας ό,τι θέλουν. Όχι γιατί είναι λάθος, αλλά γιατί είναι προβλέψιμο.
Άλλη λύση δεν υπάρχει
Ο ΠΑΟ έχει κάποια δίκαια παράπονα από την διαιτησία: μια – δυο φάσεις ή δεν κρίθηκαν ή κρίθηκαν λάθος. Αλλά όταν ο ιδιοκτήτης της ομάδας τσακώνεται με τα ρούχα του κι όταν υπάρχει ένας γενικός φόβος ότι μπορεί να μετατρέψει το Final 4 σε παλκοσένικο για ένα προσωπικό σόου είναι δύσκολο να περιμένεις οι αμφιβολίες των διαιτητών να δίνονται υπέρ σου. Δεν μπορείς να περιμένεις τίποτα: πρέπει να παίξεις καλά. Ο ΠΑΟ θα πάει στην Βαλένθια με αυτή την βεβαιότητα πλέον. Αλλά να ποτέ ομάδα δεν έχει προκριθεί από διαδικασία play off με τρεις νίκες εκτός έδρας κάποιος λόγος θα υπάρχει. Και για τον ΠΑΟ αυτό το προηγούμενο μοιάζει καλό. Γιατί από μόνο του φωνάζει πως θα χρειαστεί για να τα καταφέρει να παίξει μπάσκετ. Δεν είναι απλό, αλλά άλλη λύση δεν υπάρχει.
Πηγή: Karpetshow
