Του Βασίλη Σαμπράκου
Σε όλα τα πρωταθλήματα του κόσμου η λήξη της σεζόν είναι η καταλληλότερη στιγμή για την αποτίμηση του έργου που έχουν παρουσιάσει οι προπονητές. Στην Ελλάδα αυτή η κουβέντα είναι πιο σύνθετη από οπουδήποτε αλλού αυτή την εποχή, διότι χρειάζεται να λάβεις υπόψη ένα σωρό από άλλες παραμέτρους, εκ των οποίων οι περισσότερες δεν έχουν σχέση με το κανονικό ποδόσφαιρο. Οπως όλες, στην Ελλάδα αυτή η κουβέντα είναι σύνθετη, δύσκολη, γι’ αυτό και χάνει συχνά το κύριο νόημά της. Η μεγάλη εικόνα όμως έδειξε πρόοδο, κι αυτό είναι ένα από τα καλύτερα νέα για το ελληνικό πρωτάθλημα. Η διαπίστωση της προόδου είναι περίπου αυταπόδεικτη: με εξαίρεση τον Ολυμπιακό, η πρώτη 10αδα του βαθμολογικού πίνακα απαρτίζεται από ομάδες που έμειναν ικανοποιημένες από τον προπονητή που έχουν σήμερα. Κι αυτή είναι μια συνθήκη περίπου πρωτόγνωρη για την σύγχρονη ιστορία του ελληνικού πρωταθλήματος, αν μάλιστα κανείς λάβει υπόψη ότι οι περισσότεροι από αυτούς τους 10 συλλόγους ολοκλήρωσαν τη σεζόν με τον προπονητή που την ξεκίνησαν.
Ηταν πολλές οι ενδιαφέρουσες δουλειές που είδαμε φέτος, εκτός από αυτές που έδειξαν οι κατά τεκμήριο πιο αποτελεσματικοί προπονητές της φετινής σεζόν, ο Μανόλο Χιμένεθ και ο Ραζβάν Λουτσέσκου. Τον χαρακτηρισμό της πιο εντυπωσιακής δουλειάς ο παρατηρητής οφείλει να τον αποδώσει στον Νταμίρ Κάναντι, τον προπονητή που αποτέλεσε και την έκπληξη της σεζόν στην Superleague. Πολύ καλά όμως πρέπει να είναι τα λόγια για τον Μίλαν Ράσταβατς. Και είναι τύχη για το ελληνικό πρωτάθλημα ότι αυτή την εποχή, που είναι τόσο δύσκολο για το επαγγελματικό ποδόσφαιρο να δελεάζει τους ξένους, ο Ατρόμητος και η Ξάνθη έκαναν τόσο καλές επιλογές.
Εξαιρετική επιλογή ήταν φυσικά και αυτή που έκανε ο Λεβαδειακός το περασμένο καλοκαίρι, αλλά ο Ζοζέ Ανιγκό δεν ήταν έκπληξη· έκπληξη ήταν που βρήκε νόημα να έρθει για δουλειά στην Ελλάδα.
Το ίδιο καλές ήταν και οι επιλογές των Ελλήνων: ο Γιάννης Πετράκης, μια αξία διαχρονική, ο Μιχάλης Γρηγορίου, ο οποίος είχε να λύσει ένα σωρό από δύσκολες ασκήσεις, ο Μπάμπης Τεννές που δεν έδωσε στη Λαμία λιγότερα από αυτά που υποσχόταν, δηλαδή την παραμονή στην κατηγορία. Εξαιρετική επιλογή αποδείχθηκε για τον Αστέρα Τρίπολης ο Σάββας Παντελίδης, ο οποίος πρόλαβε να δείξει πολύ καλή δουλειά στο 8μηνο που εργάστηκε. Καλή επιλογή πρόλαβε να αποδειχθεί και ο Τραϊανός Δέλλας για τον Παναιτωλικό, στο πρώτο του 5μηνο στο Αγρίνιο.
Μια κατηγορία μόνος του είναι ο Μαρίνος Ουζουνίδης, δεδομένου ότι στη διάρκεια του τελευταίου εξαμήνου αναγκάστηκε να κάνει δουλειές που είναι πολύ μακριά από την φύση της προπονητικής. Ανεξάρτητα από τις μεταγραφικές επιλογές που έκανε ή δεν έκανε το περασμένο καλοκαίρι, ο Ουζουνίδης μπορεί να νιώθει παραπάνω από ικανοποιημένος για όσα κατάφερε να προσφέρει φέτος στον Παναθηναϊκό. Και μόνο το γεγονός ότι μέχρι τα τελευταία παιχνίδια ο Παναθηναϊκός συμπεριφερόταν στο τερέν σαν ομάδα είναι επίτευγμα.
Η δουλειά που παρουσίασαν οι προπονητές είναι μια από τις εξηγήσεις για την βελτίωση της μέσης εικόνας που παρουσίασαν φέτος οι αγώνες της Superleague. Δεν είναι της στιγμής να αναλύσω τις υπόλοιπες εξηγήσεις. Σε αυτό το σημείωμα προσπαθώ να αναπτύξω τον συλλογισμό που αφορά το αυθεντικό μέρος του ποδοσφαίρου. Σε μια εποχή που το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν μπορεί να καμαρώνει για πολλά, και έχει να ντρέπεται ή να νιώθει άσχημα για τα περισσότερα, το κεφάλαιο “προπονητές 2018” ήταν λόγος για να χαμογελά. Και θα έπρεπε να είναι φάκελος για μελέτη από όλα τα μέλη της κοινωνίας που ασκεί διοίκηση στο ποδόσφαιρο: κοιτάζεις τον χαρακτήρα των ομάδων, την αγωνιστική ταυτότητα, την ποιότητα του ποδοσφαίρου που παρουσίασαν οι ομάδες που ξεκίνησαν και τελείωσαν με τον ίδιο προπονητή, λαμβάνοντας υπόψη τι εργαλεία είχαν στα χέρια τους. Και έπειτα επιχειρείς μια σύγκριση με την εικόνα, τα αποτελέσματα, την ποιότητα του ποδοσφαίρου που παρουσίασαν οι ομάδες που άλλαξαν προπονητή. Δεν συμβαίνει κάθε μέρα στο ελληνικό πρωτάθλημα να έχει τόσα καλά παραδείγματα για να τα συγκρίνει με τα κακά. Δεν συμβαίνει κάθε μέρα να έχεις στα πόδια σου τα παραδείγματα που δείχνουν τι μπορεί να κάνει ένας προπονητής αν τον αφήσεις ήσυχο και του δώσεις χρόνο και κάποια εργαλεία για να δουλέψει.
Υπό φυσιολογικές συνθήκες αυτό που συνέβη στην Superleague 2018 θα ήταν βάση για να στηρίξει κανείς μια αισιόδοξη εκτίμηση για ποδοσφαιρική πρόοδο και εξέλιξη, και κατά συνέπεια για βελτίωση του πρωταθλήματος στην Superleague 2019. Κι εκεί κρύβεται ακόμη ένα “κρίμα”: πάνω που βρήκαν προπονητές ή έβαλαν μυαλό για να αφήσουν προπονητές να δουλέψουν, είναι πολλές οι ομάδες που δεν έχουν εξασφαλίσει τηλεοπτικό έσοδο, με συνέπεια να μην έχουν εξασφαλίσει τα προς το ζην για την επόμενη σεζόν και να ετοιμάζονται να πετσοκόψουν τους έτσι κι αλλιώς πετσοκομμένους προϋπολογισμούς τους.
Πηγή: Gazzetta
