Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Η βίαιη «αναδιάρθρωση Βασιλειάδη» πράγματι δημιούργησε ζητήματα… από πάνω προς τα κάτω. Ζητήματα υπαρκτά, σοβαρά, άξια ζύμωσης, όχι άλυτα.
Την ίδια στιγμή όμως, η αναδιάρθρωση δίνει την προοπτική, πλέον το βλέπουμε ευθέως μπροστά μας, μετά τη μεταβατική σεζόν 2018-19, από τον ερχόμενο Αύγουστο ο Ελληνας ποδοσφαιρόφιλος να παρακολουθήσει το πιο γεμάτο πρωτάθλημα ever.
Η Σούπερ Λιγκ που αντιστάθηκε σθεναρά στη μείωση των ομάδων, εδώ δικαιούται ένα έπαινο. Αυτό που δεν ήθελαν, και προσπάθησαν να το αναβάλουν για μια χρονιά με απώτερο στόχο…να μη γίνει ποτέ, τουλάχιστον πάνε τώρα να το κάνουν σωστά. Ο πρώτος της κανονικής περιόδου, δεν είναι πια ένας αυτόματος και untouchable πρωταθλητής.
Πρόκειται για τομή, στα χρονικά του ελληνικού πρωταθλήματος. Κατά βάσιν, πρόκειται για μια συνάντηση του ελληνικού πρωταθλήματος…με την κοινή λογική. Τι νόημα έχει μια post-season εάν ο πρωταθλητής έχει ήδη αναδειχθεί από τη regular season; Οπου και να το έλεγες, ότι εμείς εδώ για χρόνια το κάναμε έτσι, δεν άντεχε πουθενά.
Δύο περαιτέρω επισημάνσεις, επαινετικές για τη Σούπερ Λιγκ. Οι 30 πόντοι που θα παιχτούν στα play-off, είναι οι καθοριστικοί για την κατάταξη του top-6. Αλλά και οι 78 πόντοι που θα παιχτούν στην κανονική περίοδο, είναι όλοι, ένας προς ένα, σημαντικοί. Εφόσον μεταφέρονται αυτούσιοι από τη regular season στην post-season. Ενισχύεις, δηλαδή, τη διοργάνωση με +10 hot αγωνιστικές την άνοιξη και συγχρόνως δεν ακυρώνεται, δεν ατονεί καν, η σημασία των πρότερων 26 αγωνιστικών.
Ένα μπράβο, γι’ αυτό. Ενα δεύτερο, για το σπάσιμο των γκρουπ. Σε 1-6 και 7-14. Είναι το, ποδοσφαιρικά, σωστό. Διότι αντικατοπτρίζει τη ζώσα πραγματικότητα των τάξεων. Οι τάξεις στην κοινωνία της Σούπερ Λιγκ είναι, όχι τρεις, οι εξής δύο. Η, ας την πούμε, ανωτέρα. Το big-5 και (δικαιωματικά, με τη σταθερή επίδοσή του τα πολλά τελευταία χρόνια) ο Ατρόμητος. Και η μικρομεσαία. Ολοι οι άλλοι που, με τις όποιες ετησίως διαφορές τους, δεν παύουν να ζουν μες στο ίδιο ζουμί.
Στην περίοδο που έφυγε, η απόσταση του 7ου Πανιώνιου (6ος επειδή είχε το -11 ο Παναθηναϊκός) από τον 13ο ΟΦΗ ήταν, όλη κι όλη, έξι βαθμοί. Σε 30 ματς. Σε 26, οι μικρομεσαίες ομάδες θα τερμάτιζαν ακόμη πιο κοντά η μία στην άλλη. Το σπάσιμο της post-season σε τρία γκρουπ, 1-4, 5-8, 9-14, θα σήμαινε λιγότερα παιγνίδια και πιο βολικό καλεντάρι. Αλλά το 1-6, 7-14 είναι μακράν πιο αντιπροσωπευτικό.
Μένει, ένα πράγμα. Να βρεθούν, και να διασπαρθούν με ποδοσφαιρική σοφία, οι ημερομηνίες για τις 26+10 αγωνιστικές του top-6 και για τις 26+14 του bottom-8. Η μοναδική λύση είναι η συρρίκνωση του κυπέλλου. Όχι όμιλοι, όχι διπλά ματς, ει δυνατόν όλα μονά μια-κι-έξω απ’ την αρχή ως το τέλος. Η συρρίκνωση δεν σημαίνει απαξίωση, ίσα-ίσα. Μια τέτοια συρρίκνωση, σημαίνει μεγαλύτερο αθλητικό ενδιαφέρον. Πιθανότατα, και πιο θερμή τηλεοπτική ζήτηση.
Μένει επίσης, για την αρμονία και την αλληλουχία του οικοσυστήματος, ν’ ακολουθήσει τη Σούπερ Λιγκ (των 14 ομάδων) σ’ ένα αντίστοιχο μήκος κύματος και η Σούπερ Λιγκ-2 (των 12 ομάδων). Εδώ, προφανώς τα γκρουπ της post-season δεν μπορεί παρά να είναι 1-6 και 7-12. Με 22+10 αγωνιστικές, για όλους. Και με δύο, μίνιμουμ μιάμιση, θέσεις ανόδου στη Σούπερ Λιγκ.
Πηγή: Sport DNA
