Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Τα μόνα ίδια, τότε σε σύγκριση με το ντέρμπι την Κυριακή τώρα, είναι το γκολ νωρίς (στο 2′) και το αποτέλεσμα (ένα-μηδέν). Ολο το υπόλοιπο, το ανάμεσα, επιβεβαιώνει μια εξέλιξη που, εάν κανείς αδυνατεί να τη δει, μάλλον χάνει τον χρόνο του βλέποντας. Καλύτερα εν τοιαύτη περιπτώσει, κάθε φορά να πληροφορείται απλώς “πόσο ήρθαμε” και, βάσει αυτού, να (επι)κρίνει.
Πάντοτε στο ποδόσφαιρο, η επιθυμία ενός οκταριού να επιτεθεί στη μπάλα όταν οσμίζεται την ευκαιρία να κάνει γκολ (Σιμάνσκι) ήταν/είναι/θα είναι πιο ισχυρή από τη φυσική έφεση ενός οκταριού με χαρακτηριστικά δεκαριού να μαρκάρει, ως οφείλει βάσει θέσεων στο γήπεδο, το οκτάρι (Βιγιαφάνιες). Δεν θα το…αλλάξουμε εμείς, ύστερα από 150 χρόνια, αυτό. Εκείνο που πραγματικά αλλάζει στον Παναθηναϊκό, εκείνο που κάνει τη σύγκριση της εικόνας να μοιάζει μέρα με νύχτα, πλέον είναι οι γρήγορες ανακτήσεις, η δημιουργική κατοχή, η διαφορετική λειτουργία με το τρίγωνο των χαφ. Με μία κουβέντα, το αισιόδοξο βλέμμα προς την επίθεση.
Αλλά με το “πόσο ήρθαμε” και μόνον, κάποιες Κυριακές θα συμβεί να νομίσεις πως σε μια νύχτα μέσα (από 5ος πέρυσι, 5ος και στη regular season και στην post-season) αίφνης τρέχεις για πρωτάθλημα. ‘Η θα φέρεις ένα μηδέν-μηδέν στο Καραϊσκάκη κάνοντας άμυνα/άμυνα/άμυνα, και θα πεις την κλασική ανοησία ότι “αυτό είναι ματς-οδηγός”. Οδηγός, για πού; Εάν σε τούτο τον πρώτο γύρο του Παναθηναϊκού, στις δώδεκα αγωνιστικές για την ακρίβεια, υπήρξε ένα αληθινό ματς-οδηγός, ήταν το ματς με τον ΠΑΟΚ. Αυτό τους “οδήγησε” (αφού μιλάμε για ματς-οδηγούς…) να περάσουν σε μια επόμενη φάση της διαδικασίας. Ως γνωστόν, στον αθλητισμό και στη ζωή, από τις ήττες μαθαίνεις.
Με το πόσο ήρθαμε, στην παρούσα φάση ο Παναθηναϊκός είναι ο πιο εύκολος “καταδικασμένος” να υποστεί τη μετακύλιση του συγκυριακού βάρους-κλισέ “δεν κερδίζει ντέρμπι”. Μια μετακύλιση, από τους ώμους της ΑΕΚ στους δικούς του ώμους. Οπως έγινε και με την ΑΕΚ που επιτέλους “κέρδισε ντέρμπι”, ο Παναθηναϊκός στον δεύτερο γύρο θα έχει τη στιγμή του που θα κερδίσει, κι αυτός, ντέρμπι. Είναι αυτό όμως, το νόημα; Η ευκαιριακή νίκη; ‘Η νόημα έχει, η step-by-step πρόοδος που ακουμπά σε μια αξιόπιστη βάση ποδοσφαίρου; Να θυμίσω μονάχα, ότι μόλις τον περασμένο Φεβρουάριο ο Παναθηναϊκός στη Λεωφόρο, επί Μπόλονι, κέρδισε ντέρμπι με τον Ολυμπιακό. Και;
Πόσο επιβαρυντικό στους ώμους είναι το μπλα-μπλα-μπλα “δεν κερδίζουν ντέρμπι”, το είδαμε ανάγλυφο στο γκρουπ της ΑΕΚ. Στους παίκτες και, όχι λιγότερο, στο σταφ. Προκειμένου να μη ξανακούσουν στ’ αυτιά για πολλοστή φορά το καταραμένο μπλα-μπλα-μπλα, φαίνονταν υποσυνείδητα διατεθειμένοι να θυσιάσουν ό,τι είχαν και δεν είχαν για να θυσιαστεί. Κατέληξαν να είναι ξεκάθαρα παθητικοί, έδειχναν φοβισμένοι, μονάχα περίμεναν. Ισως ήταν ένας τρόπος, για να κερδίσουν ένα ντέρμπι. Σίγουρα δεν είναι ο τρόπος, για να κερδίζουν ντέρμπι. Και ο καλός προπονητής είπε, βγήκε το πλάνο. Ορίστε;
Φυσικά, εάν πρέπει να το ξεκαθαρίσουμε, ένα ντέρμπι δεν ακυρώνει την ευρύτερη εικόνα. Η ΑΕΚ το παλεύει καλά, και αυτό κανείς δεν μπορεί να το πάρει από το γκρουπ, στο σημείο όπου οι δυνατότητές της παίζουν μπουνιές με τις αδυναμίες της. Για ομάδα που πέρυσι τερμάτισε στο -30 από τον Ολυμπιακό, επιπλέον για ομάδα η οποία είναι η μοναδική big στη χώρα που, το φθινόπωρο κιόλας, άλλαξε και προπονητή, το τρέχον -6 (ενόσω ο Ολυμπιακός τρέχει με 10-2-0) όχι απλώς είναι αξιοπρεπές, όχι απλώς είναι νορμάλ, σχεδόν είναι ένα μικρό θαύμα.
Πηγή: Sport DNA
