Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Ο ΟΦΗ κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδος γιατί άντεξε: και στο χθεσινό ματς απέναντι στον ΠΑΟΚ, αλλά και γιατί άντεξε αυτά τα 39 χρόνια που είχαν προηγηθεί από τον προηγούμενο θρίαμβό του. Για αυτό στα μάτια μου ο χθεσινός του θρίαμβος δεν μοιάζει με τον προηγούμενο. Το 1987 ο ΟΦΗ δεν είχε περάσει τις περιπέτειες που τον περίμεναν μετά από εκείνο του το κατόρθωμα. Τότε είχε φτάσει στον τελικό εκμεταλλευόμενος, όπως κι ο Ηρακλής που εκεί τον περίμενε, μια μεγάλη πορεία του εκπληκτικού Πανιώνιου, που είχε πετάξει εκτός διοργάνωσης την ΑΕΚ, τον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό χωρίς να καταφέρει να φτάσει στον τελικό – δεν έχει ξαναγίνει και δύσκολα θα ξαναγίνει ποτέ. Σε εκείνο τον τελικό απέναντι στον Ηρακλή ο ΟΦΗ είχε βρει στο πρόσωπο του τερματοφύλακα Μύρωνα Σηφάκη τον κλασσικό ήρωα της μιας βραδιάς – τον άνθρωπο που πιάνοντας τα πέναλτι του Αδάμου και του Ζήφκα είχε χαρίσει την ομάδα του ένα τρόπαιο χωρίς να είναι καν ο βασικός της τερματοφύλακας, καθώς, παρά τα προσόντα του, από τον πάγκο ήρθε και στον πάγκοι επέστρεψε. Κι εκείνη η κατάκτηση είχε κάτι το περιπετειώδες και δεν θα μπορούσε να μην έχει αφού εμπλέκεται στην ιστορία ο ΟΦΗ, που δεν είναι από τις ομάδες που μπορεί να κερδίσει χωρίς υπερβάσεις και χτυποκάρδια. Αλλά ο χθεσινός θρίαμβος είναι κάτι άλλο: είναι μια μεγάλη ποδοσφαιρική ιστορία βασισμένη πολύ σε πολλά που έμοιαζαν κομμάτι απίθανο να συμβούν. Και τώρα που είδαμε την νίκη του ΟΦΗ, το γλέντι και την αποθέωσή του, θα σας παρακαλούσα αυτά να τα σκεφτείτε.
Μια μπάντα από ντεσπεράντο
Ο ΟΦΗ έφτασε πέρυσι σε ένα τελικό κυπέλλου Ελλάδος τον πρώτο του μετά το 1990. Πόσο άραγε πιθανό ήταν να ξαναφτάσει σε ένα δεύτερο μετά από μια μόλις σεζόν; Η περσινή του επιτυχία (γιατί και η παρουσία σε ένα τελικό κυπέλλου επιτυχία είναι όταν αυτό συμβαίνει σπάνια) δεν στάθηκε αφορμή για να ξεκινήσει την εφετινή σεζόν του ήσυχα και ωραία. Αρχισε την χρονιά με κάμποση γκρίνια, έφυγε ο Ράσταβατς, άλλαξαν πολλά. Ο Χρήστος Κόντης, αρχιτέκτονας πέραν πάσης αμφιβολία του χθεσινού του θριάμβου, προέκυψε σχεδόν κατά τύχη – αλλά και γιατί ο ίδιος ήθελε να πάει στον ΟΦΗ πολύ. Βρέθηκε στον πάγκο του ΠΑΟ, αδικήθηκε κομμάτι από τις γενικότερες κρίσεις, και στον ΠΑΟ θα μπορούσε να παραμείνει και να έχει μια ήσυχη επαγγελματικά σεζόν ως βοηθός του Μπενίτεθ. Αρνήθηκε την σχετική πρόταση και έπεσε στα βαθιά αναλαμβάνοντας μεσούσης της περιόδου μια ομάδα με δυσκολίες και απαιτήσεις: ό,τι χειρότερο δηλαδή για προπονητή και μάλιστα Ελληνα που κρίνεται και πολύ αυστηρά.
Η ίδια ομάδα ήταν γεμάτη από παίκτες από παίκτες σαν τον Κόντη: παίκτες που έψαχναν την ευκαιρία για να κάνουν κάτι σπουδαίο νοιώθοντας και λιγάκι αδικημένοι – ειδικά οι Ελληνες. Ο Χριστογιώργος και ο Λίλο έφυγαν από τον ΠΑΟ σε χρόνο ρεκόρ. Ο Ανδρούτσος έμεινε στο μυαλό όλων ως εκείνο το μεγάλο ταλέντο που κάποτε έκανε καταπληκτικά πράγματα στον Ολυμπιακό στο ντεμπούτο του. Ο Ταξιάρχης Φούντας από παιδί θαύμα κάποτε στην ΑΕΚ έγινε ένας γυρολόγος, που έκανε καριέρα μάλλον μικρότερη από αυτή που του άξιζε, χωρίς ωστόσο να χάσει ποτέ το κέφι του. Ο Λαμπρόπουλος το ίδιο. Ο Πούγγουρας, άψογος στον τελικό, έχει περάσει από τον ΠΑΟΚ και τον ΠΑΟ κι όμως ελάχιστοι το θυμούνται. Ο Κωστούλας βρέθηκε στον ΟΦΗ έχοντας κατακτήσει το Τσάμπιονς λιγκ των Νέων με τον Ολυμπιακό κι όμως έπρεπε και πρέπει να δίνει σε κάθε ματς εξετάσεις. Τελευταίος σε αυτή την μπάντα των ντεσπεράντο που ψάχνουν το λημέρι τους προστέθηκε ο Αθανασίου: από τον Ιανουάριο που επέστρεψε έχει πιο πολλές ασίστ από τον Ορτέγα και τον Μπρούνο μαζί κι όμως διάφοροι σοφοί έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι για τον Ολυμπιακό δεν κάνει. Δεν πειράζει: σημασία έχει πως όλοι αυτοί κάνουν για τον ΟΦΗ. Η για την ακρίβεια κάνουν για να γίνει ένα θαύμα.
Να τρίβεις τα μάτια σου
Το ίδιο το ματς είναι μια αληθινή άσκηση αντοχής. Ο ΠΑΟΚ μπαίνει πολύ καλά και τρομάζει: ο Μιχαηλίδης κάνει το 1-0 μετά από μια κομπίνα σε στημένη φάση νωρίς – αδύνατον να είσαι οπαδός του ΟΦΗ και να μην σκεφτείς ότι νιώθεις ένα déjà vu του περσινού τελικού. Αλλά όταν ο Φούντας φέρνει το πράγμα στα ίσια σουτάροντας δυο φορές στην ίδια φάση – μια με το δεξί και μια με το αριστερό – καταλαβαίνεις πως αυτή τη φορά η περιπέτεια είναι διαφορετική. Και βλέπεις πράγματα που δεν περιμένεις, τρίβοντας τα μάτια σου. Τον Νους να κάνει το 2-1 δείχνοντας πως πρέπει να συγκλίνει και να τελειώνει φάσεις ο εξτρέμ. Τον Κωστούλα να κάνει την επέμβαση του ματς βγάζοντας την μπάλα πάνω από τη γραμμή. Τον Νους να γίνεται αλλαγή και κλαίει. Τον Κόντη να υποχρεώνεται να αλλάξει ακόμα και τερματοφύλακα. Τον Καραχάλιο να έχει αποφασίσει πως θα σπάσει ρεκόρ στο μαραθώνιο. Τον επόπτη να τραυματίζεται και να γίνεται αλλαγή. Τον Γερεμέγιεφ να ισοφαρίζει δέκα λεπτά μετά το 90΄- δίκαια γιατί ο χρόνος των καθυστερήσεων υπήρξε μεγάλος – και πέντε ακριβώς λεπτά πριν την απονομή.
Σοκάρεσαι. Εχεις δει ακόμα και τη μαμά του Νους να πανηγυρίζει σαν να γεννήθηκε στην πλατεία των Λιονταριών στο Ηράκλειο: έχεις δει τα πάντα. Κι όταν ο Σενγκέλια παίρνει από τον Χαντσίδη το πέναλτι στο τελευταίο λεπτά του πρώτου ημιχρόνου της παράτασης και ο Ισέκα έχει κάνει επίδειξη ψυχραιμίας στην εκτέλεσή του, βλέπεις και τον τελικό θρίαμβο: στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά αυτής της άσκησης αντοχής που κρατά σαράντα χρόνια περίπου το καταλαβαίνεις πως πλέον δεν θα περάσει κανείς. Ο ΟΦΗ έχει πετύχει τρια γκολ κι όμως παίρνει το τρόπαιο με την άμυνα του.
Ο ΠΑΟΚ που χάθηκε
Η εικόνα του ΠΑΟΚ είναι οι δηλώσεις του Ραζβάν Λουτσέσκου στο τέλος του ματς. Αμήχανος, απορημένος, αδυνατώντας κομμάτι να καταλάβει τι έγινε ο Ρουμάνος δηλώνει ότι αναλαμβάνει την ευθύνη αλλά είναι μάλλον δύσκολο να εξηγήσει ποια είναι αυτή. Ο ΠΑΟΚ ο εφετινός μοιάζει να χάθηκε τον περασμένο Φεβρουάριο όταν άρχισαν οι τραυματισμοί του ενώ κυνηγούσε τα πάντα: η μουσική υπόκρουση της χρονιάς του είναι εκείνο το παλιό «τα είχα όλα μια φορά μα ήθελα παραπάνω». Αυτό το παραπάνω χθες δεν του το έδωσε κανείς από τους παίκτες του, ενώ από την άλλη υπήρχαν πολλοί που έδωσαν τα πάντα για 120 λεπτά. Και στις εξέδρες κάποιοι χιλιάδες που δίνουν τα πάντα εδώ και χρόνια.
Ας κρατήσουν οι χοροί στο Ηράκλειο. Η αναμονή για το μεγάλο πάρτι είχε εξεγέρσεις, υποβιβασμούς, χρεοκοπίες, λύπες, μαράζι, επιστροφές, σωτηρίες, ήρωες. Κι όσοι χθες έκαναν την νύχτα μέρα το ξέρουν πως αυτό το κύπελλο είναι κατά βάθος μια πράξη ηρωϊσμού. Κρητικού ηρωισμού. Μια κουζουλάδα από κοπέλια.
Πηγή: Gazetta
