Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Όταν ο Ολυμπιακός δεν κατακτά το πρωτάθλημα, αυτό είναι αποτυχία. Εάν ο Ολυμπιακός δεν κατακτήσει το πρωτάθλημα στο οποίο ο ΠΑΟΚ ξεκίνησε με -2 βαθμούς, ο Παναθηναϊκός με -6, και η ΑΕΚ έφαγε καθ’ οδόν -3, αυτό θα είναι κάζο. Το μεγαλύτερο κάζο στα 40 χρόνια της ΠΑΕ. Προς το παρόν ο Ολυμπιακός έχει προλάβει, σε μόλις επτά αγωνιστικές, να είναι κιόλας στο -6 από την ομάδα του -2 και ισόβαθμος με τις ομάδες του -6 και του -3.
Προτού γίνουν οι τωρινοί ό,τι και οι περσινοί που δεν έκαναν «ούτε για χαρτί υγείας», προτού γίνει κι ο προπονητής ένας επόμενος σαν τους προηγούμενους, έχει τη σημασία του ν’ ανατρέξουμε σε μια άλλη αποστροφή, λιγότερο πιασάρικη απ’ το χαρτί υγείας αλλά μάλλον πιο αποκαλυπτική, εκείνης της ομιλίας Μαρινάκη στους ποδοσφαιριστές. «Εγώ, κανένα πρόβλημα, κάθε μέρα στις επιχειρήσεις μου διαλύω κάτι και το συνθέτω ξανά απ’ την αρχή».
Στα καράβια, πιθανόν. Στα μίντια, ίσως. Στο ποδόσφαιρο, δεν γίνεται έτσι. Με καμιά εικοσαριά παίκτες που πέρυσι δεν υπήρχαν στο ρόστερ, εφέτος στις θέσεις άλλων είκοσι που υπήρχαν και πήραν πόδι, η επανασύνθεση παίρνει (αν μη τι άλλο) τον χρόνο της. Πολύ περισσότερο με καινούργιους παίκτες που η χρηματιστηριακή αξία τους, στην πλειονότητα, ακουμπά σε όχι ιδιαίτερα υψηλό ταβάνι. Οι αγορές στις οποίες προσέφυγε ο Ολυμπιακός, το γνώριζαν από το καλοκαίρι.
Ο ποδοσφαιριστής δεν είναι ναυτικός, δεν είναι δημοσιογράφος, επίσης δεν είναι λάφυρο για να τον περιφέρει επιδεικτικά το αφεντικό σε, άσχετο με το ποδόσφαιρο, θερινό πάρτι. Κάπως έτσι, με είκοσι καινούργιους λίγο-πολύ ισοϋψείς παίκτες που είναι καλοί αλλ’ ο στενός περίγυρος της ομάδας (Καρεμπέ, κύριος Σάββας κ.λπ.) τους λέει παικταράδες και τους ενθαρρύνει να κάνουν πράγματα πέρα από τις αληθινές δυνατότητές τους, καταλήγει κανείς στο Ηράκλειο. No Fortounis no party.
Ο Ολυμπιακός έγινε ο πρώτος εκ των τριών δελφίνων του τίτλου, που ηττήθηκε από κάποια άλλη εκ των 13 ομάδων της Σούπερ Λιγκ. Ηττήθηκε επειδή δεν σκόραρε, εναντίον της ομάδας που εξακολουθεί, παρά και μετά το 1-0 της Κυριακής, να εμφανίζει το χειρότερο παθητικό της κατηγορίας (14 γκολ). Ο ΟΦΗ δεν μας είχε σοκάρει με τις ήττες του, αυτές καθαυτές. Αλλά με το πόσο εύκολες, ξεκούραστες σχεδόν, ήταν οι νίκες των αντιπάλων του.
Το πανελλήνιο ήθελε τον ΟΦΗ, όπως και τον Αρη, πίσω στη Σούπερ Λιγκ. Ένα κλαμπ, ο ΟΦΗ, για Γιουρόπα Λιγκ στη «βαθμολογία εισιτηρίων». Ο πρώτος στη χώρα, μετά τους big-5. Να έρθει για να μείνει, όμως, Όχι να έρθει για να ξαναγυρίσει σούμπιτος στη Φούτμπολ Λιγκ. Πέρυσι στη Φούτμπολ Λιγκ ο ΟΦΗ νίκησε τον Αρη 86-85. Εφέτος στη Σούπερ Λιγκ, στις έξι αγωνιστικές το αντίστοιχο σκορ ήταν 2-12. Εως αφύσικο, για γκρουπ με εξαίρετο Ελληνα προπονητή και με τους περισσότερους Ελληνες ποδοσφαιριστές (μονάχα πέντε ξένοι!) απ’ οπουδήποτε αλλού.
Προκύπτει ένα νέο, αισιόδοξο κάδρο στον ορίζοντα-ΟΦΗ. Μία κατ’ αρχήν συνθήκη υγείας. Με τον καινούργιο ιδιοκτήτη, στην ηγεσία. Και με αγαθούς ανθρώπους του ποδοσφαίρου, στους καίριους ρόλους. Ανθρώπους, από το όλον κληροδότημα του Ευγένιου. Γιατί ο Ευγένιος άφησε στον ΟΦΗ ιστορία, άφησε στον ΟΦΗ προπονητήριο, άφησε στον ΟΦΗ και (από τους εκατοντάδες παίδες που διέπλασε και τους έκανε σταυραδέλφια για μια ζωή) στελέχη.
Κύριο καθήκον τους, φυσικά είναι να στηρίξουν την ομάδα. Ενισχύοντάς την, στην πρώτη ευκαιρία. Ο Ολυμπιακός ήταν μία νίκη, τρομακτικής επιθυμίας και άνευ όρων αυτοθυσίας. Για τις επόμενες νίκες της ομάδας, στα εξάποντα με τους άμεσους ανταγωνιστές, θα χρειαστεί (επιθυμία, αυτοθυσία, αλλά και) πιο πολύ ποδόσφαιρο. Εξίσου πρωτεύον καθήκον, είναι να δώσουν άμεσα ένα τόνο ύφους/ήθους. Μία καθαρή συγγνώμη, δίχως αστερίσκους, για τις μπάλες που στα τελευταία λεπτά έπεφταν από την εξέδρα μέσα.
Ο Αρης σ’ αυτό, στο ήθος/ύφος του οικοδεσπότη και στην εν γένει οργάνωση του αγώνα με τον ΠΑΟΚ, βγήκε Ευρώπη. Κατάπιαν ένα δύσπεπτο χάπι, με τη μέγιστη αξιοπρέπεια. Δεν χρειάστηκε καν, το πλέγμα που δεν πρόλαβαν να τοποθετήσουν…
Πηγή: Sport DNA
