Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Είναι ό,τι έσωσε στο τσακ, στο Λονδίνο μία ημέρα μετά, ο Πετρ Τσεχ όταν χρειάστηκε να κατεβεί από το πούλμαν της Τσέλσι για να πείσει τον κόσμο να τους αφήσουν να περάσουν. Στην τελική ανάλυση πρόκειται, για το ότι έγινε κοινή συνείδηση η δύναμη των πολλών έναντι των ολιγαρχών. Η ισχύς των φιλάθλων. Το αξιοπρόσεκτο με τους ολιγάρχες που έχουν τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, είναι ότι εξακολουθούσαν ν’ αψηφούν την ισχύ των φιλάθλων. Μολονότι είχε προηγηθεί συλλαλητήριο στο Ολντ Τράφορντ. Μολονότι είχε προηγηθεί επίσκεψη διαμαρτυρίας στο προπονητικό κέντρο, το Κάρινγκτον. Μολονότι ο προπονητής της ομάδας είχε ειδοποιήσει πως δεν είναι απλώς δικαίωμα των φιλάθλων να εισακουστούν, είναι ανάγκη των κλαμπ ν’ ακούσουν τους φιλάθλους. Οι Γκλέιζερ πήγαιναν γυρεύοντας. Τώρα, ο Ρόι Κιν τους είπε πως αυτό, η περασμένη Κυριακή, ήταν μονάχα η αρχή.
Με την ESL άλλοι γέλασαν γιατί νόμιζαν πως ήταν αστείο, όπως ο Αντσελότι. Αλλοι εξοργίστηκαν, όπως ο Νέβιλ με τον Κάραγκερ, γιατί το είδαν σοβαρά και “δεν άφησαν τίποτα όρθιο” μπροστά στο μικρόφωνο. Κανένα από τα δύο, δεν ήταν το χειρότερο σε εκείνο το πραξικόπημα-οπερέτα των 40 ωρών. Το χειρότερο για τους ιδρυτές της ESL, ήταν ότι αποκαλύφθηκαν πέραν πάσης αμφιβολίας. Ξεγυμνώθηκαν. Τελείωσαν, και τον ύστατο ενδοιασμό που οι φίλαθλοι μπορεί να είχαν γι’ αυτούς. Εδωσαν στους φιλάθλους τους, την κρυστάλλινη εικόνα. Οτι πράγματι, είναι “αυτό που νομίζουν”. Αυτό που φοβούνται, στους εφιάλτες τους. Είναι εκείνοι που αντί για club, λένε franchise. Οπως Αμερική! Είναι εκείνοι που τους διατρέχει η εμμονή ότι, εν τέλει, το global θα υπερκαλύψει το local. Αν δεν αρέσει στους ντόπιους πελάτες, στην ουρά περιμένουν πολλαπλάσιοι σε όλη τη γη που τους αρέσει. Είναι εκείνοι που νόμιζαν πως, όσο και να ωρύεται σήμερα ο κόσμος, αύριο παίρνουμε και τους κάνουμε δώρο τον Χόλαντ από τη Μπορούσια Ντόρτμουντ…και όλα ok.
Κι όμως, δεν έχει να κάνει με τρόπαια, δεν έχει να κάνει με μεταγραφές, έχει να κάνει με ψυχή, με ρίζα παράδοσης και κουλτούρας, έχει να κάνει με την αξιοπρέπεια, με τον αυτοσεβασμό των ανθρώπων και της κοινότητας. Τέτοιες…άγνωστες έννοιες, ψυχή, αυτοσεβασμός, κοινότητα, είναι που το κάνουν ακόμη πιο δύσκολο στο να το κατανοήσουν οι Γκλέιζερ αυτού του κόσμου. Συνέβη την Κυριακή, όχι μετά από κάποια χοντρή ήττα, μόνο δυόμιση μέρες μετά την πρόκριση της Γιουνάιτεντ στον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ με το 6-2 επί της Ρόμα. Οι ιδιοκτήτες της Λίβερπουλ υποτίθεται πως, έναντι των δικών τους φιλάθλων, είχαν άφθονο credit να κάψουν ύστερα από το Τσάμπιονς Λιγκ 2019 και την Πρέμιερ Λιγκ 2020. Με την ESL, το έκαψαν εν μια νυκτί. Ας πουλήσουν λοιπόν, και οι μεν και οι δε, στον υπόλοιπο πλανήτη, στο περίφημο global audience, τι; Ενα ματς…που δεν έγινε γιατί το local audience πήρε ανάποδες! Κι όταν, σε καμιά εκατοστή μέρες, επιστρέψει ο local κόσμος στα γήπεδα;
Ηδη στην Αγγλία οι αποστάτες αγωνιούν και πασχίζουν να απορροφήσουν την ανεξέλεγκτη αντίδραση, με διάφορους τρόπους που όλοι κατατείνουν στο να δώσουν στους φιλάθλους αυτό που πρωτίστως έλειψε. Μια αίσθηση engagement. Οτι τους ρωτάνε. Οτι λαμβάνουν υπ’ όψιν, τα συναισθήματά τους. Οτι η γνώμη τους μπορεί να είναι, ακόμη και ψήφος στις όποιες αποφάσεις. Η κυβέρνηση επίσης, ακολουθώντας, φαίνεται να προωθεί κεντρική λύση με νομοθετική πρωτοβουλία. Τις προάλλες σημειώσαμε εδώ πως η αντίδραση που χάρισε στην UEFA μία έμμεση νίκη χθες, μπορεί να γίνει η αντίδραση που αύριο θα δώσει στην UEFA μία σκληρή ήττα. Αυτό που έγινε…και δεν έγινε το Γιουνάιτεντ-Λίβερπουλ, και τώρα ψάχνει η Πρέμιερ Λιγκ απεγνωσμένα κάπου να το χωρέσει στο καλεντάρι, η UEFA με νομοτελειακή βεβαιότητα θα το βρει και αυτή μπροστά, σε ματς δικής της διοργάνωσης ενώπιον του global audience. Εκτός εάν…
Εκτός εάν ανοίξουν τον κύκλο των ισότιμων συνομιλητών. Ολα αυτά τα χρόνια, ο ισότιμος συνομιλητής της UEFA είναι, και πολύ σωστά, η ECA. Η ένωση των κλαμπ. Ο Ανιέλι απέδειξε ωστόσο, ότι δεν νοείται η ECA να είναι ο μοναδικός ισότιμος συνομιλητής του τραπεζιού. Ενα όργανο εκπροσώπησης φιλάθλων των κλαμπ της Ευρώπης, τύπου Manchester United Supporters Trust ή Spirit of Shankly κ.λπ., επείγει να γίνει μέρος της ζύμωσης. Ενα όργανο προσωπικοτήτων επίσης, τύπου Λίνεκερ ή Βενγκέρ δίχως δέσμευση στα pay-roll των ολιγαρχών, ένα smart think tank, να δίνουν συμβουλές και να προλαμβάνουν κρίσεις, εξίσου επείγει. Και φυσικά είναι αδιανόητο, ενόψει του νέου κύκλου των διασυλλογικών διοργανώσεων από το 2024 και πέρα, καν να μη ερωτώνται ο Τούχελ, ο Ζιντάν, ο Αλέγκρι, ο Γουαρδιόλα, ο Κόντε, ο Σιμεόνε, ο Κλοπ, ο Νάγκελσμαν. Στην ESL επιβεβαιώθηκε ότι ουδείς προπονητής των “12” είχε ιδέα, για το σχέδιο των ιδιοκτητών. Η UEFA δεν θα αντέξει, να περάσει το όποιο δικό της σχέδιο δίχως τη συναίνεση εκείνων που είναι αυτονόητο ότι πρέπει να έχουν ιδέα…
Πηγή: Sport DNA
