Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Μια στροφή των «4», των κλαμπ που δίνουν τον συνολικό τόνο, στη σοβαρότητα.
Περισσότερο απ’ το να προσεύχονται τι θα ψάρευαν στην κλήρωση χθες, οι ελληνικές ομάδες βοήθησαν τον εαυτό τους μ’ ένα ασφαλέστερο, της προσευχής, τρόπο. Θα πάνε σ’ αυτά τα δύο παιγνίδια που έρχονται στην ατζέντα τους, κατ’ εξοχήν παιγνίδια αποτελέσματος και μόνον αποτελέσματος, λίγο ως πολύ με ρόστερ επαρκή και ανταγωνιστικά. Υστερα, να περάσουν τον σκόπελο, το βλέπουν πάλι.
Οι κινήσεις ήταν στοχευμένες και έγκαιρες. Με τη μόνη εξαίρεση του Παναθηναϊκού που, λόγω Μπεργκ, βρέθηκε να κυνηγά τον χρόνο τρέχοντας πίσω από το πρόβλημα. Ενας μεταΜπεργκ, είναι αυτονόητο, χρειάζεται. Και…δύο, μπορεί. Αλλά, μιλώντας για τη συγκεκριμένη προκριματική φάση, ένας Μολίνς φτάνει.Απέναντι, εννιάρια δεν παίζουν ο Φαλκάο ή ο Ιγουαίν. Στο σενάριο-Γκαμπάλα θα βρουν ένα Γάλλο δεύτερης κατηγορίας, τον Ζοζέφ-Μονρόζ. Στο σενάριο-Γιαγκιελόνια, ένα τυπικό δίμετρο Ιρλανδό, τον Σέρινταν. Η χαρά του Ροντρίγκο Μολέντο.
Η ΑΕΚ τελείωσε στην ώρα της, με ό,τι είχε τώρα να κάνει. Ψώνισε γρήγορα, κατόπιν εμφανούς προεργασίας. Αν τα γρήγορα ψώνια είναι και ψώνια που θ’ανεβάσουν το μέσο επίπεδο, μένει να φανεί. Για να ‘μαστε καθαροί, δύσκολα θα μπορούσε κανείς να μοστράρει τον Ελντερ Λόπες για καλύτερο του Ντίντακ Βιλά, ή τον Λιβάια του Αραούχο.
Το βέβαιον είναι ότι η ΑΕΚ θα το χρειαστεί, το ανεβασμένο μέσο επίπεδο. Ο πήχυς που η κλήρωση της έβαλε, είναι τουλάχιστον ισοϋψής του αντίστοιχου χρονικού σημείου πέρυσι (Σεντ-Ετιέν). Η όποια δευτεραθλήτρια Ρωσίας, είτε είναι η Ροστόφ ή η CSKA είτε η Ζενίτ ή η Ρουμπίν, δεν αστοχεί τέλη Ιουλίου/αρχές Αυγούστου. Μία φορά θυμάμαι μονάχα, πριν χρόνια στη Μόσχα, που ο Σαμαράς έβαλε ένα γκολ στο 90’ κι η Σέλτικ απέκλεισε τη Ντινάμο.
Ο Ολυμπιακός «πήρε» μια σκληρή μάχη, θα ‘λεγε κανείς μάλλον ανεπιθύμητη, και για το αγωνιστικό και για όλο το γύρω-γύρω, με μια λέξη περιπέτεια. Η Παρτίζαν ανήγγειλε προθέσεις με την πρόσληψη του Τζούκιτς, ενός προπονητή καριέρας (στην Ισπανία) που δεν θα έβαζε τη φήμη του στον ντορβά εάν δεν τον έπειθαν για το συγκροτημένο του εγχειρήματος.
Τον πρωταθλητή, τον «σώζουν» τα πολύ σοβαρά (μεσο)επιθετικά όπλα, αυτοί οι game-changers, που πρόλαβε να βάλει στη φαρέτρα. Εμενίκε, Καρσελά, Οτζίτζα. Παίκτες που κάνουν την ισοπαλία, νίκη. Η διαφορά πρόκριση/αποκλεισμός μπορεί να είναι στα πόδια τους. Για τον στόπερ, μ’ αρέσει που είναι Σέρβος αριστεροπόδαρος, μ’ αρέσει που παίζει «από πίσω», ένας Ντραγκουτίνοβιτς ας πούμε, μονάχα τηρώ την επιφύλαξη, άμα είναι τόσο καλός, τι (δεν) έκαναν με την περίπτωσή του οι top ομάδες στην Τουρκία. Η Παρτίζαν, να σημειώσουμε, στον Ούρος Τζούρτζεβιτς έχει ένα πολύ δυνατό σέντερ-φορ…
Ο ΠΑΟΚ (μου έλεγε προ ημερών ο Ρότσα στην Κρήτη ότι) βρήκε ένα καλό τερματοφύλακα, τον Ροδρίγο Ρέι, αλλ’ αυτό θα τον απασχολήσει αργότερα. Τώρα, με την Ολίμπικ, ο τερματοφύλακας δεν μπορεί να είναι θέμα. Με την Ολίμπικ, αρκεί ο Σιαμπάνης. Ο ΠΑΟΚ είναι η μοναδική από τις πέντε ομάδες, δίχως επιλογή. Μπορεί να προκριθεί…ή να προκριθεί.
Για λόγους αρχής (άντε, ναι, και προλήψεως!) Μακάμπι-Πανιώνιος θ’ ασχοληθούμε εάν και εφόσον το ζεύγος κλειδώσει…
Πηγή: Sport DNA
