Του Αντώνη Καρπετόπουλου
H Mίλαν και ολόκληρη η ποδοσφαιρική θρηνούν για την φυγή του Φράνκο Μπαρέζι – ποδοσφαιριστή σπουδαίου και αρχηγού υπέροχου. Έχοντας υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση στον πνεύμονα το 2025, ο Μπαρέζι επέστρεψε για τελευταία φορά στο Σαν Σίρο όταν σήκωσε την Ολυμπιακή φλόγα στην τελετή έναρξης του των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του Μιλάνου τον περασμένο Ιανουάριο 2026. Αγωνίστηκε στα είκοσι χρόνια του στην Μίλαν σε 719 παιχνίδια, κερδίζοντας έξι πρωταθλήματα και τρία Τσάμπιονς Λιγκ, ενώ για την εθνική ομάδα έπαιξε 81 παιχνίδια, κερδίζοντας το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982.Αλλά ήταν πολλά παραπάνω από τους τίτλους του.
Ο Φράνκο Μπαρέζι έζησε μια ζωή γεμάτη πίστη σε μια και μόνη ομάδα. Ακόμη και οι ιστορικοί του αντίπαλοι τον αναγνώριζαν ως παράδειγμα.
Τα δυο αδέρφια
Γεννήθηκε κι έπαιξε ποδόσφαιρο στα Τραβαλιάτο, μια κωμόπολη στην επαρχία της Μπρέσια. Σε ηλικία μόλις 14 ετών έχασε και τους δυο γονείς του. Το 1974, εντάχθηκε σε μια οικογένεια που δεν εγκατέλειψε ποτέ: την Μίλαν. Εφτασε σε αυτή όταν τον απέρριψε η Ιντερ επειδή τον θεώρησε πολύ αδύνατο: ήθελε να παίξει στους Νερατζούρι γιατί ο μπαμπάς του ήταν οπαδός τους. Η μοίρα θέλησε στην Ιντερ να βρεθεί, ο αδερφός του Μπέπε. Η ωραία τους αντιπαλότητα ήταν μόνιμο θέμα συζήτησης των Ιταλών αν και για το ποιος ήταν καλύτερος δεν υπήρχε αμφιβολία: ο Φρανκίνο, με ξανθό καρέ μαζί,με καλά πόδια για αμυντικός, με μια σχεδόν εφηβική του εμφάνιση ξεγελούσαν τους αντιπάλους του, που καταλάβαιναν τι τους περιμένει μετά το πρώτο του τάκλιν. Ο μασέρ της Μίλαν Τζιοβάνι Μαρικόντι του έδωσε το παρατσούκλι «Piscinin», που σημαίνει «πιτσιρικάς» στη μιλανέζικη διάλεκτο: τον ακολουθούσε χρόνια. Ο Μπαρέζι ήταν ο πρώτος «πιτσιρικάς» αρχηγός στην ιταλική ποδοσφαιρική ιστορία. O μοναδικός που νομίζεις πως γεννήθηκε με το περιβραχιόνιο ραμμένο στο μπράτσο.
Ο Φράνκο Μπαρέζι δεν ήταν η επιτομή του Ιταλού αμυντικού. Δεν είχε την εκρηκτικότητα και το τσαγανό του Μπεπε Μπέργκομι. Δεν ήταν σκληρός όπως ο Τζεντιλε ή ο Βιέρκβουντ. Δεν ήταν ψηλός και γρήγορος όπως ο Αλεσάντρο Νεστα. Δεν ήταν elegant όπως ο Πάολο Μαλντινι ή ο Αντόνιο Καμπρινι. Αλλα είχε το αρχηγικό παράστημα που δεν είχε κανένας από αυτούς. Και μια γνώση κατεύθυνσης της άμυνας η οποία ήταν κάτι μοναδικό. Δίπλα του γίνονται όλοι καλύτεροι.
Με τις ευχές του Ριβέρα
Η πρώτη επιβράβευση έρχεται από τον Νιλς Λίντχολμ: ο Σουηδός κόουτς του δίνει την δυνατότητα να κάνει το ντεμπούτο του στη Serie A στις 23 Απριλίου 1978 στη Βερόνα. Ο αγώνας κόντρα έληξε 2-1 για τη Μίλαν. Ο Φρανκίνιο είναι 18 χρονών. Είναι γουρλής αλλά έχει κι ένα μεγάλο υποστηρικτή: τον Τζιάνι Ριβέρα, ηγέτη τότε της Μίλαν. Ο Λίντχολμ υποστηρίζει ότι ο «πιτσιρικάς» για να κάνει καριέρα πρέπει να φωνάζει και να χειρονομεί. «Ο μικρός» λέει ο Ριβέρα «είναι σιωπηλός γιατί είναι σοβαρός. Δεν υπάρχουν τόσο σοβαροί ποδοσφαιριστές. Ποτέ δεν υπήρχαν». Η σοβαρότητα επιβραβεύεται: σε ηλικία μόλις 22 ετών γίνεται αρχηγός της Μίλαν. Και μολονότι η ομάδα του έχει υποβιβαστεί για το σκάνδαλο των στημένων αγώνων ο Εντσο Μπέαρζοτ εκείνη την χρονιά που αυτός θα φορέσει το περιβραχιόνιο της Μίλαν, τον καλεί στην Εθνική και τον κάνει μέλος της Σκουάντρα Ατζούρα που κέρδισε το μουντιάλ του 82 στην Ισπανία. Είναι αναπληρωματικός του Γκαετάνο Σιρέα. Αναπληρωματικός ενός ειδώλου του. Θα τον διαδεχτεί το 1986, όταν αυτός θα πει στην Εθνική αντίο πριν φύγει, νέος κι αυτός, από την ζωή. Ο Μπαρέζι είναι σαν να ακολουθούσε ανατριχιαστικά τα βήματά του.
Η συνάντηση με τον Σάκι
Η εντυπωσιακή άνοδος της καριέρας του βέβαια έρχεται όταν συνάντησε τον Αριγκο Σακι στη Μίλαν. Ο Σακι έφερε στην ιταλική πραγματικότητα την άμυνα ζώνης δηλαδή στο χώρο και για να γίνει το σωστά χρειαζόταν ακριβώς έναν ποδοσφαιριστή όπως ο Φρανκο Μπαρέζι – ένα προπονητή στο γήπεδο ικανό να κατευθύνει συμπαίκτες να φτάνει πρώτος στην μπάλα να κρατά τη γραμμή ψηλά αλλά και να ανοίγει το παιχνίδι γρήγορα είτε με τις μεγάλες φάσεις προς το πλάι ειτε κουβαλώντας την μπάλα από τα μετόπισθεν τελειοποιώντας ευρωπαϊκό ο μεγάλος Φρανς Μπεκενμπάουερ.
Ο Μπαρεζι έγινε ο ηγέτης μιας από τις αρτιότερες αμυντικές γραμμές που γνώρισε ποτέ το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Είχε δίπλα του τον Μπιλι Κοστακουρτα και δεξιά κι αριστερά τους Τασότι και Μαλντίνι. Κανείς από τους άλλους τρεις όταν πρωτοσυναντήθηκαν δεν ήταν σταρ πράγμα παράξενο στη Μίλαν του Μπερλουσκόνι των ακριβών μεταγραφών. Ο Μαλντινι ήταν ο γιος του Τσέζαρε από τις Ακαδημίες που έκανε ντεμπούτο στα 17 του. Ο Τασοτι είχε έρθει από την Λάτσιο, χωρίς κάτι σπουδαίο στο βιογραφικό του όταν η Μίλαν είχε του κόσμου τα οικονομικά προβλήματα. Ο Κοστακουρτα – κι αυτός από τις Ακαδημίες της Μίλαν αλλά χωρίς βαρύ επίθετο- γύρισε από ένα δανεισμό στη Μόντσα κι έπρεπε να είναι ο αναπληρωματικός του Φιλίπο Γκαλι που έμοιαζε καλύτερος. Ολοι αυτοί έμαθαν δίπλα στον Μπαρεζι να σκέφτονται σαν να είναι ένας και μόνος παίκτης δημιουργώντας ένα μηχανισμό άμυνας απίστευτο: η Μίλαν έχοντας σχεδόν πάντα μέτριους τερματοφύλακες δεχόταν στο ιταλικό πρωτάθλημα της δεκαετίας του 90 το πολύ 15 γκολ το χρόνο. Και στην Ευρώπη ήταν είδηση αν δεχόταν δύο γκολ σε ένα ματς. Ο Κοστακούρτα είπε κάποτε ότι το να έχεις δίπλα σου τον Φράνκο Μπαρέζι ήταν σαν να παίζεις μπάσκετ και να έχεις συμπαίκτη τον Μάικλ Τζόρνταν.
Με όπλο κυρίως αυτή την αμυντική γραμμή η Ιταλία έπαιξε ένα ημιτελικό στο μουντιάλ του 90 κι ένα τελικό στο μουντιάλ του 94. Στο μουντιάλ του 1990 θα ψηφιστεί ως μέλος της καλύτερης ενδεκάδας. Αλλά στις ΗΠΑ το 1994 κάνει κάτι που προκαλεί ανατριχίλες. Παθαίνει ρήξη μηνίσκου στο δεύτερο ματς των Ιταλών με την Νορβηγία. Οι γιατροί λένε ότι χρειάζεται επέμβαση και απουσία δυο μηνών: γυρνά σε 20 μέρες στις προπονήσεις. Δεν έχει γίνει ποτέ. Αγωνίζεται στον τελικό κόντρα στους Βραζιλιάνους και είναι ο ηγέτης μιας άμυνας που αντέχει 120 λεπτά. Δεν κρύβεται από την ευθύνη κι αναλαμβάνει να χτυπήσει πέναλτι στην οδυνειρή για τους Ιταλούς διαδικασία του φινάλε. Αστοχεί. Αλλά ο Θεός του ποδοσφαίρου τον αγαπούσε και φρόντισε να μην το θυμάται κανείς χάρη στην αστοχία του Ρομπερτο Μπάτζιο.
Χάρισμα
Κάνεις ποτέ στην Ιταλία δεν έπαιξε τον ρόλο του λίμπερο όπως ο Φρανκο Μπαρεζι γιατί κανείς δεν είχε το χάρισμα του αρχηγού που είχε αυτός. Σήμερα στην κηδεία του το capitano mio capitano θα το πουν όλοι με δάκρια στα μάτια. Πονώντας από την ήττα του στην μάχη με τον καρκίνο αλλά και περήφανοι γιατί τον Πιτσιρικά αρχηγό τον γνώρισαν.
Πηγή: Karpetshow
