Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Η διαφορά στον Παναθηναϊκό πριν+μετά, δηλαδή πριν το τελευταίο break των Εθνικών Ομάδων και μετά από αυτό, χοντρικά είναι η εξής. Πριν, συνήθως ο Παναθηναϊκός είχε μια κάποια φούρια η οποία καθ’ οδόν εκτονωνόταν. Μετά, εδώ και περίπου ένα μήνα σταθερά, έχει ηρεμία η οποία καθ’ οδόν γίνεται φούρια.
ο Σάββατο με τον Ατρόμητο, επί 30 λεπτά δεν συνέβαινε τίποτα. ‘Η τουλάχιστον, έτσι φαινόταν. Εκείνο που συνέβαινε, ήταν ότι (ενώ πράγματι…δεν συνέβαινε τίποτα!) η ομάδα έδειχνε να εμπιστεύεται τον τρόπο της και να νιώθει σίγουρη “μέσα” σε αυτόν. Ηξεραν, πως αργά ή γρήγορα οι στιγμές θα έρθουν. Γι’ αυτό άλλωστε, η ρητή κατεύθυνση από τον πάγκο στον Καρλίτος ήταν να μη το κουνήσει ρούπι από το “9”. Ωστε να είναι εκεί, στην πρώτη στιγμή η οποία αργά ή γρήγορα θα ερχόταν.
Συνέβαινε επίσης, ότι όλο αυτό η ομάδα το μετέδιδε και στην κερκίδα. Στα ίδια εκείνα 30 λεπτά, από τους θεατές δεν κατέβαινε στο χορτάρι μουσική αδημονίας. ‘Η δυσανεξίας. Μετά το ένα-μηδέν δε, ναι, και ο Καρλίτος χαμήλωσε κι αναμίχθηκε περισσότερο, και οι δύο εξτρέμ συνδέθηκαν, και οι εντάσεις ανέβηκαν, και αργότερα ο προπονητής, στο μέσον του β’ ημιχρόνου, τόνωσε και έδωσε διάρκεια στο μομέντουμ με τις ταυτόχρονες τρεις αλλαγές στο “8”, στο “9” και στο “7”. Η ομάδα από εκεί, οδηγήθηκε με ασφάλεια στο δύο-μηδέν.
Ο Ατρόμητος στη Λεωφόρο, δεν ήταν ο φοβισμένος και παθητικός Ατρόμητος που είχε μπει, βαθιά χωμένος με ένα 5-3-2 στο δικό του μισό γήπεδο, στον αγώνα με τον ΠΑΟΚ. Αυτή τη φορά, παρουσίασε ένα κατά τι πιο “αισιόδοξο” 3-4-3 με τις γραμμές αρκετά ψηλά. Με τον ΠΑΟΚ, μετά το 20′ αντιλήφθηκαν “περί τίνος επρόκειτο” και άντλησαν θάρρος να ξεμυτίσουν. Εδώ ένας συνδυασμός πραγμάτων, τορπίλισε τις αρχικές καλές προθέσεις.
Αρκετά αβίαστα λάθη στις φάσεις δικής τους κατοχής, τους πισωγύριζαν. Ιδίως στο α’ ημίχρονο, δεν έβγαλαν καμία πίεση στη μπάλα, πρωτίστως στη μπάλα όταν αυτή ήταν στα πόδια του Ρουμπέν Πέρεθ. Οι δύο ακραίοι, ένα παραπάνω σημαντικοί σε σχηματισμούς τριών σέντερ-μπακ, ήταν αόρατοι. Και οι δύο κεντρικοί χαφ, καταποντίστηκαν μέσα στο τρίγωνο των χαφ του Παναθηναϊκού. Ο ένας από τους δύο, ο Χαρίσης, κάτι…κατάλαβε και μίλησε τόσο καλά για το παιγνίδι του Παναθηναϊκού μετά. Κατόπιν όλων αυτών, δεν είναι παράξενο ότι η πράγματι υποσχόμενη frontline (Σπιριντόνοβιτς, Κουλούρης, Χουάν Μουνίθ) “δεν πέρασε ούτε απέξω” από τον Μπρινιόλι.
Είναι με διαφορά ο Ατρόμητος, το failure story του πρώτου γύρου της Σούπερ Λιγκ. Χρονιά αναβάθμισης του payroll, καλοί ποδοσφαιριστές, ελλειμματική σύνθεση χαρακτηριστικών, ατομική ικανότητα, συνολική αδυναμία. Εάν χαθείς, καμία ατομική ικανότητα δεν σε φέρνει ξανά στον δρόμο δίχως χάρτη. Δίχως χάρτη, δίχως πλάνο, η Μπαρσελόνα δεν είναι ότι για μια φορά αποκλείστηκε στο Τσάμπιονς Λιγκ, είναι ότι σε έξι ματς ομίλου Τσάμπιονς Λιγκ έβαλε (τον σοκαριστικό αριθμό των) δύο γκολ, ένα+ένα στα δύο παιγνίδια με τη Ντινάμο Κιέβου.
Να επιστρέψουμε στον Παναθηναϊκό. Εν πρώτοις, γενικώς είναι απολύτως παλαιολιθικές πλέον, οι επισκέψεις ιδιοκτητών ή διοικητικών ή παλαιμάχων ή παρεμφερών φρούτων δεκαετίας ’60, για “να τρίξουν δόντια” σε αποδυτήρια…με καμιά εικοσαριά ξένους εν έτει 2021. Το μοναδικό αποτέλεσμα που μπορεί να φέρουν, είναι ότι κατεβάζουν τον προπονητή (που το ανέχεται) στα μάτια του παίκτη. Και το κάνουν λίγο ως πολύ, σχεδόν όλοι. Θλιβερό.
Επιπλέον, ακριβώς επειδή συμπίπτει με φάση εμφανούς ποδοσφαιρικής προόδου, η συγκεκριμένη επίσκεψη του ιδιοκτήτη του Παναθηναϊκού μεσοβδόμαδα, μετά την ήττα από την ΑΕΚ, ήταν ό,τι πιο άτοπο και άκαιρο. Κυριολεκτικά. Εκτός τόπου, εκτός χρόνου, εκτός πραγματικότητος. Καθένας αντιλαμβάνεται, ότι ο κύριος Αλαφούζος στο ποδόσφαιρο έχει ξοδέψει δεκάδες εκατομμύρια προσωπικής περιουσίας. Καθένας αντιλαμβάνεται ωσαύτως, ότι γι’ αυτό δεν του φταίνε σε τίποτα ο Γιοβάνοβιτς και το επιτελείο, οι ποδοσφαιριστές, ο…Σαραβάκος, δεν ξέρω ποιος άλλος. Οσα πιο πολλά χρήματα ξοδεύονται, σημαίνει τόσο μεγαλύτερη έλλειψη γνώσης και κριτηρίου. Οπου υπάρχει γνώση και κριτήριο, και τα λίγα είναι αρκετά.
Στο φινάλε του πρώτου γύρου, καμία ομάδα δεν κινδυνεύει όσο ο Απόλλωνας, ένα άλλο failure story της σεζόν. Μια κλασική ιστορία. Φτιάξαμε με την οικονομική αξιοπιστία μας ένα καλό ρόστερ, με αυτό ο κύριος Πετράκης προσπάθησε να παίξει κάτι που φυσιολογικά θα απέδιδε μεσοπρόθεσμα, τρία αποτελέσματα αρκούσαν για να φέρουν τον επάρατο “πανικό του Σεπτεμβρίου”. Τότε ψάξαμε κάποιον, να πάρουμε μερικά μηδέν-μηδέν για να…ορθοποδήσουμε. Ευκαιριακά όντως, ήρθαν κάποια αποτελέσματα εδώ κι εκεί. Και η μία/μοναδική νίκη, επί του ΠΑΣ, επειδή ο ΠΑΣ έχασε πέναλτι στο 90′. Ωσπου, σταδιακά και νομοτελειακά, σιγά-σιγά επιστρέψαμε στις τεσσάρες. Από περισσότερες τεσσάρες δε, προς στιγμήν μας γλιτώνει ο ιός.
Η παλαιολιθικότητα στις αντιλήψεις, μυαλά 60s στο σήμερα, διαχέεται σε ολόκληρο το οικοσύστημα. Ατυχώς, και εμείς ακολουθούμε σε αυτό. Εξακολουθούμε να γράφουμε, ό,τι γραφόταν…πριν μισόν αιώνα στο Φως και στην Ηχώ. Ο Μπόλονι ας πούμε, έγινε δεκτός ως “λάτρης της πειθαρχίας”. Και ο κύριος που τώρα προεδρεύει στην ΕΠΟ, όταν τον ρώτησαν τι προπονητή θέλει να πάρει στην Εθνική, είπε το εντελώς παρωχημένο “εγώ είμαι υπέρ της πειθαρχίας”. Εν τοιαύτη περιπτώσει, απ’ όσα ξέρω…ο Μπόλονι είναι ελεύθερος στην αγορά εργασίας. Ή άλλως, μπορεί να βρει ένα ανώτατο αξιωματικό του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Οποιος ακόμη μιλά για πειθαρχία, δεν έχει ιδέα “τι είναι και πώς είναι” (που έλεγε κι ο Ντούσκο) οι ποδοσφαιρικές ομάδες στην τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα.
Τρομάζεις, όχι ποιον προπονητή θα πάρουμε. Τρομάζεις, ποιος διαλέγει τον προπονητή που θα πάρουμε.
Πηγή: sdna.gr
