Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Η εργασία, στον πρωταθλητισμό, δεν τελειώνει ποτέ. Οι χαρές όμως, είναι παντρεμένες με τις λύπες. Αλληλένδετες.
Το πρώτο που είχε η ομάδα του Δώνη, και της έκανε τη διαφορά ως τα Χριστούγεννα, είναι ότι ήταν μια καλά προπονημένη ομάδα. Εσκαγε, στα πιο πολλά ματς, τον αντίπαλο. Του έπαιρνε τον αέρα, τον ξεφούσκωνε. Τον κυνηγούσε, όπου χρειαζόταν, ως το 90’+. Επιστρέφοντας μετά τις Γιορτές, ο Παναθηναϊκός δεν ήταν μια σωστά προπονούμενη ομάδα. Είναι σαφές.
Από κει φαίνεται να ξεκινάνε όλα. Εκεί, στις απρόοπτες αναποδιές που διατάραξαν την καλή ρουτίνα της καθημερινότητας του προπονητηρίου, χάλασε η σειρά. Ο ρυθμός. Δείξε μου ένα ποδοσφαιριστή που δεν προπονείται αρμονικά, να σου πω ένα ποδοσφαιριστή που θα βγάλει αμέσως προβλήματα. Πάσης φύσεως προβλήματα.
Το rotation είναι, εκ των πραγμάτων, στενό. Ο κόουτς πρώτη φορά τώρα, με την ΑΕΛ, έκανε μια (μάλλον αναγκαστική) απόπειρα να το ανοίξει. Αναμενόμενα, όχι με θεαματικό αποτέλεσμα. Ο Παναθηναϊκός δεν διαθέτει τους πεπειραμένους παίκτες που κάτι τέτοιο, το έλλειμμα σωστής προπόνησης, θα εύρισκαν τον τρόπο τους να το κρύψουν.
Κι ένα παραπάνω, ότι η πιο επιδραστική φιγούρα του γκρουπ, ο Κουρμπέλης, μία κεντρομόλος δύναμη στο γήπεδο και στα αποδυτήρια, είτε τους λείπει είτε (ακόμη κι όποτε δεν τους λείπει) «δεν είναι εκεί» στο 100%. Είναι, τόσο όσο. Το τόσο όσο, δεν είναι αρκετό. Όπως δεν είναι αρκετό ότι, και στα χειρότερά τους, πάλι φτάνουν στις φάσεις για να σκοράρουν.
Διότι δεν τις τελειώνουν πλέον, στα ίδια ποσοστά με πριν. Αίφνης εκείνο το παραλληλόγραμμο, 7μ.32 επί 2μ.44, στα μάτια τους θαρρείς πως φαντάζει…το μισό. Η χαλασμένη σειρά των πραγμάτων, ο πειραγμένος ρυθμός, αργά ή γρήγορα θα επηρέαζε και το ευάλωτο μυαλό. Οσα λιγότερα τους βγαίνουν μες στα παιγνίδια, τόσα περισσότερα έχουν να σκέπτονται.
Είναι φανερό ότι οι παίκτες του Παναθηναϊκού μπαίνουν στα παιγνίδια με επιβαρυμένη σκέψη. Σαν να βάρυνε, ακόμη και η μπάλα. Εξατμίστηκε εκείνη η φούρια, ο ενθουσιασμός, που τους οδηγούσε να βρίσκουν πάντα, ή σχεδόν πάντα, γκολ στο α’ ημίχρονο. Αλλά και με την ΑΕΛ που το βρήκαν, συν μπόνους το 11 v 10, ούτε έτσι ξαλάφρωσαν.
Γιατί είναι μπερδεμένα κεφάλια που δεν μπορούν να δουν καθαρά δίπλα τους το απλό, και εύκολα χάνονται σε δαιδάλους. Η τακτική εκπαίδευσή τους, πηγαίνει στράφι. Μοιάζουν, και δεν είναι παράξενο εδώ που τα λέμε, ότι δεν ξέρουν να διαχειριστούν. Τα παιγνίδια. Τις ειδικές καταστάσεις. Τα συναισθήματά τους. Ο αυτοέλεγχος, σε τέτοιες άγουρες ηλικίες, είναι περίπλοκο πράγμα. Σύνθετο.
Εχει μείνει στο νου, και δεν φεύγει, το κλάμα του Χατζηγιοβάνη στο Στάδιο μετά το μπάζερ-μπίτερ της Ξάνθης τις προάλλες. Δεν είχε γίνει κάτι, ποδοσφαιρικά ανεπανόρθωτο ή πρωτοφανές. Αλλ’ ο μικρός αδυνατούσε να το κοντρολάρει, σαν να επρόκειτο για κάτι πράγματι ανεπανόρθωτο ή πρωτοφανές. Ενώ είναι κάτι που συμβαίνει. Δεν κλαις, όταν συμβαίνει. Μαθαίνεις να μη κλαις. Λίγο καιρό πριν, να θυμίσουμε, με πέναλτι στο 90’ ο Παναθηναϊκός (όπως του πήρε η Ξάνθη εκείνη την ημέρα το αποτέλεσμα) είχε πάρει, αυτός, αποτέλεσμα και στην Τρίπολη και στου Χαριλάου.
Ο πράσινος χειμώνας μπήκε ανηφορικός. Εχει κι άλλη ανηφόρα, μπροστά. Δεν είναι αυτό, το απαραιτήτως κακό νέο. Αν υπάρχει ένα «κακό» που χαρακτηρίζει με ιδιαίτερο τρόπο τον Παναθηναϊκό, αυτό είναι…οι Παναθηναϊκοί. Πολύ δύσκολοι, στο να υποστηρίξουν. Και πολύ εύκολοι, στο ν’ αποσύρουν τη στήριξή τους ακριβώς τη στιγμή που η στήριξη είναι ζωτικής σημασίας.
Πηγή: Sport DNA
