Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Γενικώς στο ποδόσφαιρο, με κάποιον τρόπο όλα κάποτε…έχουν ξαναγίνει. Σκεφτόμουν πως ο Αρης πήρε αποτέλεσμα στο Νέο Φάληρο, 2-2 από 2-0, πάνω-κάτω όπως το είχε πάρει η ΑΕΚ στο Μπερναμπέου (με αντίπαλο την κάτοχο του Τσάμπιονς Λιγκ) πριν είκοσι χρόνια. Από το rotation! Οπου Κατσουράνης, Ιτούρμπε. Οπου Σεντένο, Ραφαέλ Καμάσο.
Τότε ο Ντούσκο ξεκίνησε σιγά-σιγά να βγάζει Νικολαίδη και Τσιάρτα, λίγο αργότερα και τον Γεωργάτο. Ακολούθησε, στη ροή του δεύτερου ημιχρόνου, ο Ντελ Μπόσκε. Εξω Ζιντάν, έξω Ρομπέρτο Κάρλος, έξω (για το standing ovation) και ο ΜακΜάναμαν που εκείνη τη νύχτα είχε βάλει τα δύο γκολ. Καμιά φορά, εκεί που αρχίζεις να σκέφτεσαι το μετά, σου ξεγλιστρά μες από τα χέρια το τώρα.
Ο Μίτσελ στις αρχές του αιώνα, ακόμη δεν είχε καταπιαστεί με την προπονητική. Σχολίαζε τους αγώνες της Ρεάλ στη δημόσια τηλεόραση της Ισπανίας, και έγραφε άρθρα στη Marca. Τη βραδυά του 2-2 της ΑΕΚ, από την comfort zone είναι πιθανό ότι έλεγε και αυτός τις φιλοσοφίες για το μετά και για το τώρα που καθόμαστε κι αραδιάζουμε εδώ πέρα εμείς. Σήμερα, αφού προ καιρού δεν έφυγε “με το καλό” στο 3-0 του κυπέλλου, πλέον οριστικά πρέπει να go home. Το είχε καταλάβει, να φανταστώ, αποβραδίς.
Ο Ολυμπιακός το ίδιο όσο και ο ΠΑΟΚ, αυτή τη στιγμή δεν είναι υποδεέστερες ομάδες από την ΑΕΚ και από τον Παναθηναϊκό. Τίποτα δεν χάθηκε, τίποτα δεν κρίθηκε, τίποτα δεν τελείωσε την Κυριακή. Ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ είναι ομάδες που, για εντελώς διαφορετικούς λόγους, μπήκαν σε βηματισμό πρωταθλητισμού αρκετά αργότερα από τον Παναθηναϊκό και από την ΑΕΚ. Η εκκίνηση ήταν τον Αύγουστο, και τους βρήκε…Νοέμβριος όταν έβαλαν τα πράγματα σε μια σειρά και πήραν λίγο-λίγο τον ρυθμό.
Οπότε φυσιολογικά, λόγω αργοπορίας, είχαν να καλύψουν μεγαλύτερο χάντικαπ. Μεγαλύτερο χάντικαπ να καλύψεις, μικρότερο περιθώριο στο να κάνεις λάθη, σκληρότερο το κόστος των λαθών. Ετρεξαν μεγάλα αήττητα σερί, για την ακρίβεια ο ΠΑΟΚ μόλις το έχασε ενόσω ο Ολυμπιακός συνεχίζει να το τρέχει, για όποιον δεν το έχει παρατηρήσει ο Ολυμπιακός είναι η ομάδα με τις λιγότερες (μόλις δύο) ήττες στο πρωτάθλημα, κι όμως εξακολουθούν να είναι πίσω.
Η αποτυχία στον αθλητισμό, είναι ο προπομπός της επιτυχίας. Με, εν ψυχρώ, διαχείριση και ανάλυση. Ο Αρης “έφαγε” εν θερμώ, τους δύο από τους τέσσερις προπονητές που θα έχει χρησιμοποιήσει ο Ολυμπιακός σε χρονιά με καμιά εξηνταριά ποδοσφαιριστές σε 54-55 παιγνίδια. Δεν προκύπτει ακριβώς, ψυχρή διαχείριση και ανάλυση εν μια νυκτί. Προκύπτει μονάχα, το άχτι. Αλλο ένα κουμπί πανικού που, στην άψη επάνω, πατήθηκε.
Ο Πεπ στο Μάντσεστερ είχε πει πρόσφατα στους δημοσιογράφους αστειευόμενος “πάντοτε θα σας κερδίζω διότι έχω τα data που εσείς δεν έχετε”. Η επίκριση στον προπονητή για μία εντός έδρας ισοπαλία σαν αυτή του Παναθηναϊκού με τον Βόλο ή του Ολυμπιακού με τον Αρη, έπρεπε να κάνει εκείνο, δεν έπρεπε να κάνει το άλλο, μπλα, μπλα, μπλα, είναι το εύκολο. Μια τεκμηριωμένη επίκριση, αυτό είναι το λίγο πιο δύσκολο.
Ο οπαδός τείνει φερ’ ειπείν, μη σας πω και ο δημοσιογράφος επίσης, τα ματς των Εθνικών Ομάδων να τα έχει μες στο μυαλό περίπου…ως μη γενόμενα. Τα ματς των Εθνικών Ομάδων, παρά ταύτα έγιναν! Τα έπαιξαν, ποδοσφαιριστές που εν συνεχεία, ύστερα από δεκαήμερη απουσία και ταξίδια όπου γης, γυρίζουν στο κλαμπ για μία προπόνηση, δύο το πολύ, πριν την επιστροφή στο τσιπάκι Σούπερ Λιγκ.
Οχι ακατανότητα, ποδοσφαιριστές απορρυθμισμένοι σε ένα βαθμό. Γι’ αυτό και η πρώτη αγωνιστική μετά το μπρέικ, πολύ συχνά γίνεται περίπλοκη. Εκ πρώτης όψεως, απρόσμενα περίπλοκη. Σε αντίθεση με τον οπαδό, τον δημοσιογράφο ή και τον ιδιοκτήτη, ο προπονητής συνυπολογίζει τα “μη γενόμενα” που λέγαμε. Οπως είπε ο Γουαρδιόλα, ο προπονητής γνωρίζει περισσότερα. Και από τα media και από τα social media. Πρωτίστως, λόγω data.
Ο Γιοβάνοβιτς ήξερε για πόσο ήταν ή δεν ήταν ο Ιωαννίδης, ο Κουρμπέλης, ο Τσέριν, ο Μάγκνουσον, ο Σπόραρ. Ο Μίτσελ ήξερε τι έκαναν και από πού ήλθαν ο Μπακαμπού, ο Φορτούνης, ο Σαμασέκου, ο Μασούρας, ο Χουάνγκ. Ο Αλμέιδα ήξερε γιατί ο Γκαρσία ήταν για να ξεκινήσει στον πάγκο, ή ο Σιντιμπέ μπροστά από τον Ρότα. Ο Τερζής ήξερε αν ο Καμαρά έκλεψε “από τη σημαία” άδεια οπότε ήταν για να μπει, το πολύ, αλλαγή στο 90’+.
Ολη η Μεγάλη Κυριακή της ΑΕΚ, προφανώς δεν ήταν ότι της έκατσε το αποτέλεσμα στην Τούμπα ενόσω πριν/μετά της έκατσαν και τα άλλα αποτελέσματα. Ολη η υπεροχή της ΑΕΚ αυτή τη Μεγάλη Κυριακή, ήταν η φυσική και πνευματική ετοιμότητα που ο Αλμέιδα πέτυχε για το γκρουπ. Ετοιμότητα, στο μάξιμουμ. Ενα αληθινό masterclass, που έστρωσε τον δρόμο στο masterclass Μάνταλου/Αραούχο.
Το ποδόσφαιρο, έξι ημέρες την εβδομάδα οι ιδιοκτήτες μπορεί να νομίζουν ότι το παίζουν, μάλλον έχουν αυτάρεσκη βεβαιότητα ότι το παίζουν, εκείνοι…και κανείς άλλος. Θα πουν, θα κάνουν, θα ράνουν. Οι σταρ του σόου. “Τη δε ημέρα τη εβδόμη” κατά τας γραφάς, είναι η ημέρα που τους παραλύει το πόσο αδύναμοι νιώθουν. Την έβδομη ημέρα, είναι οι ποδοσφαιριστές και οι προπονητές. Η έβδομη ημέρα στο ποδόσφαιρο, είναι η ωραιότερη ημέρα της εβδομάδας.
Πηγή: Sdna
