Του Αλέξανδρου Σόμογλου
Χάζευα τις εικόνες από το Ολυμπιακό Στάδιο το απόγευμα της Κυριακής και σκεφτόμουν πόσο όμορφη θα ήταν η αθλητική μας καθημερινότητα, αν στο ποδόσφαιρό μας κυριαρχούσαν κάθε Σαββατοκύριακο τα αγνά συναισθήματα, τα παιδικά χαμόγελα, οι οικογένειες, τα τραγούδια…
Υπό φυσιολογικές συνθήκες το σημερινό κείμενο θα έπρεπε να είναι αφιερωμένο στην ιστορική επιστροφή της ΑΕΚ στο θρόνο της πρωταθλήτριας μετά από 24 ολόκληρα χρόνια! Στη λύτρωση κάθε Ενωσίτη, στο ταξίδι της επιστροφής από τα τάρταρα της Γ’ Εθνικής προς την κορυφή του ελληνικού ποδοσφαίρου, σε μια αγωνιστική ανάλυση των αιτιών που έφεραν την ομάδα του Μανόλο Χιμένεθ πρώτη στο νήμα του τερματισμού. Όχι, όμως! Αυτά στη δική μας Μπανανία αποτελούν πολυτέλεια…
Στην τριτοκοσμική ποδοσφαιρικά Ελλάδα του 21ου αιώνα, περιμένουμε ακόμη έναν Εφέτη να δεήσει να μας ενημερώσει για την τελική του ετυμηγορία για ένα παιχνίδι που διεξήχθη πριν από σαράντα μέρες! Δεν ξέρω ποια θα είναι η απόφαση του Σκουτέρη και ξεκαθαρίζω ότι θα τη σεβαστώ, όποια κι αν είναι η κρίση της Επιτροπής Εφέσεων. Επιτρέψτε μου, όμως, να θεωρώ την καθυστέρησή της προσβλητική για κάθε αγνό φίλαθλο της ΑΕΚ, αλλά και του ΠΑΟΚ.
Δεν γίνεται, ρε φίλε, να περιμένει ένας ΑΕΚτζής 24 χρόνια αυτή τη στιγμή και ένας δικαστικός λειτουργός να του τοποθετεί… αστερίσκους (για να είμαι επιεικής) στο γλέντι της ζωής του! Είναι απάνθρωπο, είναι προσβλητικό, είναι εξευτελιστικό για ολόκληρο το προϊόν που λέγεται ελληνικό ποδόσφαιρο.
Γιατί, κακά τα ψέματα, μια ματιά να έριχνε κανείς χθες στα social media, διέκρινε εν μέσω του «κιτρινόμαυρου» εορταστικού κλίματος και ένα… κούμπωμα: «Κι αν φέρει τα πάνω – κάτω ο Σκουτέρης;»… Κάποιοι μάλιστα θυμόντουσαν τους πανηγυρισμούς της Νέας Δημοκρατίας μετά την ανακοίνωση των exit polls στις εκλογές του 2000 και το πάρτι που είχε στηθεί στους δρόμους, προτού υπάρξει η βραδινή ανατροπή και επισημοποιηθεί η επικράτηση του ΠΑΣΟΚ στην κάλπη.
Διάολε, ακόμη κι αν το ελληνικό ποδόσφαιρο διοικούνταν από τους Μάου Μάου, θα γνωρίζαμε σήμερα ποιος ήταν πρωταθλητής, χωρίς αστερίσκους, χωρίς αναμονή, χωρίς ενδοιασμούς. Πού τέτοια τύχη, όμως…
Υ.Γ. Μ’ αρέσει πάντως που στην προσπάθεια αποφυγής του Grexit όλοι οι παράγοντες των ελληνικών ομάδων έχουν εγκαταλείψει παντελώς τις… εμπρηστικές δηλώσεις και τις ανακοινώσεις που προκαλούν συναισθήματα βίας!
Υ.Γ. 2: Για πολλοστή φορά σε ένα ελληνικό γήπεδο ακούστηκαν από την κερκίδα εμετικά αντεθνικά συνθήματα. Σε ένα γήπεδο γεμάτο κατά 80% από μικρά παιδιά. Και δεν ίδρωσε το αφτί κανενός αρμοδίου. Σαν να μην τρέχει τίποτα…
Σε μια εποχή που η Ανατολική Μεσόγειος θυμίζει… καζάνι που βράζει, σε μια περίοδο που οι απειλές του Ερντογάν και των γειτόνων μας έχουν ξεφύγει για τα καλά, εμείς εξακολουθούμε να θεωρούμε φυσιολογικά συνθήματα που κάνουν λόγο για «Βούλγαρους» και «Τούρκους». Με παιχνίδια να ξεκινούν και να ολοκληρώνονται κανονικότατα… Όχι, δεν έχουμε φτάσει στον πάτο ακόμα. Υπάρχει πολύς δρόμος ακόμη να διανύσουμε ως χώρα!
ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Κατόπιν μηνυμάτων αναγνωστών που δεν κατάλαβαν που αναφέρεται το ΥΓ, διευκρινίζω ότι αναφέρεται σε όσα θλιβερά συνέβησαν στον ημιτελικό του Φάιναλ Φορ του κυπέλλου βόλεϊ στη Ρόδο, ανάμεσα σε Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ. Νόμιζα ότι είναι προφανές, αλλά μάλλον και τα… προφανή απαιτούν διευκρινήσεις.
Πηγή: Sport DNA
