Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Πριν δυο-τρία χρόνια, όταν θεσμοθετήθηκε το Κόνφερενς Λιγκ, εδώ η πρώτη αντίδρασή μας ήταν ότι η UEFA στέλνει τις ελληνικές ομάδες στη Γ’ Εθνική της Ευρώπης. Λάθος; Οχι ακριβώς. Απλώς τότε, μες στον οδυρμό για τη δυσμενή εξέλιξη, δεν υπολογίζαμε πως ακόμη και τη Γ’ Εθνική της Ευρώπης οι ελληνικές ομάδες θα την έβλεπαν με το λεγόμενο μακαρόνι.
Με το που πήρε το Κόνφερενς Λιγκ οστά και σάρκα, σήμερα το πρώτο απτό δείγμα είναι ότι η ΑΕΚ έπεσε στο πρώτο εμπόδιο (εναντίον Βόσνιων), ο Αρης επίσης έπεσε στο πρώτο εμπόδιο (εναντίον Καζάχων), ο ΠΑΟΚ κινδυνεύει να πέσει στο πρώτο εμπόδιο (εναντίον Ιρλανδών). Εάν ο Παναθηναϊκός νόμιζε πως εφέτος θα ήταν ο μοναδικός big στη χώρα δίχως ευρωπαϊκές υποχρεώσεις ως τον Δεκέμβριο, ήδη έχει παρέα σε αυτό. Η παρέα, να μικρύνει αποκλείεται. Να μεγαλώσει, ενδέχεται. Καμία άλλη λίγκα, στην κατηγορία στην οποία παίζει η ελληνική, δεν καταγράφει τόσες απώλειες κιόλας. Η παλαιά ορολογία για τα μεγαθήρια στις κληρώσεις, εξέλιπε. Δεν…προλαβαίνουμε πια να (διότι φεύγουμε προτού) τα συναντήσουμε!
Το πρώτο επίσημο ματς της σεζόν, κύπελλο με την Καλλιθέα να παίζεις, πάντοτε είναι δύσκολο για πολλούς/διαφορετικούς λόγους. Επιμέρους συνεπώς, θα μπορούσε κανείς να σταθεί σε διάφορες παραμέτρους. Εν προκειμένω όμως, πρόκειται για διολίσθηση ετών. Μια διολίσθηση συνολική, με φρένα ελαττωματικά. Αυτό το καλοκαίρι, δεν είναι να πεις ότι συνέβη κάτι που δεν έχει ξανασυμβεί ώστε να αντέχει να το αναλύσουμε κατά περίπτωσιν. Στην πραγματικότητα αυτό το καλοκαίρι συμβαίνει ό,τι συνέβαινε, σταθερά, τα αμέσως προηγούμενα καλοκαίρια.
Να θυμίσω. Το 2018 ο Ατρόμητος και ο Αστέρας έπεσαν στο πρώτο εμπόδιο (με Λευκορώσους και Σκωτσέζους). Το 2020 ο Αρης και ο ΟΦΗ έπεσαν στο πρώτο εμπόδιο (με Ουκρανούς και Κύπριους), σε μονό παιγνίδι εντός έδρας. Το ενδιάμεσο 2019 ο Ατρόμητος αποκλείστηκε από τη Λέγκια, ο Αρης από τη Μόλντε, ο ΠΑΟΚ από τη Σλόβαν, η ΑΕΚ από την Τραμπζονσπόρ, όλοι πριν τους ομίλους.
Να θυμίσω, επιπλέον. Στο ίδιο αυτό διάστημα η πρωταθλήτρια Ελλάδος, η ΑΕΚ το 2018 πήρε ζερό πόντους στο Τσάμπιονς Λιγκ, ο Ολυμπιακός το 2019 τέσσερις και το 2020 τρεις. Τώρα, αφού ξεχνά το Τσάμπιονς Λιγκ για εφέτος, πλέον η πρωταθλήτρια Ελλάδος ακροβατεί μεταξύ Γιουρόπα Λιγκ και Κόνφερενς Λιγκ. Δεινοπάθησε με Αζέρους, αποκλείστηκε από Βούλγαρους, και η παρτίδα με τους Σλοβάκους που έρχεται, εννοείται πως δεν θα είναι περίπατος στο άλσος.
Το πρώτο ημίχρονο του Ολυμπιακού στο Ράζγκραντ, ήταν το πρώτο εικοσάλεπτο του ΠΑΟΚ στο Δουβλίνο. Ηρθαμε για παρέλαση! Αλλά με το που φύσηξε το πρώτο ανάποδο αεράκι κι ο βηματισμός χάλασε, ύστερα η παρέλαση καταστράφηκε ολωσδιόλου. Χάθηκε, κάτι περισσότερο από (το αποτέλεσμα σε) ένα παιγνίδι. Χάθηκε, ο όλος έλεγχος του παιγνιδιού. Ξέφυγε εντελώς, απ’ τα ελληνικά χέρια.
Ο όποιος ΠΑΟΚ/Ολυμπιακός/Αρης/ΑΕΚ με την όποια Μποχίμιαν/Λουντογκόρετς/Αστάνα/Βέλεζ, επιτρέπεται να σκοντάψει. Ποδόσφαιρο είναι. Διεθνής ανταγωνισμός. Μπορεί να γίνει. Εκείνο που απαγορεύεται ρητώς, είναι το τουπέ. “Δεν μας παίρνει” να πηγαίνουμε οπουδήποτε, με τουπέ. Η ροή των αποτελεσμάτων που μνημονεύσαμε, δεν δικαιολογεί το τουπέ.
Ολα κρίνονται στην προσέγγιση, στη νοοτροπία, στην επαφή με την αληθινή (σε αντιδιαστολή προς τη φαντασιακή) πραγματικότητα. Ολόκληρο το ρόστερ της Μποχίμιαν, κάνει…όσο κάνει ο Ροντρίγκο Σοάρες! Και; Πάλι ο μοναδικός δρόμος του ΠΑΟΚ για ν’ αποκλείσει τη Μποχίμιαν, δεν παύει να είναι ο δρόμος του αίματος. Των δακρύων. Του ιδρώτα. Κι ένα παραπάνω, στα πλέι-οφ (εάν και εφόσον) μετά.
Για την ώρα, αυτό το καλοκαίρι μετράμε δύο νοκ-άουτ σε πέναλτι (της ΑΕΚ και του Ολυμπιακού) κι ένα νοκ-άουτ στο 120′ (του Αρη). Θα μπορούσε να μιλήσει κανείς και για ένα κάποιο είδος “θείας τιμωρίας”. Για την τιμωρία, ενός πρωταθλήματος στο οποίο δεν τηρούνται στοιχειώδεις κανόνες ανταγωνιστικότητας/αλληλεγγύης, δεν καταγράφεται σύμπτωση ούτε σε βασικούς κοινούς τόπους, δεν ξέρουμε καν…ότι σίγουρα θ’ αρχίσει σε δέκα μέρες.
Κι ένα μικρό παιδί, αντιλαμβάνεται πως η αντιστροφή της διολίσθησης μόνον από το πρωτάθλημα θα ξεκινήσει. Ενα πρωτάθλημα, προς το παρόν απλώς αρκετό για να επαναπατρίζει τον Μήτρογλου, τον Παπασταθόπουλο, τον Τζαβέλλα (κι ούτε καν, ακόμη, τον Κυριάκο Παπαδόπουλο, τον Σιόβα, τον Σταφυλίδη, τον Σάμαρη, τον Ζέκα) αλλ’ αδύναμο να εμπνεύσει προοπτική και να κρατήσει εδώ (δεν λέω τον Τσιμίκα, τον Γιαννούλη, τον Πέλκα, τον Μπακασέτα, τον Λημνιό, τον Βλαχοδήμο, τον Τζόλη, λέω) έστω τον Κυριακόπουλο, τον Σιώπη, τον Μαυροπάνο, τον Γιακουμάκη, τον Δουβίκα, τον Φούντα, μέχρι και τον Γούτα!
Στα ίδια αυτά χρόνια της διολίσθησης, παράλληλα η UEFA θεσμοθέτησε και το Nations League. Σε δύο διαδοχικές διοργανώσεις, η Εθνική απέτυχε να προβιβαστεί από την τρίτη στη δεύτερη κατηγορία της Ευρώπης. Τα δοχεία είναι καταφανώς συγκοινωνούντα.
Πηγή: sdna.gr
