Δεν έχει καλή πλευρά για την ΑΕΚ η απομάκρυνσή της από την κορυφή, διότι μειώνει τις φιλοδοξίες σε ένα γκρουπ, προπονητών και ποδοσφαιριστών που είχαν τις φιλοδοξίες ως κινητήριο δύναμη. Αυτή η “γκέλα” έρχεται να αθροιστεί με αυτή που έκανε υπό κανονικές συνθήκες η ΑΕΚ στην Ριζούπολη απέναντι στον Απόλλωνα. Και αν σε αυτές προστεθεί μια επόμενη, είναι πιθανόν να ξεχαστεί το γεγονός ότι το ματς με τον Αστέρα έγινε σε λίμνη και δεν έπρεπε να διεξαχθεί.
Σε αντίθεση με ό,τι της συνέβαινε στην διάρκεια της περσινής σεζόν, η ΑΕΚ έχει σήμερα προπονητή και ποδοσφαιριστές των οποίων ο εγωισμός έχει πληγωθεί από την αύξηση της διαφοράς από τον Ολυμπιακό. Και τελικά αν υπάρχει κάποια αισιόδοξη διαπίστωση για να αντλήσει η ΑΕΚ από την περιπέτεια στην Τρίπολη είναι ακριβώς αυτό: η συνοφρυωμένη όψη του προπονητή της και η αγωνιστική νοοτροπία του Νορντίν Αμραμπατ, ενός ποδοσφαιριστή που φώναζε με κάθε μια από τις 104 ενέργειες που έκανε σε αυτό το παιχνίδι ότι δεν ανεχόταν να βγει από το τερέν χωρίς τη νίκη κι ας επρόκειτο για λίμνη.
Η ΑΕΚ τον είχε χάσει αυτόν τον δημιουργικό θυμό στην διάρκεια της προηγούμενης σεζόν, αν όχι και στην αμέσως προηγούμενη. Και αυτό, δηλαδή η νοοτροπία της, ήταν ένα μέρος της εξήγησης για την πορεία της. Ως συνέπεια της ποιοτικής αναβάθμισης που έκανε στο ρόστερ της το περασμένο καλοκαίρι ήρθε και η νοοτροπία ποδοσφαιριστών όπως αυτοί που αγωνίζονται στην επίθεση. Και το θετικό στοιχείο για την ΑΕΚ είναι ότι έχει ίδια νοοτροπία, τουλάχιστον μέχρι εδώ, ο προπονητής της.
Θεωρητικά μια ομάδα που έχει ως πρώτο στόχο να εξελιχθεί σε μια καλή ομάδα που θα κοιτάζει στα μάτια τον Ολυμπιακό και θα κάνει πρωταθλητισμό δεν έχει απολύτως κανέναν λόγο να αποθαρρυνθεί από την αύξηση της βαθμολογικής διαφοράς, ή πιο σωστά έχει χίλιους δυο λόγους για να μετατρέψει αυτή την ενόχλησή της σε παράγοντα παρακίνησης. Ένας προπονητής που λειτουργεί με την επίγνωση ότι κρίνεται από το έργο που θα παρουσιάσει στο διάστημα των επόμενων πέντε μηνών, και μια σειρά από ποδοσφαιριστές που γνωρίζουν ότι κρίνονται ανεξάρτητα από την χρονική διάρκεια του συμβολαίου που έχουν υπογράψει, έχουν χίλιους δυο λόγους για να παρακινηθούν επαρκώς και να συνεχίσουν την εξέλιξη του πρότζεκτ και την ομαδική βελτίωση. Με άλλα λόγια η απομάκρυνση από την κορυφή δεν λειτουργεί ως ελαφρυντικό κατά την αξιολόγηση του έργου που θα παρουσιάσουν στο εξής ο προπονητής και οι ποδοσφαιριστές. Μάλιστα θεωρητικά δίνει στην ΑΕΚ και μια ευκαιρία να διαπιστώσει πόσο ανθεκτικοί είναι ο προπονητής και οι ποδοσφαιριστές στις δοκιμασίες.
Ο ρεαλιστικός στόχος μιας ομάδας που άλλαξε προπονητή τον Οκτώβριο και ανταγωνίζεται μια ομάδα που έχει τον ίδιο προπονητή εδώ και 3,5 χρόνια δεν είναι να της πάρει τον τίτλο. Αυτή μπορεί να είναι προσδοκία, αλλά όχι απαίτηση. Ο ρεαλιστικός στόχος είναι ο πρωταθλητισμός. Δηλαδή το να βελτιώνεσαι τόσο που να δημιουργείς τη βάση που στηρίζει την απαίτηση για νίκη σε κάθε παιχνίδι, ανεξάρτητα από τον αντίπαλο και την έδρα διεξαγωγής του παιχνιδιού. Συνεπώς για όσους εργάζονται στο ποδοσφαιρικό τμήμα ο στόχος δεν έχει χαθεί τώρα που η διαφορά πήγε στο +8. Ότι κυνηγούσε και πριν, το ίδιο κυνηγά και σήμερα η ΑΕΚ: να δημιουργήσει μια ομάδα που θα σηκώνει το βάρος της απαίτησης να διεκδικεί το πρωτάθλημα.
Πηγή: Gazzetta
