Ζεις σήμερα, με όσα έχεις κάνει χθες. Το χθες, πάντοτε έχει τους τρόπους του για να σε (παρ)ακολουθεί και να σε τσιγκλάει. Να ξεφυτρώνει πού και πού, συνήθως σε ακατάλληλη ώρα, μες στη μέση. Είναι άβολο να μη ξεμπερδεύεις μ’ αυτό, να μη μπορείς να το καταχωνιάσεις οριστικά και ανώδυνα, ποτέ. Αλλά, αυτό είναι. Οσα πιο πολλά έκανες χθες, τόσο πιο ενοχλητικό μπορεί να γίνεται το σήμερα.
Ο κύριος Μαρινάκης, το καλοκαίρι κλείνει τη δεκαετία του στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Μια “χρυσή δεκαετία” κατάστικτη από τις συγκρούσεις οι οποίες, ως γνωστόν, τον τρέφουν στην καθημερινότητα. Κοιτάζοντας πίσω, δεν πρέπει να βαρέθηκε στο ποδόσφαιρο ούτε για μια στιγμή. Αλλαξε ποδοσφαιριστές, προπονητές, διευθυντές, στελέχη, συμμάχους, αντιπάλους. Ενα, όλον αυτόν τον καιρό, δεν άλλαξε. Το να τρέχουν, είτε σε φάση άμυνας είτε σε φάση επίθεσης, οι δικηγόροι του. Ουδέποτε σε τούτη τη δεκαετία, υπήρξε διάστημα που οι δικηγόροι του να μη τρέχουν για κάποιον λόγο 24/7. Αλλη μία φορά, τώρα.
Ο Ολυμπιακός που “δεν ασχολείται” με την υπόθεσή του στην Επιτροπή Δεοντολογίας, παραείναι συντεταγμένο (…αιώνες μπροστά από το όποιο δεύτερο στη χώρα) μαγαζί για να μη ασχολείται στ’ αλήθεια. Ασχολήθηκαν κάποτε “δι’ υπόθεσίν τους”, μια παρεμφερή υπόθεση ενώπιον της ιδίας Επιτροπής, ο ΟΦΗ και ο Αιγινιακός. Και δεν ασχολείται, ο Ολυμπιακός; Ως το φύλλο και το φτερό! Νυχθημερόν.
Ενα τέτοιο λάθος, να το πάρει τόσο ελαφρά όσο για να μη δώσει ευθύς εξαρχής την αρμόζουσα σημασία, ο Ολυμπιακός δεν θα το διέπραττε ποτέ. Την αρμόζουσα, δίνει. Κι άλλη τόση. Αλλ’ ακόμη και να το διέπραττε τώρα, πάλι…δεν θα το διέπραττε. Θα τους αφύπνιζε, όχι η εισήγηση αυτή καθαυτή ίσως, όσο η ένταση των χαρακτηρισμών στο κείμενο της εισήγησης. Μία ωφέλιμη ειδοποίηση, ότι τα πράγματα είναι για να (ξανα)στρωθούν οι δικηγόροι, δίχως να χάνεται ούτε ένα διαθέσιμο λεπτό, στη δουλειά.
Οπως και να (κατα)λήξει εν τέλει η ιστορία στο πειθαρχικό κομμάτι του ποδοσφαίρου, το βέβαιον είναι ότι πρέπει κάπως να καταλήξει, όχι να σέρνεται, μες στο καλοκαίρι. Το να σέρνεται, είναι επιζήμιο. Και για τον Ολυμπιακό. Ο κύριος Μαρινάκης, αυτή τη δεκαετία, από ένα σημείο και μετά εξελίχθηκε σε “διεθνή παίκτη” του τραπεζιού. Το τελευταίο που χρειάζεται ένας διεθνής παίκτης, είναι όλη ετούτη η αρνητική δημοσιότητα που απλώνεται και δεν μαζεύεται.
Γιατί η δημοσιότητα λειτουργεί έτσι που να οδηγεί σε lose-lose καταστάσεις. Μία παραπεμπτική εισήγηση, όχι υποβιβασμός, όχι άλλου είδους κύρωση, απλώς και μόνον η εισήγηση, αρκεί για να δίνει ένα θέμα παγκόσμιου ενδιαφέροντος. Εάν, διανύοντας ολόκληρη τη διαδρομή ως την τελεσιδικία, ο κύριος Μαρινάκης επιτύχει ν’ απαλλαγεί, στο εξωτερικό αυτό…δεν θα δημοσιευθεί πουθενά! Στην καλύτερη περίπτωση, θα προβληθεί πολύ λιγότερο απ’ όσο προβάλλεται όλες αυτές τις ημέρες η δίωξη.
Αλλά, είπαμε. Ζεις σήμερα, με όσα έχεις κάνει χθες.
πηγή: sdna.gr
