Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Εκκίνηση ΑΕΚ, ο Αραούχο δίνει στον Σιμάνσκι. Ο Πολωνός κάνει υποδοχή και, αμέσως, γυρίζει σώμα και βλέμμα να παίξει τη μπάλα, όχι προς τα εμπρός. Πίσω, στον Μήτογλου. Μονομιάς ο Ελ Αραμπί, τρέχει να πιέσει. Με ελιγμό ο Μήτογλου βγαίνει από την πίεση και παίρνει τη σωστή στάση, προς την επίθεση. Ηδη έχει τρέξει, να τον κλείσει, ο Μασούρας. Ο Μήτογλου ακουμπά στον Μοχαμαντί, του κάνει την πάσα. Ο Μοχαμαντί στον ήδη στενό χώρο, βρίσκει τον Γαρσία ενόσω έχει κιόλας πλησιάσει, στο μεταξύ, ο μικρός Καμαρά. Σπεύδει ο Αντρέ Σιμόες να στηρίξει, η μπάλα πάλι στον Μοχαμαντί, ο Μοχαμαντί προσπαθεί να ξαναβρεί τον Γαρσία, πλάγιο Ολυμπιακός! Η ΑΕΚ, με κατοχή 13 δευτερολέπτων, έκανε σέντρα…και δεν πέρασε τη σέντρα.
Οχι ακριβώς η είσοδος στο παιγνίδι, ομάδας που εννοεί να κάνει τον αντίπαλο να καταλάβει πως εδώ αυτή (καθ)ορίζει τους κανόνες. Με την προσωπικότητά της, και με το κύμα στήριξης από την κερκίδα. Ο Ολυμπιακός στη δική του πρώτη κατοχή, πλάγιο Λαλά, δεν κοίταξε πίσω. Ο Μ’Βιλά που πήρε από τον Λαλά, τάισε τον Ελ Αραμπί. Μαρκαρισμένος και “με πλάτη” ο Ελ Αραμπί έδωσε στο πλάι, στον Μασούρα. Πρώτη πλαγιοκόπηση, σέντρα, Βράνιες κόρνερ, από το κόρνερ…γκολ, μηδέν-ένα. Αρχίζουμε λοιπόν, από το “α” και το “βου”. Εάν ήμουν Γιαννίκης, το πρώτο πράγμα στην εντός των τειχών post-game ανάλυση θα ήταν αυτό. Οχι πίσω. Εμπρός. Για την περίπτωση που θα βοηθούσε, ας ρωτήσει ο Γιαννίκης τον Τοπαλίδη να μάθει τι έλεγε ο Οτο στους διεθνείς.
Η πρώτη μπαλιά από τον χαφ, μεγάλη στον Χαριστέα. Ας πάει η μπάλα στις πινακίδες, μη φοβάστε. Θα είναι πλάγιο, κοντά στη δική τους περιοχή όμως, όχι κοντά στη δική μας. Τα πιο πολλά του Οτο, όλα εκείνα τα τοσοδούλικα ψήγματα πρακτικής σοφίας εδώ κι εκεί, τότε οι διεθνείς τα εκτελούσαν δίχως να συνειδητοποιούν καλά-καλά γιατί. Μεγαλώνοντας ανέτρεχαν, τα επεξεργάζονταν, κατανοούσαν, εκτιμούσαν. Ο Οτο επεδίωκε με το συγκεκριμένο ψήγμα, να καταλάβει ο αντίπαλος ότι η ομάδα του δεν πήγε στο γήπεδο για να παίξει τις κουμπάρες. Το μήνυμα που ήθελε να περάσει ήταν, we mean business.
Μυρίζει, ο αντίπαλος. Μυρίζει, και το ένα και το άλλο. Δεν είναι κάτι που προϋπάρχει. Η μυρωδιά έρχεται, στη ροή του ματς. Ο “ψυχωμένος” Ατρόμητος που νίκησε τον ΠΑΟΚ, για να δώσω ένα νωπό παράδειγμα, στην πραγματικότητα ήταν μία, πιστέψτε με, καταφοβισμένη ομάδα από εκείνες που μπορεί στο εικοσάλεπτο, εφόσον η άλλη ομάδα μυρίσει τον φόβο και ερεθιστεί, να χάνουν τρία-μηδέν. Ψυχωμένος έγινε σιγά-σιγά στη βραδυά, όσο αντιλαμβάνονταν ότι δεν είχαν κάτι στ’ αλήθεια για να σκιάζονται.
Αγωνιστική με αγωνιστική, μπορούμε να δούμε πως πλέον αποκρυσταλλώνεται η καινούργια αγωνιστική ταυτότητα του Ολυμπιακού. Πολύ διαφορετική από “αυτά που ξέραμε”, προσαρμοσμένη με ενδιαφέροντα ρεαλισμό σε άλλα δεδομένα, όχι τόσο αξιοθέατη. Αλλά πάλι (όσο περνά ο καιρός όλο και πιο) διακριτή. Ο νέος Ολυμπιακός δεν κυριαρχεί όσο ο πρότερος, δεν δημιουργεί ποδόσφαιρο όσο ο πρότερος, προσέχει την ισορροπία του, την εγγύτητα των γραμμών, την οργάνωση στο αμυντικό σκέλος, αφήνει τη μπάλα (πολύ περισσότερο από τον πρότερο) και κοιτάζει να βρει τους χώρους για να τρέξει στην κόντρα, και τούτο ανεξαρτήτως σκορ. Είναι δε, μία ταυτότητα που την υποστηρίζουν, από το “1” έως το “11”, άπαντες και άνευ όρων.
Το μοντέλο πάσχει εμφανώς, στο αυθεντικό κομμάτι-ποιότητα. Και γι’ αυτό, λόγω της εκπτώσεως στην ποιότητα, έπαψε να είναι πειστικά ανταγωνιστικό στην υψηλή Ευρώπη. Παραμένει αποτελεσματικό στην Ελλάδα, όσο αποτελεσματικό δείχνει μια βαθμολογία δέκα αγωνιστικών Σούπερ Λιγκ. Στο τέλος της ημέρας, με όλες τις εκπτώσεις, δεν παύει να είναι η by far πιο ακριβή ομάδα στο εγχώριο χρηματιστήριο αξιών. Η αξία του Ολυμπιακού ωστόσο, δεν έγκειται στο άθροισμα της αξίας ενός εκάστου ποδοσφαιριστή του ρόστερ. Η όποια υπεραξία, έγκειται στην ταυτότητα. Είναι δηλαδή, το κατάλληλο σημείο για να παραφράσουμε την επιτυχή διαφήμιση. Να έχει μία ομάδα ταυτότητα, αξία ανεκτίμητη.
Η ΑΕΚ διανύει τη φάση που πασχίζει να φτιάξει τη δική της καινούργια ταυτότητα. Ανεξαρτήτως…εναρκτήριου λακτίσματος, η “μεγάλη εικόνα” είναι ενθαρρυντική. Η κατεύθυνση. Είναι κατεύθυνση, προς το καλό. Το σωστό. Δικαιολογεί, και συντηρεί, μια ωραία αύρα. Τα επιμέρους που μένει να φτιαχτούν, είναι αρκετά και θα πάρουν τον καιρό τους. Διότι το φτιάξιμο, ταυτόχρονα προαπαιτεί και τη δουλειά μέσα και τις προσλήψεις απέξω. Αν το “α” είναι το εναρκτήριο λάκτισμα, ένα “βου” θα μπορούσε να είναι το μάθημα ότι με var, όπως δεν μπορείς να ποντάρεις ότι θα γλιτώσεις ένα πέναλτι, άλλο τόσο (κι ακόμη περισσότερο με τις μπλε/κόκκινες γραμμές…) δεν είναι έξυπνο να ποντάρεις ότι θα σε σώσει ένα τεχνητό όφσαϊντ. Αυτό το γκολ που έκανε το σκορ ένα-δύο την Κυριακή, εφέτος η ΑΕΚ το έχει φάει…περισσότερες από μία φορές.
Εάν η ΑΕΚ δέχθηκε δύο γκολ στη Ριζούπολη (ή τα δύο στην Τούμπα ή τα τρία στο Ηράκλειο), δεν ήταν παράξενο ότι δέχθηκε τρία γκολ (που θα μπορούσαν να είναι και τέσσερα-πέντε) από τον Ολυμπιακό. Στη στοιχηματική γλώσσα, ήταν πανεύκολο γκολ-γκολ και όβερ! Ο Γιαννίκης με το καλημέρα, μας είπε πράγματα δια του Ρότα και του Μήτογλου. Η γενική αρχή μου, είναι πάντοτε να πηγαίνω με το κριτήριο του προπονητή. Επίσης, δεν απεμπολούμε το δικαίωμά μας ν’ αναρωτιόμαστε. Σεβόμενοι το κριτήριο Γιοβάνοβιτς στην αρχή της περιόδου ας πούμε, ρωτούσαμε πώς είναι δυνατόν να μη έχει ο Αλεξανδρόπουλος θέση στην ενδεκάδα. Πολύ σύντομα, ο Αλεξανδρόπουλος βρήκε τη φυσιολογική θέση του στην ενδεκάδα. Σήμερα για την ΑΕΚ, αναρωτιόμαστε πώς γίνεται σε (10 ματς επί 90′, ίσον) 900 λεπτά ποδοσφαίρου στο πρωτάθλημα, ο Σβάρνας να έχει παίξει…εφτά. Εφτά λεπτά στα εννιακόσια, σπαστά (1+1+5) σε τρία ματς.
Κλείνω, με το μείζον. ΑΕΚ και Ολυμπιακός, “από κοινού” έκαναν ωραίο (τον) αγώνα. Οχι μόνον, ΑΕΚ και Ολυμπιακός. Και ο κόσμος. Ο κόσμος, και τον γηπεδούχο να υποστηρίζει, ότι είναι εκεί και δημιουργεί ατμόσφαιρα, αυτομάτως βοηθά και τον φιλοξενούμενο. Αρα, κατ’ επέκτασιν, βοηθά το Παιγνίδι. Ο ΠΑΟΚ δεν ήταν ίδιος, στο άδειο Καραϊσκάκη και στη γεμάτη Λεωφόρο. Ο ΠΑΣ, πολύ αμφιβάλλω ότι θα έκανε αυτό που έκανε στον Αρη, σ’ ένα άδειο Χαριλάου. Η καλή ομάδα, ποτέ δεν “παρακαλά” να παίξει ο αντίπαλος κεκλεισμένων των θυρών. Χάρηκα, όταν ο Παναθηναϊκός κέρδισε την έφεση και είχε κόσμο με τον ΠΑΟΚ. Χάρηκα, ότι ο Αρης δεν τιμωρήθηκε για τον Βόλο. Είμαι και θα είμαι σταθερά, υπέρ των οικονομικών ποινών. Οχι κλείσιμο γηπέδων, προς Θεού ποτέ ξανά αφαίρεση πόντων, το πολύ μερικό κλείσιμο μιας εξέδρας στο γήπεδο. Και χοντρά πρόστιμα!
Πηγή: Sport DNA
