Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Ιστορικά κοιτάζοντας, ο πιο σημαντικός παίκτης σε ολόκληρη αυτή τη διαδρομή της Μάντσεστερ Σίτι είναι ο πανάκριβος δικηγόρος, ομάδα δικηγόρων για την ακρίβεια, που πριν τρία χρόνια (την εποχή της συστηματικής γιούχας του τραγουδιού του Τσάμπιονς Λιγκ στα εντός έδρας ματς) βρήκαν τις τρύπες του Financial Fair Play της UEFA και το έκαναν, ενώπιον του CAS, κόσκινο. Οχι αποκλεισμός από τις διεθνείς διοργανώσεις, μόνο πρόστιμο. Εσωσαν το μπέρμπον, πλήρωσαν τα φιστίκια. Σήμερα στο γαλάζιο Μάντσεστερ, το τραγούδι του Τσάμπιονς Λιγκ είναι η πιο ωραία μουσική στα αυτιά. Δίχως εκείνη τη νίκη μες στην πανδημία το καλοκαίρι του 2020, τίποτα από τα επόμενα δεν θα είχε συμβεί.
Εκτοτε η ερώτηση δεν ήταν, εάν. Η μοναδική ερώτηση ήταν, πότε. Αργά ή γρήγορα, θα γινόταν. Δεν έγινε στον τελικό το 2021 με την Τσέλσι στο Ντραγκάο, δεν έγινε το 2022 λόγω του εξωφρενικού αποκλεισμού στον ημιτελικό του Μπερναμπέου, έγινε τώρα. Επίσης, πλέον η ερώτηση δεν είναι εάν θα ξαναγίνει. Η ερώτηση είναι, πότε θα ξαναγίνει. Διότι, θα ξαναγίνει! Πράγμα που δεν ισχύει για την Παρί Σεν-Ζερμέν ας πούμε, η οποία ακόμη ευρίσκεται στο εάν (θα γίνει), δεν έχει μεταπηδήσει στο πότε (θα γίνει). Αν θέλετε, να πάμε και στο “σχήμα” των noisy neighbours, δεν ισχύει και για τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ η οποία ωσαύτως ευρίσκεται στο εάν/πώς (θα ξαναγίνει), όχι στο πότε (θα ξαναγίνει).
Η κεφαλαιώδης διαφορά είναι το οργανόγραμμα λειτουργίας. Ενα οργανόγραμμα (της Σίτι), σταθερά δομημένο σε βάθος χρόνου, ομόγλωσσο αν αυτό έχει (και έχει) τη σημασία του, εννοώ την τριανδρία εκτελεστικός διευθυντής, διευθυντής ποδοσφαίρου, προπονητής. Μια ανεκτίμητη εγγύηση, κριτηρίου. Ναι, τα χρήματα είναι πολλά, ανεξάντλητα πες. Αλλά, πού θα ξοδευτούν; Στο Ποδόσφαιρο ή στο Ινσταγκραμ; Πήραν τον Χόλαντ, δεν πήραν τον Μέσι. Πήραν τον Ρόδρι, δεν πήραν τον Καζεμίρο. Πήραν τον Γκρίλις, δεν πήραν τον Νεϊμάρ. Πήραν τον Ρούμπεν Ντίας και τον Ακάντζι, δεν πήραν τον Σέρχιο Ράμος και τον Βαράν, πολύ περισσότερο δεν πήραν τον Μαγκουάιρ.
Δεν ξέρω εάν μπήκαν ποτέ σε αληθινό πειρασμό, όλα αυτά τα χρόνια, με ένα Κριστιάνο Ρονάλντο ή με ένα Μπενζεμά. Μπήκαν δεν μπήκαν, μετράει ότι δεν το έκαναν…ούτε μία φορά για δοκιμή. Πήραν ποδοσφαιριστές, που η Μάντσεστερ Σίτι τους έκανε πρωταθλητές Ευρώπης. Δεν πήραν τους ποδοσφαιριστές που, επειδή οι ίδιοι προϋπήρξαν πρωταθλητές Ευρώπης, θα έκαναν (και) τη Μάντσεστερ Σίτι πρωταθλήτρια Ευρώπης. Εν ολίγοις, πρόσεξαν και δεν έβαλαν στο σπίτι το τσίρκο. Τον όποιον παίκτη θα μπορούσε, έστω αμυδρά, να περάσει από την άκρη του μυαλού του η ιδέα ότι είναι μεγαλύτερος από το κλαμπ.
Δύο χρόνια μετά το Ντραγκάο, στη θέση του Ζιντσένκο παίζει ο Ακέ. Στη θέση του Γκαμπριέλ Ζεζούς, ο Χόλαντ. Στου Στέρλιγκ, ο Γκρίλις. Στου Φερναντίνιο, ο Ρόδρι. Ακριβοί, όχι προφανείς. Στην Πόλη την πάσα-κλειδί τη βρήκε ο όχι ακριβώς φανταχτερός Ακάντζι. Το γκολ το έβαλε σαν να εκτελούσε φάουλ ή πέναλτι, απλώς με τη μπάλα σε κίνηση, ο όχι ακριβώς φανταχτερός Ρόδρι. Ενα-μηδέν, γεια σας. Οι τελικοί, αυτό είναι. Δεν ρωτάς, what about entertainment. Ενας βάζει το γκολ, και παίρνει το τρόπαιο “με τα δόντια”. Ο άλλος δεν βάζει γκολ, και μένει να ζει με τα what-if.
Το έβαλε ο Κομάν το 2020, τρόπαιο η Μπάγερν, what-if η Παρί Σεν-Ζερμέν. Το έβαλε ο Χάφερτς το 2021, τρόπαιο η Τσέλσι, what-if η Μάντσεστερ Σίτι. Το έβαλε ο Βινίσιους Ζούνιορ το 2022, τρόπαιο η Ρεάλ Μαδρίτης, what-if η Λίβερπουλ. Και το 2019 πάλι, Λίβερπουλ-Τότεναμ, σαν ένα-μηδέν ήταν. Το δύο-μηδέν έγινε στο τέλος. Ο Κρις Σάτον, αξιοσέβαστος σκόρερ στα 90s και πρωταθλητής Αγγλίας με τη Μπλάκμπερν, ως expert στον ιστότοπο του BBC πρόβλεψε για την Κωνσταντινούπολη τέσσερα-μηδέν Σίτι. Παιδαριώδες μεν, αποκαλυπτικό δε.
Παιδαριώδες, διότι αρκούσε να έχει δει κανείς δύο ματς της Μάντσεστερ Σίτι και δύο ματς της Ιντερ στους τελευταίους δύο μήνες για να καταλάβει, σε βαθμό βεβαιότητας, ότι δεν επρόκειτο να γίνει έτσι…ποτέ των ποτών. Δεν έγινε έτσι, καν στον τελικό κυπέλλου Σίτι-Γιουνάιτεντ. Ο Πεπ, αυτός σίγουρα, το γνώριζε. Η παντομίμα του, με το κέρμα. Θα μπορούσε να είναι, και με ένα ζάρι. Πώς θα κάτσει, στην ημέρα. Ο Πεπ γενικώς, είναι αυτονόητο εχέγγυο ποδοσφαίρου. “Δεν υπάρχει αποτυχία, στον αθλητισμό. Αν πεις “απέτυχα”, είναι σαν να λες ότι ο αντίπαλος δεν έχει καμία αξία. Η ζωή στα σπορ είναι να προσπαθείς. Ξανά και ξανά και ξανά. Οταν προσπαθείς, δεν αποτυγχάνεις”. Ενα τσιτάτο, πριν την Πόλη.
Το αποκαλυπτικό μέσω Σάτον, είναι το ύψος της προσδοκίας. Συνδέεται αισθάνομαι, όχι μόνο με την ποιότητα της Σίτι, με το όλο μέγεθος της Πρέμιερ Λιγκ. Με τη συσσώρευση του πλούτου. Περίπου, όπως στο NBA. Είσαι πρωταθλητής στο NBA, αυτομάτως είσαι πρωταθλητής κόσμου. Είσαι πρωταθλητής Αγγλίας, είσαι και πρωταθλητής κόσμου; Παίζεται! Για αρχή, η Αγγλία δεν χρειαζόταν πάντοτε τον αμύθητο πλούτο για να παίρνει Κύπελλα Πρωταθλητριών. Στην οκταετία 1976-1984 παράδειγμα, πήρε επτά στα οκτώ. Υστερα, ήλθε ο όλεθρος Χέιζελ. Και το Χίλσμπορο. Η αιτία, που γέννησε την ανάγκη μιας Πρέμιερ Λιγκ.
Αλλά και στην εποχή Πρέμιερ Λιγκ, για πολύν καιρό η Αγγλία έπαιρνε ένα σκόρπιο τρόπαιο στα τόσα. Της καθόταν, ένα σκόρπιο τρόπαιο στα τόσα. Το 1999 η Γιουνάιτεντ, το 2005 η Λίβερπουλ, το 2008 η Γιουνάιτεντ, το 2012 η Τσέλσι. Συστηματικό, έγινε τώρα. Ενα, ανά δύο χρόνια. Λίβερπουλ 2019, Τσέλσι 2021, Μάντσεστερ Σίτι 2023. Και βέβαια, Πρέμιερ Λιγκ δεν είναι μονάχα η Σίτι. Είναι η Αρσεναλ, που αποκλείστηκε από την Σπόρτιγκ. Είναι η Λίβερπουλ που έφαγε πέντε, μέσα σε 45 αγωνιστικά λεπτά, από τη Ρεάλ στο Ανφιλντ. Είναι η Τότεναμ, που αποκλείστηκε από τη Μίλαν. Είναι η Γιουνάιτεντ, που εισέπραξε το τρίμπαλο στο Πιθχουάν. Είναι η Τσέλσι, που αποκλείστηκε από τη Ρεάλ με ένα ξεκούραστο (συνολικό) τέσσερα-μηδέν.
Ναι λοιπόν, σαφώς η Πρέμιερ Λιγκ. Αλλά, πάντοτε θα υπάρχουν και οι εκάστοτε άλλοι. Ο Πεπ, ακούραστα το υπενθυμίζει σε κάθε περίσταση. Οι άλλοι. Οι όποιοι άλλοι, του ποδοσφαίρου. Είναι καταπληκτικό να σκεφτεί κανείς πως τούτη τη σεζόν, από όσες ομάδες αντιμετώπισαν τη Σίτι σε οποιαδήποτε διοργάνωση, μονάχα μία δεν ηττήθηκε. Νίκησε τη Σίτι, και εντός και εκτός έδρας. Δύο στα δύο. Η Μπρέντφορντ! Είναι όμως μία αμάχητη ευρωπαϊκή πραγματικότητα, ότι η γκάμα “των άλλων” συρρικνώνεται. Μετά το 2010, δηλαδή εδώ και δεκατρία χρόνια, οι μη-αγγλικές ομάδες που κατέκτησαν Τσάμπιονς Λιγκ είναι η Μπαρσελόνα, η Μπάγερν, η Ρεάλ, τελεία. Και παύλα.
Στην παρατεταμένη τελική ευθεία της περιόδου, δηλαδή εκεί που αρχίζει το ωραίο κομμάτι διότι κρίνονται οι τίτλοι, ο Πεπ βρήκε (σε σχηματισμό, σε στελέχωση, σε μηχανισμό λειτουργίας) ό,τι πιο παραπλήσιο στην τελειότητα. Τι σημαίνει, πρακτικά, αυτό; Οτι η Σίτι έπαιζε το ποδόσφαιρό της, στο επίπεδο να μη χρειάζεται…να αντικαθιστά παίκτες, ει μη μόνον (καλή ώρα στην Πόλη) λόγω τραυματισμού. Ο τελικός λογαριασμός της χρονιάς, τσουτσουρώνει την τρίχα που λένε. Ματς 60, γκολ 150, νίκες 44, τρόπαια 3. Και, για να…χαλάσουμε το κλίμα, 150 οικονομικές παραβάσεις που υποτίθεται πως τελούν υπό έλεγχον ενώπιον της Πρέμιερ Λιγκ.
Τελειότητα ή κάτι παραπλήσιο, το τίμημα είναι τίμημα. Ιδίως με προπονητή, που δεν κάνει εσωτερική διπλωματία και φιλίες στη διαχείριση του ρόστερ. Πίσω από τους έντεκα που δεν βγαίνουν παρά επειδή χτύπησαν ή επειδή πρέπει να πάρουν ένα ρεπό μία φορά στο τόσο, ποιος/πώς συμφιλιώνεται με δέκα λεπτά, με είκοσι λεπτά, με καθόλου λεπτά; Ο Ζοάο Κανσέλο δεν το αποδέχθηκε τον χειμώνα, και αποπέμφθηκε ανηλεώς με φορτωτική Μάντσεστερ-Μόναχο σε μια νύχτα μέσα. Για πόσο θα είναι ευχαριστημένοι με το περιστασιακό ρολάκι ένας Μαχρέζ, ένας Αλβαρες, ένας Φόντεν, ένας Φίλιπς; Ιδού συνεπώς, το άμεσο και δύσκολο μελλοντικό στοίχημα του Πεπ. Περισσότερο από το να βρει και να διαπλάσει βασικούς της επόμενης ημέρας, πρέπει να δει πώς θα έχει αναπληρωματικούς που θα νιώθουν ευλογημένοι με αυτό.
Πηγή: Sdna
