Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Η Ντινάμο Κιέβου στη Θεσσαλονίκη εναντίον του Αρη την Πέμπτη, παρέταξε δέκα Ουκρανούς στην ενδεκάδα. Αλλοι έντεκα Ουκρανοί, ήταν στον πάγκο της. Οταν στήθηκαν πριν τη σέντρα να φωτογραφηθούν, για τους προφανείς λόγους είχαν μαζί μια σημαία της Ουκρανίας. Εβγαζε νόημα. Με έντεκα ξένους, η σημαία της Ουκρανίας θα έχανε το νόημά της. Εκεί, ο πόλεμος έφερε τη βίαιη αυτορρύθμιση.
Οι ουκρανικές ομάδες αιχμής, αναγκαστικά επανεφευρίσκουν τον Ουκρανό ποδοσφαιριστή. Η πρωταθλήτρια Σαχτάρ, πριν τον πόλεμο ξεκινούσε με επτά-οκτώ Βραζιλιάνους. Σήμερα είναι ζήτημα αν έχουν ξεμείνει δυο-τρεις, σε ολόκληρο το ρόστερ.
Οι ενδεκάδες των τεσσάρων ομάδων της Σούπερ Λιγκ που έπαιξαν στα ευρωπαϊκά ματς την περασμένη εβδομάδα, είχαν 8/44 Ελληνες. Ο Βαγιαννίδης του Παναθηναϊκού, ο κανείς του Αρη, οι τέσσερις στον Ολυμπιακό, οι τρεις στον ΠΑΟΚ. Εάν είχε παίξει και η ΑΕΚ, πιθανότατα το κλάσμα θα ήταν (με τον Μήτογλου και τον Ρότα) 10/55.
Δεν αλλάζει, ο μέσος όρος. Δύο Ελληνες, στους έντεκα. Εδώ πόλεμο, ευτυχώς δεν έχουμε. Το ερώτημα είναι, μπορούμε “εν ειρήνη” κάπως να αυτορρυθμιστούμε; Θέλουμε να αυτορρυθμιστούμε; Υπάρχει λόγος να αυτορρυθμιστούμε; Εν τέλει, μας συμφέρει να αυτορρυθμιστούμε;
Η προσφυγή στο παρελθόν, χρειάζεται. Σε ένα παρελθόν, κατά το οποίο ζήσαμε ελληνικές ομάδες να κάνουν ντέρμπι, παρτίδες με την Ατλέτικο. Με την Πόρτο. Με τη Μπαρσελόνα. Με την Ιντερ. Με τη Λίβερπουλ. Με τη Μπορούσια Ντόρτμουντ. Ο Παναθηναϊκός στον Αγιαξ το ’96 είχε οκτώ Ελληνες, τους δύο Πολωνούς και τον Μπορέλι. Ο ΠΑΟΚ στο Χάιμπουρι είχε εννέα Ελληνες, τον Ολιβάρες και τον Νάγκμπε. Ο Ολυμπιακός με τη Γιουβέντους το ’99 είχε εννέα Ελληνες και δύο “Ελληνες”, τον Τζόρτζεβιτς και τον Γκόγκιτς. Η ΑΕΚ έκανε το 2-2 στο Μπερναμπέου με δέκα Ελληνες και τον Κοσταρικανό σέντερ-μπακ Ράιτ. Εξι από εκείνους τους δέκα Ελληνες, μετέπειτα έγιναν πρωταθλητές Ευρώπης. Κάποτε το Αιγάλεω (ναι, υπήρξε και τέτοια στιγμή!) έφερε 2-2 με τη Λάτσιο στη Ριζούπολη, αγώνας ομίλου. Με δέκα Ελληνες, και ένα ξένο τερματοφύλακα.
Αλλαξαν οι εποχές, πλέον πουθενά δεν γίνεται έτσι. Βολικό, για πρώτο άκουσμα. Οτι οι εποχές άλλαξαν, άλλαξαν. Τώρα τα ντέρμπι μας, είναι παρτίδες με την Αραράτ. Με τη Μπεϊτάρ. Με τη Ντνίπρο. Με τη Γενκ. Με τη Χάιντουκ. Και για μεγαθήριο, βλέπουμε την ΟΜ. Αλλά πράγματι, πουθενά δεν γίνεται έτσι;
Την ίδια αυτή εβδομάδα των 8/44 Ελλήνων, δειγματοληπτικά η Σπάρτα Πράγας αγωνίστηκε στην Κοπεγχάγη με 6+2+7 Τσέχους. Εξι στην ενδεκάδα, δύο ήλθαν από τον πάγκο, επτά έμειναν στον πάγκο. Η Μόλντε στα Φερόε, είχε 10+4+7 Νορβηγούς. Οι αντίστοιχοι αριθμοί της Μακάμπι Τελ Αβίβ στη Λάρνακα, ήταν 7+2+8 Ισραηλινοί.
Περισσότερο από τους ντόπιους στην ενδεκάδα, η αξία του δείγματος είναι (και αυτό τραβάει την προσοχή) οι ντόπιοι στον πάγκο. Οι εννέα Τσέχοι, στον πάγκο της Σπάρτα. Οι έντεκα Νορβηγοί, στον πάγκο της Μόλντε. Οι δέκα Ισραηλινοί, στον πάγκο της Μακάμπι. Τι σημαίνει, πρακτικά, αυτό; Οτι ακόμη και στη θέση στην οποία ο βασικός είναι ξένος, ο αναπληρωματικός οπωσδήποτε θα είναι ντόπιος.
Η ελληνική αντιδιαστολή είναι ότι ο πάγκος του Παναθηναϊκού με την ΟΜ, ο πάγκος επαναλαμβάνω, είχε οκτώ ξένους. Ο πάγκος του Ολυμπιακού με τη Γενκ, είχε πέντε ξένους. Του Αρη με τη Ντινάμο, πέντε. Του ΠΑΟΚ στο Σπλιτ, οκτώ.
Για να προλάβω. Δεν πιστεύω, στη λογική της άνωθεν επιβαλλόμενης ρύθμισης. Αρα, δεν μου λένε κάτι οι κατά καιρούς προτάσεις για “ελάχιστο αριθμό” Ελλήνων στην ενδεκάδα. Ο Ραζβάν Μπουρλεάνου, ένας θαυμάσιος πρόεδρος που έχουν στη ρουμανική ομοσπονδία, προ ετών στο Κλουζ μου διηγήθηκε ότι προσπάθησε να το κάνει, από καθέδρας που λέμε.
Οντως οι ομάδες στην πρώτη αγωνιστική του πρωταθλήματος, πειθάρχησαν. Και τι έβαλαν τους προπονητές, να κάνουν; Στο πέμπτο λεπτό, δυο-τρεις αλλαγές. Εξω Ρουμάνοι που είχαν μπει υποχρεωτικά στην ενδεκάδα, μέσα ξένοι από τον πάγκο στη θέση τους! Εν ολίγοις, το ξεφτίλισαν. Ο Ραζβάν δεν επανήλθε.
Το ελληνικό θέμα, δεν είναι ότι έχουμε βασικό αριστερό μπακ ξένο. Το ελληνικό θέμα είναι, ότι και ο δεύτερος αριστερός μπακ της ομάδας είναι επίσης ξένος. Ενίοτε, και ο τρίτος! Ο τελευταίος που, πριν μήνες, πρότεινε κάτι σχετικό για τα παιγνίδια της Σούπερ Λιγκ, αν δεν απατώμαι είναι ο κύριος Μποροβήλος από τον Αστέρα Τρίπολης. Ακολούθησε και εκείνος, την πεπατημένη. Ελάχιστος αριθμός Ελλήνων, στην ενδεκάδα. Αν οι Ρουμάνοι βρήκαν πώς να το ξεφτιλίσουν, είναι εντελώς απίθανο ότι δεν θα βρούμε εμείς κάποιον παρόμοιο τρόπο.
Μια “κατ’ αρχάς” ιδέα λοιπόν, για να μπορέσουμε να το πιάσουμε από κάπου, είναι κάτι το ρεαλιστικό. Που είναι και, δυνητικά, εφικτό. Κανένας περιορισμός, στην ενδεκάδα. Κανένας! Αμα θέλεις, βάλε 11/11 ξένους. Στον πάγκο σου όμως, θα έχεις μόνον Ελληνες…
Πηγή: Sport DNA
