Ευτυχώς έφυγε ο Μίτσελ που έκανε τρέλες με τον Αρη και δεν τον ήθελε η κερκίδα. Μπήκε στη θέση του ο Ανιγκό που έβαλε τον Χάμες με τον Ελ Αραμπί κι έκανε δώρο στον Παναθηναϊκό την καυτή παρτίδα. Πού νόμιζε ακριβώς, ο Γάλλος, ότι πήγαινε; Σε ματς που ο Ολυμπιακός θα είχε ογδόντα-είκοσι κατοχή; Σε οποιαδήποτε αξιολόγηση το κριτήριο είναι το θυμικό της μιας νύχτας, τότε ακόμη και τέσσερις προπονητές μπορεί να μη επαρκούν για να βγει μία χρονιά Ιούλιο με Μάιο. Ιδίως όταν ο ιδιοκτήτης διάγει φάση οίστρου. Μίτσελ, Οκκάς στον Ολυμπιακό Β, έρχεται η ώρα και για εκείνον στη Φόρεστ, για τον δε Ανιγκό το βλέπουμε…
Ολα τα αήττητα σερί, στο ποδόσφαιρο, κάποτε τελειώνουν. Οπως τελείωσε του ΠΑΟΚ (με την ΑΕΚ στην Τούμπα) που έτρεχε από τον Οκτώβριο, έτσι τελείωσε και του Ολυμπιακού (στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας) που επίσης έτρεχε από τον Οκτώβριο. Του Ολυμπιακού, τελείωσε με την πιο “άνετη ήττα” που θα μπορούσε ανθρώπου νους να σκεφτεί. Ούτε το 3-0 στον ημιτελικό με την ΑΕΚ, δεν ήταν τόσο ξεκούραστο για τον αντίπαλο. Ο Παναθηναϊκός, εύκολα πέραν πάσης περιγραφής, οδήγησε την υπόθεση στα σημεία στα οποία υπερέχει. Στα μέτρα του, που λέμε. Φυσιολογικά, την κέρδισε.
Από Τετάρτη με τον ΠΑΟΚ στο Καραϊσκάκη σε Κυριακή με τον Παναθηναϊκό στη Λεωφόρο, είναι ένα ενδιαφέρον ερώτημα πώς ο Ολυμπιακός εμφάνισε τόση υστέρηση στην ένταση, στην αποφασιστικότητα, στα τρεξίματα, στην πίεση, στα μαρκαρίσματα, στις δεύτερες μπάλες. Η απάντηση κατά την εκτίμησή μου, έγκειται στο ότι όλο αυτό το πακέτο δεν είναι το εμπεδωμένο “ίδιον” του παιγνιδιού της ομάδας. Δεν είναι η δεύτερη φύση της. Δεν είναι το στοιχείο της ταυτότητάς της, διακριτό week in week out. Ολο αυτό το πακέτο, είναι ένας κομήτης. Παρατηρείται, μόνον όποτε επικρατεί στο γκρουπ μία ειδική συνθήκη ψυχισμού.
Κάναμε στραβή, άλλαξε ο προπονητής, νιώθουμε την πλάτη στριμωγμένη, ενεργοποιούνται ένστικτα, βγαίνουμε να παίξουμε στα κόκκινα, τρέχουμε ο καθένας το δικό του εξτρά μίλι, τα δίνουμε, νικάμε, εκτονώνουμε ό,τι έχει συσσωρευτεί. Θαυμάσια. Και μετά; Οταν δεν ερχόμαστε από στραβή; Οταν δεν έχει αλλάξει ο προπονητής; Οταν η πλάτη δεν είναι κολλημένη στα σχοινιά; Οταν έχει επέλθει η αποσυμπίεση, και το ένστικτο ατονεί; Πώς…συμπιεζόμαστε ξανά, για να πάμε στο επόμενο πάλι στα κόκκινα;
Ατομικό λάθος, μου δίνεται μια ευκαιρία να το σημειώσω για περίπου εκατοστή φορά, θα κάνει ο καθένας. Ο μικρός, κι ο μεγάλος. Ο άπειρος, κι ο πεπειραμένος. Ο Ντόι κι ο Κουλιεράκης, αλλά και ο Παπασταθόπουλος κι ο Βίντα. Οπως δεν υπάρχουν στην ορολογία “λάθη εμπειρίας”, έτσι κακώς υπάρχουν στην ορολογία “λάθη απειρίας”. Δεν είναι ένα τωρινό λάθος, κριτήριο. Και πριν από αυτό, η ιεράρχηση των προτεραιοτήτων ήταν η ίδια. Να το επαναλάβουμε, και μετά το λάθος. Νούμερο-ένα στη λίστα με τα θερινά ψώνια του Ολυμπιακού, δεν μπορεί παρά να είναι ένας σέντερ-μπακ λίντερ. Να επαναλάβουμε, και το παράδειγμα. Ενας Ρούμπεν Σεμέντο.
Ο “τέταρτος προπονητής της χρονιάς” μπορεί μία φορά, να οδηγήσει την ομάδα σε νίκη εναντίον αντίπαλου που έχει τον ίδιο προπονητή ολοχρονίς. ‘Η τον ίδιο προπονητή, επί δύο χρόνια. Να το κάνει περισσότερες φορές από μία, θα είναι ένα ποδοσφαιρικό παράδοξο. Πιο ωφέλιμο για τον Ολυμπιακό από ένα 3-1 στην ΑγιαΣοφιά στη χάση, ή από ένα 3-1 με τον ΠΑΟΚ στη φέξη, θα ήταν να είχε και αυτός συνέπεια, ορμή, τρόπο, πλάνο. Ακριβώς ό,τι είχε στην περίοδο του Πέντρο Μαρτίνς. Από τον ένα προπονητή στα τέσσερα χρόνια όμως, ο Ολυμπιακός μεταπήδησε στους τέσσερις προπονητές σε ένα χρόνο.
Την Τετάρτη, ο Ολυμπιακός πρέπει να βάλει στην ΑΕΚ τρία γκολ σε ενενήντα λεπτά. Τρία γκολ, και στην ΑγιαΣοφιά και με τον ΠΑΟΚ, ο Ολυμπιακός έδειξε ότι “τα έχει”. Για την ακρίβεια έδειξε ότι μπορεί να τα βάλει, σε ένα ημίχρονο. ‘Η σε ένα εικοσάλεπτο. Η διαφορά είναι ότι στην ΑγιαΣοφιά και με τον ΠΑΟΚ, ο Ολυμπιακός δεν ήταν εκ προοιμίου υποχρεωμένος να βάλει τρία γκολ. Τώρα, στη ρεβάνς με την ΑΕΚ, ο Ολυμπιακός είναι εκ προοιμίου υποχρεωμένος, όχι να βάλει τρία γκολ, να βάλει μίνιμουμ τρία γκολ και βέβαια να μη δεχθεί κανένα.
Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου, να μη κοιτάξω τη βαθμολογία της Σούπερ Λιγκ παρά μόνον όταν θα έχουν περάσει οι Γιορτές. Περιέργως, αυτοπειθάρχησα. Μόλις πέρασαν οι Γιορτές, αναρτήθηκε εδώ ένα άρθρο με τίτλο “το φαβορί μου είναι η ΑΕΚ”. Εκτοτε, πέρασαν τρεις μήνες. Μεσολάβησαν όπως είναι φυσικό, κάμποσα. Αλλ’ όχι κάτι τόσο δυνατό, ώστε να αναθεωρήσω την προ τριμήνου εκτίμηση. Δεν ξέρω, στο τέλος τι θα επιβεβαιωθεί ή τι θα διαψευστεί. Εκείνο που γίνεται ολοφάνερο, είναι ότι πάμε καρφί για ένα ποδοσφαιρικό φότο-φίνις. Βρίσκω έως αδύνατον να έχει κριθεί ο τίτλος και μαθηματικά, πριν την τελευταία αγωνιστική.
Το ακόμη πιο σίγουρο ότι δεν θα έχει κριθεί πριν την τελευταία αγωνιστική, είναι ο υποβιβασμός. Το τοπίο στα πλέι-άουτ έχει ως εξής. Δύο ομάδες που οι προπονητές, ο Κόουλμαν του Ατρόμητου κι ο Νταμπράουσκας του ΟΦΗ, τις διατηρούν σε ένα αποδεκτό επίπεδο επαγγελματικής προσέγγισης. Δύο ομάδες που ως το φινάλε θα έχουν βρει τους δυο-τρεις πόντους ώστε να κλείσουν ανώδυνα, ο Παναιτωλικός μία μετρίως μέτρια σεζόν και ο Αστέρας μία πολύ κακή σεζόν. Ο ΠΑΣ που ο βαθμός στο Περιστέρι είναι πιο σημαντικός απ’ όσο φαίνεται, προσβλέπει σε επιστροφή σημαντικών ποδοσφαιριστών που πέρασαν τραυματισμό, αναμφισβήτητα είναι πιο συγκροτημένος από τους άλλους τρεις. Και οι “άλλοι τρεις” που ακόμη δεν έχουν παίξει κανένα από τα head-to-head. Λεβαδειακός-Ιωνικός 4η αγωνιστική, Λαμία-Λεβαδειακός 6η αγωνιστική, Ιωνικός-Λαμία 7η αγωνιστική. Τελική εκτίμηση. Ο πιο αδύναμος, μοιάζει ο Λεβαδειακός. Ο δεύτερος θα ‘ναι, όποιος δεν επιβιώσει στο Ιωνικός-Λαμία της 7ης αγωνιστικής.
Αλλο ένα Σαββατοκύριακο σε πλέι-οφ και σε πλέι-άουτ, για την περίπτωση που οι εταίροι της Σούπερ Λιγκ δεν καταλαβαίνουν πού στ’ αλήθεια απευθύνονται, ο κόσμος που κουράζεται με τα αφηγήματα ξεκουράστηκε με τα παιγνίδια. Ο δε… Μαρτσίνιακ που λέμε να φέρουμε για τον τελικό, ο διαιτητής του τελικού του Παγκόσμιου Κυπέλλου, μάλλον πιο χρήσιμος θα μας είναι στο Ιωνικός-Λαμία της 7ης αγωνιστικής. Αν και, μετά την περιπέτεια των συμπατριωτών του που ταξίδεψαν για το ΑΕΚ-Αρης, πλέον η πόρτα της Πολωνίας δεν νομίζω να παραμένει ανοιχτή.
Πηγή: Sdna
