Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Η post-season, η σειρά των πλέι-οφ της Σούπερ Λιγκ, για τον ξέγνοιαστο Παναθηναϊκό μοιάζει τώρα να είναι κάτι σαν farewell tour. Μια τελευταία τουρνέ του γκρουπ, αποχαιρετιστήρια αυτής της διετίας που, με όλα τα πάνω και με όλα τα κάτω της, εν τέλει υπήρξε πέραν πάσης αμφιβολίας δημιουργική. Η τουρνέ έχει αύρα. Μπορούσες να την αγγίξεις, στην πρεμιέρα με την ΑΕΚ. Η αύρα θα είναι εκεί, για να την ανιχνεύσει κανείς, και με τον ΠΑΟΚ. Φυσιολογικά, θα παραμένει αισθητή και την άλλη Κυριακή στον Πειραιά.
Ματς (ακόμη και άνευ διακυβεύματος ουσίας) με τις τρεις ομάδες από πάνω, είναι κίνητρο περισσότερο κι από επαρκές. Και άλλωστε ο Παναθηναϊκός, μες στη διετία, μόνο κατ’ εξαίρεσιν αντιμετώπισε πρόβλημα στο να είναι ανταγωνιστικός όποτε έπαιζε με αυτούς τους αντίπαλους. Εναντίον των οποίων τον βολεύει ότι ήταν/είναι, για τους προφανείς λόγους, το άουτσαϊντερ. Κατά κανόνα, εναντίον Ολυμπιακού/ΠΑΟΚ/ΑΕΚ ο Παναθηναϊκός έπαιρνε αποτέλεσμα ή πλησίαζε στο να πάρει αποτέλεσμα.
Η αύρα της τουρνέ, είναι εύοσμη αλλά δύσκολα θα κρατήσει δέκα αγωνιστικές. Ανθρωπίνως, το πιο πιθανό είναι σταδιακά, όσο κυλάνε τα παιγνίδια μες στο κατακαλόκαιρο, να φθίνει. Στο τέλος της υπόθεσης δεν έχει και μεγάλη σημασία, πόσο θα κρατήσει. Οσο έχει σημασία ότι, στη ροή αυτών των δύο περιόδων, μπήκε μια καλή βάση ποδοσφαίρου για να την εξελίξει κανείς αντί να το ξαναπιάσουν, όλο πάλι, φτου-κι-από-την-αρχή.
Η αρχή ενός πρότζεκτ, είναι μία. Καινούργιες αρχές, πολλές καινούργιες αρχές, δεν νοούνται. Οι καινούργιες αρχές είναι ο εξωραϊσμός εκεί όπου επαναλαμβάνεται συνεχώς το ίδιο λάθος. Οχι για πρώτη φορά σήμερα, μας δίνεται εδώ η ευκαιρία να σημειώσουμε πως το διαχρονικό σφάλμα του κυρίου Αλαφούζου είναι ότι, πάλι και πάλι, εμπιστεύεται (το εκάστοτε) πρόσωπο αντί να εμπιστεύεται (το ένα, σταθερό) πλάνο.
Ο Παναθηναϊκός και ο ΟΦΗ είναι οι δύο ξέγνοιαστες ομάδες, τούτη την εποχή. Οι δύο, στις έξι των πλέι-οφ του πρωταθλήματος, που δεν εμπλέκονται ούτε στο κύπελλο όπου αποκλείστηκαν, διαδοχικά αμφότεροι, από τον ΠΑΟΚ. Για την περίπτωση που δεν φαίνεται ακριβώς ευανάγνωστη η αντιδιαστολή (εμπιστεύομαι πρόσωπο/εμπιστεύομαι πλάνο) ο ΟΦΗ είναι το πιο απτό παράδειγμα που εξηγεί τη διαφορά με τον Παναθηναϊκό.
Και ο ΟΦΗ είναι εξίσου πιθανό, τον Ιούλιο να κλείσει τη χρονιά σε fade-out mood. Αλλά το πλάνο δεν παύει να είναι διακριτό, και δεν πρόκειται κάτι σε αυτό ν’ αλλάξει εάν για κάποιον λόγο παραστεί ανάγκη ν’ αντικατασταθεί ένα πρόσωπο, ή δύο, της λίστας των συντελεστών. Ο ΟΦΗ θα συνεχίσει να δουλεύει πάντοτε το ίδιο, για να παρουσιαστεί του χρόνου ένα κλικ καλύτερος σε σχέση με το ήδη καλό που παρουσίασε εφέτος, το οποίο καλό εφέτος ήταν αρκετά κλικ επάνω από το πέρυσι.
Για τους άλλους τέσσερις του top-6, δηλαδή για εκείνους που εξακολουθούν να εμπλέκονται στο κύπελλο, αυτή η αγωνιστική των πλέι-οφ και η επόμενη είναι, πλέον, προετοιμασία ενόψει των ημιτελικών που έρχονται σε δέκα μέρες. Η 24η Ιουνίου είναι η πρώτη, μετά την επανεκκίνηση, μεγάλη ημέρα στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Η πρώτη, από τις ημερομηνίες μπροστά, που έχει κιόλας μπει σε κύκλο.
Για τον Αρη, πιο πολύ απ’ όσο για τον οποιονδήποτε άλλον. ‘Η πηγαίνει τελικό, και έτσι παρατείνει τη σεζόν του. ‘Η φεύγει να κάνει παρέα στους άλλους δύο ξέγνοιαστους, και ξεκινά να το δουλεύει για του χρόνου. Ενόσω ο Ολυμπιακός “κάνει προετοιμασία” για τον υψηλό στόχο της Ευρώπης και το δίπολο ΠΑΟΚ/ΑΕΚ μένει ν’ αναμετρηθούν για τη δεύτερη θέση, ο Αρης τα παίζει όλα (ή τίποτα) σ’ ένα αγώνα.
Δεν θα είναι απλό, με την ΑΕΚ. Ούτε για τον Αρη, στο κύπελλο. Ούτε για τον ΠΑΟΚ, στο πρωτάθλημα. Την ΑΕΚ, η παύση της δράσης την έκοψε “πάνω στο καλύτερο”. Η εικόνα της σ’ εκείνο το τελευταίο παιγνίδι πριν τον ιό, στο παιγνίδι της 4ης Μαρτίου με τον Αρη στην Αθήνα, ήταν η μακράν πιο πειστική της ικανότητάς της να παίξει…και το άλλο ποδόσφαιρο. Της κυριαρχίας, που λένε. Επιθετικό, συνδυαστικό, ενθουσιώδες.
Αφού μπόρεσαν και το έκαναν λοιπόν, μάλλον είναι ζήτημα χρόνου να το ξανακάνουν. Είναι ζήτημα δύο-τριών εβδομάδων, δύο-τριών αγώνων, να επαναφέρουν τον εαυτό τους σε καλό σημείο. Και από εκεί, να διεκδικήσουν. Είτε τον τελικό είτε τη δεύτερη θέση. ‘Η και τα δύο. Γιατί και τα δύο είναι, απολύτως, εντός βεληνεκούς. Στο μεν κύπελλο, η ΑΕΚ πρωταγωνιστεί “από μνήμης”. Εάν προκριθεί, θα πρόκειται για τον πέμπτο σερί τελικό της.
Στο πρωτάθλημα δε, η απρόοπτη ευκαιρία από την αφαίρεση βαθμών του ΠΑΟΚ, απρόοπτη περίπου όσο και η ευκαιρία του 2018 να χωθεί δυνατά στην κούρσα και να πάρει τον τίτλο, της προσδίδει την εξτρά δυναμική. Είναι μεγαλύτερη η δυναμική της ΑΕΚ να το κυνηγήσει, απ’ όση είναι η δυναμική του ΠΑΟΚ ν’ αντέξει στο κυνηγητό.
Πηγή: Sport DNA
