Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Συνέβησαν τόσα πράγματα στους προημιτελικούς του Τσάμπιονς Λιγκ μέχρι στιγμής που δεν ξέρεις με ποιο να ασχοληθείς. Το υπεράνθρωπο ψαλίδι του Κριστιάνο Ρονάλντο, το χειροκρότημα των οπαδών της Γιουβέντους, η απίθανη ανατροπή – πρόκριση της Ρόμα, το γκολ του Κώστα Μανωλά, η διπλή επικράτηση της Λίβερπουλ του Κλοπ επί της Μάντσεστερ Σίτι του Πεπ, όσα εκπληκτικά και αμφιλεγόμενα συνέβησαν στο Ρεάλ Μαδρίτης – Γιουβέντους Όλα αυτά και κάμποσα ακόμα είναι ποδόσφαιρο. Μόνο ποδόσφαιρο. Υπέροχο, υψηλού επιπέδου, γεμάτο ένταση, πάθος, αγωνία, εκπλήξεις και σπάνιες εμπνεύσεις, ποδόσφαιρο.
Κι ωστόσο, σε σχέση με τα παραπάνω, ήταν τελικά ένα «ελληνικό» γεγονός που καρφώθηκε περισσότερο στο μυαλό μου: Το πέσιμο στο πούλμαν της Μάντσεστερ Σίτι από οπαδούς της Λίβερπουλ στο πρώτο παιχνίδι.
Αρχικά, ήρθε ως είδηση για να διαψεύσει με πάταγο το κλισέ «μόνο εδώ συμβαίνουν αυτά». Να που συμβαίνουν κι αλλού. Στο υψηλότερο επίπεδο. Η καφρίλα και η ανοησία δεν έχουν εθνικότητα.
Εν συνεχεία όμως, το πράγμα εξελίχθηκε αποκαλυπτικά: Ο Κλοπ πήγε πριν το ματς στα αποδυτήρια της Σίτι και ζήτησε συγγνώμη από τον Γκουαρδιόλα ενώ η Λίβερπουλ εξέδωσε ανακοίνωση , επίσης πριν την σέντρα, με την οποία κι αυτή ζήτησε συγγνώμη από την αντίπαλό της, ξεκαθάρισε ότι τέτοιες συμπεριφορές δεν έχουν ουδεμία σχέση με τα ιδανικά που πρεσβεύει ο σύλλογος , ότι δεν θέλει τέτοιους οπαδούς και θα συνεργαστεί στενά με τις αρχές προκειμένου να εντοπιστούν οι υπαίτιοι.
Τα διάβαζα και σκεφτόμουν όλες τις αμέτρητες καφρίλες που έχουν συμβεί κατά καιρούς στην Ελλάδα. Στο «Καραϊσκάκης» και στη Ριζούπολη, στην Τούμπα και στην Λεωφόρο, στην Νέα Φιλαδέλφεια, στο ΟΑΚΑ, στο Ηράκλειο, παντού. Καφρίλες που αν δεν υποκινούνται από την ίδια την ομάδα, έχουν την απόλυτη κάλυψή της. Καφρίλες που προκαλούν ρίγη υπερηφάνειας ή και σηκωμάρες στους περισσότερους οπαδούς. Καφρίλες που ακόμα και οι μετριοπαθείς έχουν μάθει να αποδέχονται ή και να δικαιολογούν – έλα μωρέ, δεν έγινε και τίποτα.
Ξέρω πολλούς, κανονικούς, μορφωμένους ανθρώπους που θεωρούν την ατμόσφαιρα στα ευρωπαϊκά γήπεδα νερόβραστη. Ξέρω πολλούς δημοσιογράφους, Έλληνες, που αν κάλυπταν το ρεπορτάζ της Λίβερπουλ θα ξενέρωναν με την ανακοίνωσή της. Αντιθέτως, δεν ξέρω ούτε έναν Έλληνα παράγοντα που να τα έβαλε με τους οργανωμένους οπαδούς και να προσπάθησε να διαλύσει την ασχήμια των ελληνικών γηπεδικών «πετάλων» και να μακροημέρευσε για να διηγηθεί την ιστορία.
Μην ψάχνετε αλλού λοιπόν. Ούτε στα ψαλίδια του Ρονάλντο, ούτε στην μαγκιά της Ρόμα ή το θάρρος της Λίβερπουλ. Όλη η διαφορά αυτού που ζούμε εμείς εδώ και αυτού που θαυμάζουμε στα γήπεδα της Ευρώπης, η διαφορά ενός χαμαιτυπείου με το κανονικό ποδόσφαιρο είναι τελικά μονάχα μια ανακοίνωση.
Σε συνέχεια των παραπάνω, ήρθε η ελληνική αντίδραση στο πέναλτι που σφύριξε ο Όλιβερ. Διάβαζα social media το βράδυ της Τετάρτης και διαπίστωσαν εκ νέου ότι υπάρχουν δυο ολόκληρες γενιές ποδοσφαιρόφιλων, η δική μου, των σαραντάρηδων δηλαδή και η νεότερη, των εικοσάχρονων των οποίων η οπτική για το ποδόσφαιρο είναι τόσο χαλασμένη, τόσο σάπια που ακόμα και παιχνίδια του υψηλότερου επιπέδου, τα χαμηλώνουμε στο ύψος μας και τα μετατρέπουμε σε αφορμές ανταλλαγής φανατισμού και απόλυτης ανοησίας.
Η συνεχής τριβή με τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα μέσω τηλεοράσεως, προσφέρει στην επόμενη γενιά μια μικρή πιθανότητα να το αλλάξει αυτό. Η συνεχής τριβή με την ελληνική κοινωνία όμως, πολύ φοβάμαι πώς της την αφαιρεί.
Πηγή: Sport DNA
